23. sep, 2018

Twee jaar en 117 dagen zonder Sunshine

Ik had nog maar net mijn blog geplaatst gisteren en Rainbow zat al de hele tijd bij me te klieren. Hij hing weer aan mijn schouder en wilde maar aandacht. Gedeeltelijk kwam dat ook omdat hij geen lunch had gehad maar ja, er stond nog ontbijt dus dan kan hij geen honger hebben. I am crazy Hanky not! Maar goed, hij sprong ook weer eens over mijn toetsenbord en opeens begon de pc te praten. Wat de fok? Oh mijn hemel wat was dat irritant zeg! Je zag een soort blauw rechthoekje komen op alles wat hij ging lezen. Hoe krijg ik dat nou weer uit? Hier werd ik helemaal gek van en ik was natuurlijk weer veel te blond om gewoon de luidspreker uit te zetten, zolang ik dat nog niet gevonden had.

Nou, dat heeft echt wel even geduurd maar uiteindelijk heb ik het toch gevonden. Dat is om gestoord van te worden zeg! De stem was van Microsoft Frank en ik had Frank helemaal niks gevraagd. Al zeker niet om de oren van mijn hoofd te kletsen met allemaal onzinnig gedoe. Hoe kunnen blinde mensen daar nou wijs uit worden? Echt hoor! Ook was het beeld van Facebook ingesteld voor blinden en slechtzienden maar gelukkig wist ik nog wel hoe ik dat weer in normale proporties moest krijgen. Die Microsoft Frank was een ander verhaal maar ik heb hem aan het einde toch maar mooi het zwijgen opgelegd! Al heb ik nog uitgeprobeerd hoe hij klonk als ik hem langzaam of snel zette, hilarisch! Fijn hoor, van die over je toetsenbord huppelende katjes! Zo maak je nog eens wat mee. Ik zou al weer niet meer weten waar ik het kan vinden dus de volgende keer, mocht dat nog eens gebeuren, heb ik weer hetzelfde. Al hoop ik wel dat ik er dan eerder aan denk om het geluid uit te zetten.

Rainbow kan er ook een houtje van hoor. Skylar mag dan wel het meest op zijn kop krijgen maar vlak de kleinste van de familie niet uit. Zelfs al is de kleinste nu ook niet echt klein meer. Skylar lag heerlijk te dutten in het mandje van de krabton. Meestal ligt Rainbow daar en die vond dan ook dat hij daar gewoon moest kunnen liggen. Daarom begon hij heel systematisch Skylar eruit te werken. Eerst onder het mom van even kroelen, wat natuurlijk overging in stoeien en puntje bij paaltje stond Skylar naast de ton. Hij kwam er dan ook niet meer in en was daar best een beetje gefrustreerd door. Ik heb er nog wat foto's van genomen alleen was ik weer rijkelijk laat.

Omdat Skylar het niet meer voor elkaar kreeg om Rainbow eruit te krijgen, gaf hij het maar even op. Hij draait zich om en springt van de bank en ziet Aurora in het raamkozijn zitten. Valt hij toch even fel aan zeg! Zo dan, ik moest echt gaan staan en met harde stem tegen hem spreken. Alsof ik hem uit een soort van trance moest halen. Bizar gewoon. Maar ik heb wel gelijk weer iets geleerd. Als Skylar gefrustreerd raakt, valt hij dus zijn minst favoriete huisgenoot aan. Mag ik al blij zijn dat ik dat niet ben zeg. Stelletje vervelia's waren het gisteren gewoon allemaal. Ook Aurora later weer, krabbelen naar Moonlight toen ze alweer samen op de bank lagen. Alleen had ik de pech dat mijn hand het slachtoffer werd.

Die heb ik dan ook weer gelijk de bank af gebonjourd. Echt hoor, fijn die weersveranderingen maar ze zijn er best wel gevoelig voor. Daardoor heb ik er ook last van. Ik zat gisteren te vernikkelen gewoon en heb de balkondeur dicht gedaan. Het was zulk rotweer dat de katten er niet eens om gevraagd hebben. Ze hadden het zo al door. Vandaag hebben ze wel een paar keer lopen jengelen bij de keukendeur maar die hoefde ik maar even open te zetten en dan snapten ze het weer gelijk. Snel maar weer dicht, koud! Ik weiger de kachel al aan te doen hoor. Ik reken toch nog een beetje op dat weekje nazomeren in oktober. Daarna ga ik pas kijken naar de verwarming. Tot die tijd zijn er plaids en dikkere kleding.

Vandaag heb ik lekker een stuk zitten lezen in één van mijn Rulof boeken, daar kan ik zo van genieten. Als ik het uit heb dan ga ik, voor de zesde keer, Het Ontstaan van het Heelal lezen. Dat vind ik toch zo'n prachtig boek! En elke keer weer opnieuw verbaast het me dan zo, dat het wel lijkt alsof ik een nieuw boek lees. Ik ben dus benieuwd hoe ik het dit keer zal lezen, wat voor nieuws ik er nu weer uit kan halen. Het is alweer een tijd geleden en naarmate jij zelf gegroeid bent, kan je sommige dingen die je eerst niet kon begrijpen opeens wel begrijpen. Of iets wat je half begreep kan opeens volledig binnen komen. Ik heb eigenlijk nooit meer nieuwe boeken nodig. Je pakt er weer eentje die je al een tijd niet meer gelezen hebt en hup, een nieuw boek.

Natuurlijk heb ik vandaag ook weer geschilderd maar de kandelaartjes gaan moeizaam. Het duurt namelijk heel lang voordat het droog is. Vandaag voor de tweede keer de buitenkant gedaan en ik zie ze nog een beetje doorschijnen. Ik ben bang dat het nog voor een derde keer zal moeten. Dat heb ik vandaag dan maar gedaan en ook weer wat details op de stukken waar ik aan bezig ben gedaan. En nu is het alweer donker en omdat ik morgen weer naar de zaak moet, hou ik er voor vandaag maar mee op. Anders ga ik weer te ver en dat moet ik niet willen. Morgen weer een dag.

Gisteren was er één van de cits in elk geval niet zo lekker. Ik had braaksel gevonden en opgeruimd maar vanmorgen bleek dat er nog ergens in de kamer een zooitje eten over de vloer gegooid was. Heel raar eigenlijk, dat had ik helemaal niet gezien. Hoe bedoel je kippig? Blikvoer kan volgens mij toch echt niet bedorven zijn, het rook ook goed maar gisteren wilden ze er allemaal niet echt aan. Ook vanmorgen aten ze niet echt goed, al waren later op de dag de bakjes toch wel leeg. Nou ja, gelukkig vandaag geen last van gehad en ik weet ook niet wie het was, al vermoed ik Skylar omdat die zo rustig was verder. Zo weet je het nooit, tenzij je het ziet. En ze zeggen het ook niet even of zo. Had ik maar kats moeten leren, zou dat niet even makkelijk zijn!