24. sep, 2018

Twee jaar en 118 dagen zonder Sunshine

Het was gisteravond echt oorlog hier. Nee, dit keer niet tussen Aurora en Skylar maar tussen Rainbow en Moonlight. Moonlight kan best wel snel gillen, om aan te geven, rot op! Maar daar blijft het meestal wel bij. Alleen, wat ik al eerder zei, die kleine Rainbow is ook wel een grote pestkop. Dit keer bleef hij aan de gang met het lastig vallen van Moonlight en die valt me toch eventjes heftig uit naar Rainbow! Zoals je wel eens van die vechtende katten buiten hoort! Ik schrok me een ongeluk! Moonlight leek er zelf ook helemaal door van slag te zijn. Ik zag Rainbow weer zitten loeren en zei strengen tegen hem 'ga jij maar eventjes naar de gang'. Niet verwachtend dat hij ook met een beetje hangend koppie naar de gang liep. Daar moest ik dus wel direct om grijnzen maar ik liet niets merken.

Moonlight zat op het kastje achter de bank en leek van slag te zijn. Eerst reageerde hij niet toen ik hem riep maar wat later wel en kwam hij aangesneld en ging hij naast me liggen. Hij had echt even troost nodig. Moontje is een grote lieverd en hij houdt helemaal niet van dat soort dingen maar hij laat zich ook niet zomaar op zijn kop zitten. Waar ik wel blij om ben hoor want anders was hij echt de pineut geweest met twee van die plagende pubers in huis. Jeetje wat zijn ze de laatste tijd vervelend zeg, vooral tegen de andere twee. Het geruzie en gekissebis is hier dan ook niet van de lucht en ik hou daar, net als Moon, ook niet van. Gelukkig bleef het vannacht rustig in de tent!

Eergisteren had ik wat van mijn werkjes voor de kerst, allemaal nog helemaal niet af, op de pagina van Donna Dewberry gezet. Nou, daar kreeg ik me toch veel likes en commentaren op. Overweldigend zeg! Maar het leukste was nog dat Donna zelf er een like en een commentaar op gegeven had. Met zoveel honderden foto's die daar geplaatst worden van iedereen die aan onestroke painting doet, geeft ze niet echt vaak commentaar dus ik vond dit heel erg leuk! Ook vroegen er mensen of ze mijn designs mochten gebruiken en dat soort dingen. Ja natuurlijk mag dat, ik kijk toch ook naar wat ik voorbij zie komen. Als ik iets heel erg mooi vind, dan ga ik dat ook proberen te maken. Want ondanks dat, jouw eigen stijl maakt er toch weer iets heel anders van. Ze doen maar hoor. Ik heb ondertussen al echt honderden likes en commentaren vol complimenten, dat is toch echt wel erg leuk!

Er zei ook iemand, ik hoop dat ik ooit zo goed als jij wordt, ik ben pas twee jaar bezig. Ik heb maar niet gezegd dat ik pas een paar maandjes bezig ben hoor. Dat klinkt dan gelijk weer zo lullig. Ieder heeft zo zijn eigen talentjes toch? Ik wist ook niet dat ik dit kon hoor, dat kwam opeens zo. Het begon met een klein schilderijtje voor Petra en toen Sonja en toen vond ik het dotten en zo kwam ik steeds meer dingen tegen. Je kan zo goed vogeltjes maken, zei iemand. Ja, die lukken erg leuk maar ze zijn ook zo super makkelijk te maken, voor mij dan. Het zijn maar een paar lijntjes en cirkeltjes en hoppa, oogjes maken en je hebt een leuk vogeltje.

Ik merk ook dat ik anders naar alles kijk en dat dit steeds erger wordt. Ik kijk in lijnen en vormen tegenwoordig en in mijn hoofd denk ik dan ook nog, oh dit is makkelijk of oh dat zou best moeilijk zijn. Waar het soms mis kan gaan is met de proporties en soms zie je dat zelf dan nog niet eens. Of je laat het even liggen en als je dan later kijkt, dan zie je wat er nou zo raar aan is. Of ook als je ergens een foto van neemt, dan zie je het soms ook opeens. Raar eigenlijk. Alsof het het dan opeens niet meer zo goed kan zien. Even afstand nemen helpt meestal wel of anders dan die foto maken. Dat helpt altijd wel maar ook na een tijdje pas weer kijken.

Ik heb nog geprobeerd om een naar rook hengelende Rainbow op de foto te krijgen maar helaas, als je wilt dat een kat iets doet, dan zal deze dat ten alle tijden laten. Kattenregel nummer één is dat. Zo gaat dat praktisch altijd. Als zoiets dan opeens een keertje lukt dan is dat gewoon puur geluk. En dat heb ik nou eenmaal niet zo heel vaak. Vandaag moest ik weer naar de zaak maar dan nu een uurtje langer. Jeetje zeg, dat heb ik dus echt flink gemerkt. En dat vind ik dan ook weer zo raar! Je zou denken, dat uurtje, wat maakt dat nou uit. En dat vind ik zelf dus ook alleen, ik loop er wel tegenaan dat het voor mij, in dit stadium dan, behoorlijk lang kan duren.

Daar merk je dan weer aan dat je minder ver bent dan je zelf zou willen. Stiekem had ik gehoopt dat ik er niks van zou merken maar dat viel dus tegen. Toen het twaalf uur werd, wilde ik zo graag weg. Misschien dat het wel scheelde ook, dat ik toch wel wat mensen aan de lijn kreeg. Heel vaak, ik bel voor het klanttevredenheidsonderzoek, zijn ze niet thuis of krijg je voicemail. Vandaag was iedereen opeens thuis of zo. En dan ook nog van die mensen die je hele verhalen gaan vertellen. Wel allemaal leuke en vrolijke mensen, dat scheelt, dat kan ook wel anders zijn en dan word ik er helemaal moe van. Maar in elk geval, dat laatste uur heeft zeker een halve dag geduurd, zo voor mijn gevoel. Ik was dan ook evenredig moe.

Ik blijf het raar vinden hoor, hoe dat zo kan schelen. Maar goed, ik ga met alles langzaam en al helemaal met wennen aan dat soort dingen. Komt vast nog wel een keertje goed. Voor vandaag stop ik er lekker mee. Katjes eten, ik ook en dan languit. Hopend dat de goede vrede vandaag bewaard zal blijven in huize El Cato. Op de foto dat van Donna, trots door mij bewaard en het bewijs dat het witje het heus wel kan, lief naast elkaar op de bank blijven. Als ze maar wil!