20. sep, 2018

Twee jaar en 114 dagen zonder Sunshine

Hoorde ik gisteren op het nieuws dat er vandaag een landelijke staking zou zijn van PostNL, vind ik toch net gewoon post in mijn bus hoor. Misschien slaan ze Rotterdam over wat staken betreft? Of alleen mij omdat ik zoveel pakjes binnen krijg dat ik extra service krijg? Ik verbeeld me niks hoor maar het zal wel niet door zijn gegaan. Ik was al bang dat ik de Zooplus dan ook niet op tijd zou krijgen omdat ze dan met alles achter gaan lopen. Ik krijg morgen pas weer salaris en dan kan ik pas bestellen weer. Alles is weer behoorlijk op nu natuurlijk. Ik heb het dan ook graag zaterdag binnen, als ik het morgen bestel.

Vroeger kon ik daar op rekenen maar tegenwoordig is dat niet meer zo. Wel jammer natuurlijk maar ja, wat doe je eraan? Helemaal niks. Gewoon afwachten tot wanneer het dan komt. Sinds ik ziek thuis ben, heb ik wat dat betreft mazzel gehad omdat ik 99% van de tijd gewoon thuis was maar ik weet nog heus wel hoe dat het jaar daarvoor ging. Wat een gekte altijd. Of je was net niet thuis, zo wel, liep je ook vaak het pakje mis want dan vulden ze gewoon in 'niet thuis' of het lag bij de buren die daarna dan een dag of drie a vier niet open deden. Als je op voer zit te wachten of spul voor de kattenbak, dan is dat echt niet zo leuk.

Dus heb ik tegenwoordig voor een paar dagen extra maar later dan maandag moet het toch niet komen. Anders heb ik weer hetzelfde probleem, geen eten. Maar dan kan ik altijd nog even naar de winkel. Duimen maar weer, dat alles soepel gaat. Ik heb al een kleine bestelling gedaan vandaag, van mijn laatste centjes, dan is dat vast binnen, hopelijk dan. Sjonge jonge, dan heb ik nog mazzel dat ik planner ben geweest, ik ben wel handig in sturen maar als je tegen wordt gewerkt, dan kan je nog zo handig zijn, dan heb je net zo goed pech.

Het wordt een kort blogje want ik ben erg moe. Heel erg moe zelfs en ik zit gewoon te typen tot het etenstijd is voor de cits en gelijk die tweede vlieg dood te meppen omdat ik daarna én blog geplaatst heb én de katten gevoerd en ik daarna dus heerlijk op de bank kan. Ik voel dat ik nu echt teveel heb gedaan maar ja, ik heb het geprobeerd. Vanmorgen naar de zaak en zowat direct daarna, na een uurtje thuis zo ongeveer, moest ik door naar Stefan. Dat was even lang geleden! Ik had hem in elk geval veel te vertellen. Hij vond ook dat ik flinke vooruitgang had geboekt. De tijd was zo voorbij want ik had echt veel te melden natuurlijk na al die tijd. Omdat het zo goed gaat, gaan we pas weer over twee maanden afspreken, half november zo ongeveer. Hij is benieuwd waar ik dan sta en dat zijn er dan al twee die daar benieuwd naar zijn. Ik zelf net zo goed natuurlijk.

Daarna moest ik, alweer, een pakje op gaan halen en natuurlijk, het was markt. Probeer er dan maar eens te komen. Vooral omdat ik van de week gebeld heb en weet dat ze weigeren het aan te passen naar waar ik wil komen, is voor mij nu opeens driedubbele ergernis. Dat laat ik dan ook maar gauw los maar ik krijg wel lichte schuimbekneigingen door die drukte daar. Toch wil ik gewoon mijn pakje want ik wil er morgen gewoon niet uit. Dan moet ik echt even uitrusten. Als ik thuis ben gekomen wil ik niets liever dan gewoon gaan liggen en mijn ogen dicht doen. Mijn hoofd is aan het bonken. Oké, ik weet het, dat laatste was er teveel aan. Maar toch ben ik stiekem wel trots op mij.

Niet omdat ik toch weer even een klein beetje over een grensje ging, dat vind ik stom en onoplettend van mezelf. Wel trots omdat ik dit drie maanden geleden niet eens gered zou hebben. Daar mag ik echt wel trots op zijn. Voor vandaag een kortere blog dan anders maar wie kan dat nou schelen? Ik doe er een geweldig foto bij van een totaal genietende Moonlight zoals hij gisteravond bij me kwam liggen. Dat gebeurt ook niet vaak, dat hij zo lekker ligt. Heerlijk die nagels in mijn been bij het melktrappen, maar goed, dan haal ik maar even erg diep adem. Ik wil hem lekker laten genieten zo. Wie weet hoe lang het weer eens duurt voor hij weer zo komt genieten.