29. sep, 2018

Twee jaar en 123 dagen zonder Sunshine

Ik heb het er maar druk mee zeg. Ik ben bezig met het omruilen van zomergoed naar wintergoed. De vorige ruil heb ik niet echt bewust meegemaakt, ik weet dat ik het gedaan heb maar alleen hoe en waar, dat is toen aan me voorbij gegaan. Maar het meeste heb ik toch weer gevonden. Ik doe wel alles in gedeeltes want ik ben gewoon nog niet zover. Daar trok ik vroeger even een dagje voor uit. Wel flink even doorwerken maar dan had je het gehad. Dat gaat me nu nog niet lukken. Het duurt dan alleen allemaal wat langer maar je komt er net zo goed. Ik heb zulke, erg vervelende, dingen nou eenmaal graag snel gedaan. Ik heb er alleen niets in te willen. Dan moet ik me er maar aan overgeven. Dat heb ik in elk geval flink moeten leren het afgelopen jaar. Mooi dat het me nu dan ook echt van pas komt.

De katten vinden het allemaal reuze interessant. Dat is me van die vorige keer ook niet echt bijgebleven. Wat zijn ze vervelend! In elk doos moeten ze kijken of zitten en als ik iets neerleg dan gaan ze er gelijk op liggen. Ik gooi ook weer wat dingen weg dus er ligt een flinke berg op de vloer, net op de gang. Dat is zo leuk om doorheen te rennen, dat begrijp ik natuurlijk wel. En nu net heb ik twee tassen met truien leeg gekiept. En nu zijn de tassen weer favoriet. Eentje erin en de ander laat die dan weer een kleine beroerte schrikken door er dan met een rotgang bovenop te springen. Dan wordt er weer eentje boos en rennen ze elkaar als een stel idioten achterna en scheuren ze echt het huis door.

Met gevaar voor eigen leven laveer ik daar dan maar tussendoor, hopend dat ik geen 40 nageltjes in mijn voeten krijg. Katten letten daar niet op in het heetst van de strijd. Die galopperen gewoon door, ongeacht wie of wat er op hun pad komt. Botsingen zijn hier dan ook aan de orde van de dag. Ik heb dan vaak genoeg een pijnlijke scheen, of een van de cits een pijnlijk hoofd. Het gaat er dan echt hard aan toe en dan vallen er natuurlijk wel eens brokken. Katten hè, ze houden je in elk geval altijd enorm bezig. Of het nou met hun haar, dat overal over de vloer ligt, is, of met de bakken schoonmaken, of herstellen wat ze vernield hebben, als dat nog mogelijk is. Je kan niet zeggen dat je je verveelt als je katten hebt, dat is wel zeker.

Ik ben nog lang niet klaar. De berg truien moet ik nog opvouwen en in de kast leggen. Ik snuif overal aan want het kan ook nog zijn dat ik vind dat het in de was moet. Oh, ik wil echt niet zo'n zeikerd worden, zo'n ex-roker die er opeens niet meer tegen kan. Daar ergerde ik me vroeger ook altijd zo aan. Alleen, ik begrijp het nu wel. Ik vind het zo ontzettend stinken! Bizar gewoon, hoe dat zo om kan draaien. Echt hoor, ik begrijp het zelf nog steeds niet. Maar ik blijf liever bij rokers uit de buurt, je ruikt het nog uren later. Oh dat ik dit zeg alleen al, ik schaam me er bijna voor, het is alleen echt zo. En met sommige items van de winterkleding, ruik ik zo'n vage tabakgeur. Oh jakkie! Dat moet in de was hoor, dat blijf ik anders ruiken.

Wie had dit ooit kunnen denken? Ik, degene die echt bijna 50, ja echt 50, jaar gerookt heeft en die het nu zo vies vind, dat ze een stukje verder gaat staan als er iemand aan het roken is. Buiten nog wel. Ik zeg er dan ook zeker niks van hoor, dat is voor rokers heel irritant. Ik kon me daar dan ook zo aan storen, dus dat laat ik wel uit mijn hoofd. Alleen, ik kan niet anders zeggen, ik begrijp het nu gewoon. Het stinkt echt! En flink ook. Ik kan het niet anders zeggen, als ik de waarheid moet spreken. Die kleding is rookvrij opgeborgen geweest, al die maanden geen rook overheen geweest en toch, je kan het gewoon ruiken. Die zijn een keer in aanraking geweest met rook. Al was het alleen maar tijdens het opbergen voor de lente. Ik weet ook voor de volle 100 procent, ik ga echt nooit meer roken. Ik ben er zelf ook nog het meest verbaasd over.

Ondertussen ben ik er bijna doorheen, de winter/zomer ruil. Voor het komende half jaar in elk geval. Dan begin je weer opnieuw. Wat zou het fijn zijn als je zo'n grote bergruimte hebt, dat je alles gewoon kan laten hangen en liggen. Nou weet ik het wel, ik ben verwend. Ik heb enorm veel spullen en ik heb echt heus wel aardig wat bergruimte. Wat dat betreft ben ik gewoon luxe ingesteld. Oh wat zal ik moeten veranderen mocht ik een klein huisje krijgen. Dan moet er nog veel meer weg. Ik heb een hele berg dingen die ik weg kan geven en ik heb een nog grotere berg wat ik weg ga gooien. Ik heb zelfs een plank vrij kunnen maken voor mijn kunstgedoetjes. Want dat was wel nodig. Nu stond alles hier in de kamer.

Ik ben wel heel moe nu. Ik had zelfs nog willen stofzuigen en zo maar ja, laat maar als je het niet erg vindt. Morgen weer een dag. Ik voel me een beetje gebroken, net als gisteren. Mar ik ben toch wel heel goed bezig geweest. Nu even een zak vuil weg brengen en twee tassen, voor die kleding, mee naar boven nemen. De ene gaat naar iemand anders en die andere kiep ik in dat ding een stuk verderop waar ze oude kleding inzamelen. Er zullen, tegen de tijd dat ik verder zal gaan komen met die zolders, nog wel meer zakken bij gaan komen. Ik ben wel even klaar voor vandaag. Ik ga doodmoe maar toch voldaan op de bank straks. Eerst die herriemakers hier maar eventjes van wat nieuwe energie voorzien, in de vorm van bakjes voer. Alsof ze dat nog nodig hebben!