18. sep, 2018

Twee jaar en 112 dagen zonder Sunshine

Door de situatie en het gedoe elke dag om Aurora, had ik zondagavond even een gesprekje gehad met mijn hulpjes van boven. Die heeft iedereen en ik spreek er regelmatig tegen. Ik kan hen wel niet horen maar zij mij wel in elk geval. Ik zal voor mezelf nooit iets vragen, al kan ik wel lekker lopen mopperen natuurlijk als er weer eens iets niet zo prettig gaat. Maar ik weet gewoon dat ik gewoon alles moet dragen wat ik op mijn nek krijg. Dit vroeg ik dus puur voor Aurora en gisteren merkte ik al, dat ze weer gewoon beneden was. Ze was er ook toen ik uit mijn werk kwam. Je denkt dan toch even, ja, dat zit in je hoofd. Maar in de avond kwamen zowel zij als Moonlight lekker bij me liggen. Meestal, als ze Moonlight opeens zo gebeten heeft, dan laat hij dat wel een tijd uit zijn hoofd.

Nu kwam hij er toch gewoon bij liggen. Wat later komt ook Rainbow aangehuppeld en ook hij kwam erbij. Wel op het kussen maar goed, hij lag toch bij de groep. Ik keek direct waar Skylar was maar die lag in de verste krabpaal. Nou, die moet nog duidelijk even wennen. Laat maar gaan, dat komt dan ook nog wel. Ook Rome is niet op ene dag gebouwd, dit was al een enorme verbetering en het was dan ook maanden geleden dat ze zo bij elkaar lagen. Skylar zal vanzelf wel komen, als hij door zijn boze buien heen is. Die houdt ook van gezelligheid dus dat zit wel goed. Ik was er in elk geval enorm blij mee, heerlijk vind ik dat, als ze allemaal in de buurt liggen. Na een tijdje kwam Skylar toch wat dichterbij, in de krabton.

Ik moest weer zo lachen om die boef van een Rainbow. Die kon het toch niet laten om steeds even Moonlight aan te tikken met een pootje en als Moonlight dan geïrriteerd naar hem keek, keek hij met zijn meest onschuldige blik in de verte, de andere kant op. Een half uur voordat de wekker zou gaan, om half tien, kwamen ze alweer voor mijn neus op de tafel zitten. Alsof dat een teken is voor Aurora, gaat zij dan naast me op de grond zitten. Alle vier staren ze me dan aan. Goh, wat voel ik me dan altijd 'gedwongen'. Maar ik heb wat opgebouwd en ze krijgen gewoon niet eerder dan de wekker gaat. Al werp ik dan om de paar minuten een blik op mijn gsm. Als ik die pak wordt Rainbow al hyper. Oh oh oh, gaat ie al?! Nee, nog 6 minuten.

Als ik de gsm weer neerleg, zakt hij een beetje teleurgesteld een beetje in elkaar en slaat een diepe zucht. Hij vindt het wel al tijd. Zulke minuten duren altijd extra lang en dus zit ik voor mijn gevoel daar voor Jan Jurk. Echt tv kijken gaat niet, daar zitten ze precies voor. Af en toe hengelt Rainbow toch even naar het koppie van Aurora, dat kan hij niet laten. Dat vind ik ook niet erg, elkaar plagen mag best. Elkaar verwonden mag gewoon niet. Maar gisteren ging het dus echt fantastisch! Nog bedankt hoor, ik ben er echt blij mee en ik hoop dat het zo mag blijven. Wel zo gezellig, zeker in de wintermaanden, om omringd door je harige lieverds op de bank te liggen. Op de foto's heb ik wat uitleg gegeven.

Vandaag lekker opgeruimd hier. Ik ben weer eens een etensbakje kwijt, zoals zo vaak. Maar die vind ik straks wel weer ergens waar ik het niet verwacht. Vaak zet ik de bakjes op de trap als Aurora en/of Moonlight nog boven zijn en het etenstijd is. Ze komen soms wel als ik ze roep maar soms ook niet. Of er zit er eentje in de zijkamer, oké, bakje daarheen dan. Of in het kozijn, kan ook het bakje neergezet zijn. Op het moment dat ik dit zeg, kijk ik en ja hoor, het staat daar voor het raam. Tuurlijk! Had ik kunnen kijken net maar dan kijk ik er precies overheen of zo. Gevonden dus weer.

Ik heb weer zitten werken aan de potten voor de opdracht en die kunnen morgen wel de oven in, lijkt mij. Ik ben met een kerstkandelaar bezig die erg leuk wordt en ook een karaf. En ik zit een 'welkom' bordje te maken. Zit ik net met potlood in mooie letters het woordje 'Welkom' erop te schrijven, ik denk, zo ja, dit is mooi. Kijk ik, heb ik het op zijn kop zitten schrijven en ik krijg het er niet netjes af met gum. Daar moet weer een laagje verf overheen dus. Er zitten namelijk gaatjes voor een koordje of lint en dan staat het zo raar als je dat woordje op zijn kop ziet hangen. Echt weer iets voor mij hoor. Ik werk altijd aan meerdere dingen tegelijk. Zo kan ik de verf optimaal benutten.

Als ik met bruin bezig ben, dan kan op dat ding takken gemaakt worden en op het andere ding weer iets anders dat bruin moet zijn. Zo werk ik meestal met de kleuren die ik gebruik. Ik ga ook nog een cadeautje maken voor een vriendin, voor als haar nieuwe huis klaar is maar daar moet ik nog eerst een ontwerp voor maken. Dat doe ik niet altijd, meestal schilder ik zo uit de losse hand maar soms maak ik eerst een soort 'patroon' van hoe ik het wil. Zo kan ik dan kijken of het past en of het wel mooi wordt zo. Dat ga ik van de week wel even doen. Ook moet ik nog steeds in mijn schetsboek, al mijn glasdesigns schilderen. Daar heb ik de schetsen wel in maar ik wil ze er ook in kleur in hebben. Zo kunnen mensen dan eventueel kiezen wat ze willen. Gelukkig kan je niet alles op zijn kop doen, anders had me dat vast vaker gebeurd. Ik ga er maar even een laagje verf overheen doen, kan ik straks weer verder.