28. sep, 2018

Twee jaar en 122 dagen zonder Sunshine

Zo dan, weer een dagje kandelaartjes dotten achter de rug zo ongeveer. Ik ben wel in ieder geval al wel over de helft nu. Elk beetje vrije tijd ben ik ermee bezig. Ik vind het ook leuk om te doen want elk van de dertig kandelaartjes zijn anders. Ik heb er verschillende vormen in het dingetje zelf ook. Drie keer tien verschillende zeg maar. Voor de afwisseling is dat ook leuk. En er zijn er een aantal met een verflaagje in een kleurtje en weer anderen zijn en blijven gewoon doorzichtig. Ik probeerde er daar eentje van en dat vond ik ook wel erg leuk eigenlijk. Dus dan doe je er zo nog een aantal natuurlijk.

In elk geval, de kandelaartjes houden me wel van de straat. De rest is erdoor opgeschoven maar dat zal ook nog wel vast goed komen. Eigenlijk wil ik ze allemaal voor volgende week af hebben, voor ik naar Antwerpen ga. Dan kan ik ze meenemen en dat scheelt een berg verzendkosten ook. Want er zit een modelletje bij dat op zich al zwaar is. Als dat niet gaat lukken is er nog geen man overboord hoor maar liever wel. Ook wil ik voor volgende week nog een Sintpot en een kerstpot af hebben. Dan kan ik die ook gelijk meenemen. Die blijven in Bergen op Zoom achter, want daar rijd ik eerst naartoe. Dan gezellig met zijn allen richtig Antwerpen. Dat vind ik ook fijner zo.

Met Kim heb ik woensdag gekeken of ze de juiste sleutels nu allemaal wel had. Zij dacht zelf van niet maar ik dacht van wel. Had ze me toch een sleutelbos bij zich. Het leek wel een kasteelvrouwe. Ze wist zelf ook niet waar ze allemaal van waren. Ook zo handig. Uiteindelijk heeft ze een complete bos. Met alle sleutels van hier, van de beneden deur tot de diverse sloten hier op deze deur. Zij komt namelijk langs om mijn schatjes te voeren en ze een beetje gezelschap te houden. Allemaal moeite doen omdat er eentje zo eigenwijs is om gewoon te weigeren brokjes te eten. Het is wat! Anders zou het allemaal zo moeilijk niet geweest zijn. Gewoon brokjes in overvloed staan er maar ja, dat gaat nu niet. En ik heb al gemerkt, dan heb ik geen rust.

Zo zit ik nou eenmaal in elkaar, doe je niks aan. Het idee dat er eentje echt honger loopt te hebben, daar kan ik niet tegen. Ik heb ze in huis genomen en ik ben verantwoordelijk voor hun welzijn. En dat gaat bij mij dan ver. Het is eigenlijk niet erg natuurlijk, als je een verantwoordelijkheidsgevoel hebt. Maar ik heb het altijd voor alles wat ik doe en daar ga ik dan ook soms te ver in. Dan zet ik mezelf opzij en ga ik over mijn grenzen heen. Dat ik dat doe voor de diertjes waar ik voor zorg, oké, dat moet kunnen. Maar ik moet het bij een hoop andere dingen af gaan leren en dat is best lastig als je zo al een jaartje of vijftig leeft. Ik merk het vaak genoeg weer de kop opsteken.

Maar het komt wel goed met me, ooit. Mijn dochter zei van de week opeens, goh ma, je gaat er weer een klein beetje als jezelf uitzien. Oh? Nou ja, op zich klonk dat wel goed. Ik zag er vorig jaar toch ook als mezelf uit? Volgens haar zag ik er vorig jaar een beetje dood uit. Ik schoot in de lach. Ja, nou ja, ze heeft ook eigenlijk wel gelijk. Als ik er zo uitzag als ik me voelde dan moet ik er echt wel heel slecht uit hebben gezien. Ja, ik begin me niet alleen weer ietsje beter te voelen, blijkbaar ga je dat nu ook een beetje zien weer. En dat is maar goed ook. Ik weet het ook wel, dat ik er vorig jaar heel slecht uit zag. Of vorig jaar? Een paar weken geleden zelfs nog.

Heel langzaam komt het allemaal wel weer goed. Ik ben er nog niet, ik zie er zeker nog niet uit als mezelf. Dat weet ik heus wel. Ik weet ook nog wel dat ik vorig jaar gewoon echt alle spiegels vermeed. Ik kon dat er ook niet nog eens bij hebben, dan keek ik maar gewoon niet. Nou ben ik nooit zo'n vrouw geweest die uren voor de spiegel staat. 's Morgens wat mascara erop en soms een beetje lippenstift en dan vind ik het prima. De rest van de dag kijk ik daar niet meer naar om. Ik hou niet van die lagen plamuur op mijn gezicht. Het ziet er dan ook heel raar uit als je iemand, die dit wel doet, opeens zonder de laag ziet. Laat mijn huidje maar gewoon lekker gevlekt zijn, die is wel 's morgens en 's avonds exact hetzelfde en schrik ik me geen hartaanvalletje als ik wakker word.

Het is maar net wat je gewend bent maar ik hou er in elk geval niet van. Ik kan het wel hoor, en heel af en toe doe ik dat ook. En dan zie je er ook direct anders uit. Toch, ik hou het wel bij puur natuur. Dat vind ik gewoon fijner en lekkerder. Ieder het zijne, ik schilder gewoon op hele andere dingen dan op mijn gezicht. Nog een kandelaartje of dertien en dan heb ik die ook weer gehad. Dan de rest nog en mocht ik geen doek meer hebben, dan kan ik altijd nog mijn eigen gezicht pakken natuurlijk. Maar dan moet ik echt omhoog zitten. Anders doe ik het toch liever gewoon op glas of doek.

Gisteravond waren de cits ook weer heel vervelend onder elkaar. Echt hoor, af en toe word ik er kriegel van. Vooral als je wilt gaan slapen. Ik weet niet wat ze allemaal aan het doen waren maar ze hadden het druk. Toen ik op de bank zat, kwam Rainbow wel heel lief bij me liggen. Hij wil altijd de aandacht en tegenwoordig, als ik hier aan mijn bureautje zit, slaat hij zo zijn voorpootjes met nageltjes en al in mijn been. Hij heeft wel door dat hij hier acuut reactie op krijg. Ja, ik gil gelijk eventjes en kijk naar hem. Alleen dan is het zo schattig en het is ook zo lief bedoeld, daar kan je toch niet boos op worden. Ik kon er gisteravond gelukkig wel snel even een fotootje van maken. Zo slim ben ik niet altijd. Ah, boefje Rainbow, mijn maatje. Hij kan zo lief zijn!