19. sep, 2018

Twee jaar en 113 dagen zonder Sunshine

Ik had het van de week over die cadeaubon die ik nog zou krijgen, van dat onderzoek waar ik aan mee had gewerkt van PostNL. Dus ik dacht, ik ga die man, of vrouw want Anu is een naam die ik niet ken, gewoon even mailen dat ik die nooit ontvangen heb. Krijg ik een mail terug, met factuur en alles, van de bon die aan mij opgestuurd moest zijn. Een VVV bon van twintig euro. Hij, of zij, heeft contact opgenomen met de VVV en nu sturen ze een nieuwe. Dat is een goede service van zowel PostNL als de VVV. Als er iets goed gebeurt dan mag dat ook gezegd worden natuurlijk, bij deze. Ik zal mijn bus goed in de gaten houden in elk geval.

Eergisteren had ik me toch een rare droom. Ik zal niet in details treden maar buiten dat hij ronduit eng was, probeerden ook de jongens nog eens te ontsnappen. Schoonzus Sandra wilde me helpen maar dat lukte niet want ze wilde een groene koffer in de opening stoppen maar die opening was vele malen groter. Ik gilde dat ze de katten moest vangen. Zij ving Skylar, die tekeer ging als een wilde tijger en ik had zowel Moonlight als Rainbow te pakken. Aurora had de grote opening, onderaan een muur van de slaapkamer van mijn nieuwe huis, wel gezien maar zij dacht iets van, mij niet gezien, ik blijf lekker hier. Terwijl ik probeerde Skylar te troosten, in de ton waar Sandra hem had ingedaan, ging Rainbow er weer vandoor. Sandra daar weer achteraan.

Ik weet niet meer precies hoe het eindigde, wel dat ik de katten weer had. Ik was zo vreselijk in een enorme paniek geweest, dat toen ik wakker schoot, ik helemaal bezweet was en aan het hijgen was. Nou ja zeg, niet normaal! Ik ging naar het toilet en heb even op gezeten. Ik moest er gewoon even van bijkomen. Ook heel raar, een benedenhuis, maar ik had helemaal niks voor de katten meegenomen. Dat zou ik de volgende dag gaan halen, zei ik tussendoor even tegen mijn moeder. Die was er dus ook. Er kwam aan het begin van de droom ook nog een vaag verhaal voor dat ik ging kijken in het nieuwe huis van de vrouw die er eerst had gewoond. Daar viel ik ook nog bijna in een soort diepte maar dat zag ik net op tijd, of zoiets dan. Heel raar allemaal.

Daarna ben ik wel weer gewoon in slaap gevallen hoor maar die droom en de paniek, die zaten de hele dag nog in mijn hoofd gisteren. Ik droom al zo weinig maar dit soort dromen kan me gestolen worden hoor. Als ik al iets onthou dan is het meestal zo'n zooitje altijd. En meestal eng of zo. Of heel raar psychedelisch gedoe. Nou ja, het zal wel zo moeten bij mij. Het zegt me ook nooit wat en ik snap nooit hoe ik nou op zoiets raars kom. Dat zweten was zo raar niet want het was gisteren behoorlijk warm. Echt bizar zo tegen het einde van september. Maar dat is volgend weekend wel over heb ik al gehoord. Dan moet ik maar weer eens gaan spitten naar mijn winterkleding. En die heb ik toen nog met mijn warrige hoofd allemaal weggeruimd. Ik hoop dat ik wat terug kan vinden.

Oh daar heb ik altijd zo'n hekel aan en toch zit je er twee keer per jaar aan vast. Of je moet een heel groot huis hebben met heel veel bergruimte zodat de seizoen in je kast naast elkaar kunnen bestaan. Ik heb zoveel kleding, bij mij lukt dat gewoon niet. En je kan toch niet zeggen dat ik een klein huisje heb. Daarom zal er, bij de verhuizing die toch een keer gaat komen, enorm veel weggegooid worden. Maar ja, daar kom ik toch niet echt aan toe, ik kan gewoon nog niet zoveel dingen tegelijk. Hopelijk komt dat wel weer naarmate ik steeds meer beter word. Dat het dan wel lukt of zo. Door het schilderen heb ik natuurlijk ook altijd wat te doen.

Ik mag al van geluk spreken dat het schilderen me zo ontspant want anders zou ik dat niet eens kunnen doen. Maar ik kan daar echt helemaal van bijkomen, het helpt me ook echt. Als mijn lijf weer strak begint te staan, van of teveel doen of teveel spanning van wat dan ook, en ik ga iets schilderen of beschilderen, dan voel ik dat zo uit me weg lopen. Dus je kan je wel voorstellen dat ik na het wakker worden gisteren, dan ook ben gaan schilderen. In de hitte Sinterklaas te paard maken is ook wel een aparte. Ik moest er wel om lachen. Het is dan ook wel weer behoorlijk warm geweest zo laat in september.

Zolang ik binnen blijf merk ik dat niet eens zo. Ja, zoals toen met die hittegolf is het een ander verhaal. Dan koelt het ook niet af in de nacht. Dan is je huis op een gegeven moment ook een broeikas. Maar zoals nu, met de frisse nachten, is het hier binnen aan de koele kant weer. De hitte kwam dan ook met een klap op me vallen, toen ik in de middag naar buiten ging. Anders zou ik het niet eens echt gemerkt hebben dat het zo erg warm was. Vandaag en morgen ook nog en daarna is het wel over. Of we moeten in oktober nog zo'n snoepweekje krijgen. Indian summer wat we hier ouwe wijven zomer noemen, nazomer, is altijd een prettige verrassing. Wie weet krijgen we dat nog een keer dit jaar.