21. sep, 2018

Twee jaar en 115 dagen zonder Sunshine

Gisteren was het een hele nare dag eigenlijk. Het nieuws dat in Oss een elektrische bolderkar, zo'n groot soort bakfiets waar een hele berg kindertjes in kunnen, dwars door de bomen van een spoorwegovergang was gereden en er zijn vier kindertjes overleden. Twee ervan uit één gezin waarvan er ook nog een kind zwaar gewond in het ziekenhuis ligt. Zo begreep ik het uit wat ik hoorde vanmorgen. Heel Nederland is geschokt en ik ben daar geen uitzondering in. Ik kan me niet voorstellen hoe het nu met die ouders moet zijn. Je hele wereld is in elkaar gestort. Hoe moet je zoiets dragen? Hoe kom je daar doorheen. Er overheen komen, dat zal niet gaan, ben ik bang. Er zijn ook gewoon geen woorden voor.

Het enige dat ik kan doen is mijn kracht en liefde sturen aan die mensen die dit moeten gaan verwerken. Ik kan met de beste wil van de wereld me niet indenken hoe die zich moeten voelen. Dat denk je misschien wel maar ik denk niet dat we in de buurt komen van hoe dat echt moet zijn. Dan ook nog de kindjes die niet zijn overleden. Die zijn getraumatiseerd voor de rest van hun leven. Kortom, dit is een heel groot drama. Echt, de tranen liepen over mijn wangen, vanmorgen ook weer. Nogmaals, wat je er ook over zegt of denkt, er zijn echt geen woorden voor. Ik moest het alleen toch even melden hier, uit respect voor al de mensen die hierdoor zo geraakt zijn.

Gisteren was er ook in het nieuws dat er vier ontvangers waren van organen van dezelfde donor die alle vier kanker hadden gekregen hierdoor en waarvan er maar eentje dit overleefd had. Nu zullen alle Rulof lezers er precies zo over denken als ik, het is niet goed om donor te zijn, ook al denk je echt dat je er mensen mee helpt. En het is ook niet goed om een orgaan van een ander in je lijf te hebben. Het hoe en waarom hiervan, staat in de boeken van Rulof en dat is ook weer iets, wat ik niet even zo snel hier kan uitleggen. Daar zijn die boeken voor en die gaan er ook dieper op in. Ik zal zelf nooit een enkel orgaan afstaan, ook niet na mijn dood en ik zal er ook zeker geen eentje van een ander in mijn lijf willen hebben.

Ik weet namelijk wat er kosmisch aan vast zit en daar pas ik echt voor. Dan zijn er mensen, die discussie heb ik al vaker gehad, ja, wacht maar tot je ervoor staat. Maar waarom willen mensen dan zo graag een orgaan van een ander, als dat van hun zelf kapot is? Dat komt uit angst voor de dood. En ik weet, er is geen dood. Er is alleen opgang en ontwaking. Het sterven hier is geboren worden daar. En aangezien ik weet waar ik naartoe ga, heb ik daar dan ook totaal geen angst voor. Ik ga daar juist dolgraag heen als het straks mijn tijd is. Voor mij betekent dat eigenlijk feest! Dat mag raar klinken maar het is echt zo. Waarom zou ik hier langer willen zijn dan absoluut noodzakelijk is? Ik ga naar iets dat veel mooier is dan het hier ooit kan zijn.

Of als ik nog een keertje moet reïncarneren, dat kan ook, dan kom ik terug als het hier weer mooier is. En bovendien, dan ben ik ook weer gegroeid, leef ik op een hogere trilling dan ik nu doe. Kortom, daar zijn geen nadelen aan verbonden maar alleen weten de meeste mensen dit niet en dus zijn ze bang voor de dood. En die angst heb ik nou eenmaal niet. Ook als ik iets mocht krijgen, zoals kanker of wat dan ook, daar ga ik niet aan sleutelen. Geef me maar pijnstillers zodra dat nodig is en laat me maar heerlijk gaan. Maar dat is iets dat het grootste deel van de wereld nog moet leren en ik heb dat al in de pocket, om het zo maar te zeggen. En ik moet zeggen, dat verrijkt je leven enorm. Ook dat zullen alle andere Rulof lezers je kunnen vertellen.

Mijn schoonzus had het verhaal van die donor en zijn ziek geworden en overleden ontvangers, op haar profiel gezet. Ik zei daaronder, nog meer redenen om geen donor te worden of een orgaan te willen ontvangen. Werd ik aangevallen, op een best lelijke manier, door iemand die al elf jaar een nieuwe lever had, of zoiets. Dat ik dan maar lekker dood moest gaan en domme dingen zei. Ik heb alleen maar gereageerd dat ik dus nooit zal doneren en nooit zou willen ontvangen maar dat ik in elk geval niet lelijk doe tegen mensen met een andere mening. Verder kan zij er ook niets aan doen. Ze weet niet beter. Alleen het lelijk doen, ja dat zou ze wel beter moeten weten. Ooit zal ze vanzelf gaan weten wat dat ontvangen en/of geven van een orgaan met je doet. Voor haar is het toch al te laat en het geeft ook niet, uiteindelijk kom je toch allemaal hoger al leer je daar ook weer van, eens je hier vertrekt en daar wakker wordt. Dus het geeft niet. Ik waag me er alleen niet aan en dat is mijn goed recht.

Ooit gaat de hele wereld het weten maar ja, dat is dan ook pas als de hele wereld weet dat er geen dood is en dat dan ook bij niemand meer angst brengt. Dat gaat dus nog wel een tijdje duren. Daarom vind ik het ook zo erg voor die nabestaanden van die kindertjes. Als die zouden weten hoe het echt zit, dan zou dat hun misschien iets van troost kunnen geven. Met die kindertjes is het nu echt goed, ze zijn alleen niet meer hier. En voor die ouders en familie is dat gewoon echt ondragelijk. Het verdriet is, zoals altijd, bij de achterblijvers en helaas zal dat nog heel lang zo zijn. Mijn hart gaat echt naar de nabestaanden uit, omdat die zo'n ontzettend zware tijd tegemoet gaan die ook bijna niet te dragen zal zijn. Het blijft door je hoofd spelen zoiets en ik denk niet dat ik daar de enige in ben. Ik denk ook dat iedereen zich weer eventjes realiseert, koester wat je hebt want voor je het weet, ben je het kwijt. Dat kan zomaar iedereen gebeuren. Je bent maar een mens van de dag en die je dierbaar zijn, zijn dat net zo goed.