2. okt, 2018

Twee jaar en 126 dagen zonder Sunshine

Als ik had gedacht dat ik voortaan zonder staarders voor mijn beeld de avond kon doorbrengen, had ik verkeerd gedacht. Rainbow begon gisteren om half negen al. Ja zeg, hou eens even op. Hij is stug blijven zitten tot het half tien was en de wekker ging. In het uur dat hij er zat, kwam er telkens eentje bij tot ik net na negen uur weer acht ogen onafgebroken op me gericht zag. Als ik het niet zag dan voelde ik het wel. Ik denk niet dat het ooit over zal gaan, zolang ze zo gek zijn op die snoepjes. Alhoewel, ook dat zal niet uitmaken. Moonlight wil nu gewoon een stokkie en die zat er ook gewoon. Het gaat denk ik in elk geval om het ritueel.

Vanmorgen werd ik op een best bijzondere manier wakker gemaakt. Normaal gesproken laten ze me wel met rust en blijven netjes wachten tot ik weer tot het land van de levenden kom. Soms voel ik wel dat er over me heen gelopen wordt of zo. Zeker de prikvoetjes van de zware Skylar kan je goed voelen. Of Aurora ligt op me of in mijn arm, dat gebeurt ook vaak. Maar het wakker worden laten ze toch aan mij over. Vanmorgen vond Moonlight volgens mij alleen dat het nu wel genoeg was geweest. Ik voelde dat er eentje, ik wist nog niet wie, tegen de bank ging staan en ik kreeg een klap op mijn kop. Niet hard of zo, of met nageltjes maar toch, een tik. Ik grijnsde zonder mijn ogen open te doen.

Ik bleef dus gewoon nog even liggen. Ik ben vannacht een aantal keren wakker geweest waarin ik mezelf weer helemaal dubbel vond liggen. Ook zoiets raars altijd. Misschien was het wel veel later dan normaal en dan komen ze je wel een keertje wakker maken. Even later kreeg ik weer een tik op mijn hoofd. Ik keek en tot mijn grote verbazing was het Moonlight die vond dat ik mijn bed uit moest. Nou ja zeg Moontje, ben jij me uit bed aan het meppen? Jij durft! Toen ik op de klok keek, was het net half acht geweest. Zo laat was het nou ook weer niet. Ik ben er maar uit gegaan. Dat was toch wel de bedoeling. Genoeg te doen nog op deze opeens extra dag.

Wel jammer dat PeeT ziek is, ik hoorde dat die griep heel ellendig is en ook, ik ga er altijd graag naartoe. Al helemaal als dat samen met Kim is, dat is voor de reis veel gezelliger. Maar goed, dan kan ik alles in elk geval misschien toch nog af krijgen. De Sint pot is gelukt. Die is klaar. Met de kerstpot heb ik de basis gedaan en die ga ik proberen morgen af te maken. Als ik dan klaar ben met alles wat er gedaan moet worden, ga ik daaraan beginnen. Morgen worden ook de volgende vier glazen weer opgehaald. En na zondag, kan ik dan aan de volgende opdracht beginnen, weer vier glazen. Maar ik heb nog meer opdrachten liggen, die niet zo'n deadline hadden.

Een ridder kandelaar en een vaas moet er nog gemaakt worden. Alleen zo'n grote ronde vaas, die ik laatst verkocht heb, kan ik nergens meer vinden. Of ze kosten op zichzelf al een vermogen. Dat is niet de bedoeling in elk geval. Ik ben ook nog met wat kerstdingen bezig en ik moet ook nog steeds de sigarettendoosjes op de site zetten. Ik kom er allemaal niet aan toe. Maar het moet wel gebeuren natuurlijk. Ik heb straks twee hele leuke flessen klaar en 2 potten. Voor de kerst alvast. Er moeten nog wat cadeautjes gemaakt worden ook. Je kan het er maar druk mee hebben. Ik heb wel wat leuke ideetjes nog voor de kerstkandelaars. Daar heb ik echt zin in, maar dan moet ik er wel de tijd voor hebben om het te maken. Er zouden wat meer uurtjes in een dag moeten zitten.

Al is dit niet de eerste keer dat ik dat zeg. Deze week zit voor de rest in elk geval al helemaal vol. Donderdag weer werken en door dat nieuwe uurtje erbij ben ik daarna te moe om wat dan ook te gaan doen. Vrijdag van alles inpakken en vast in de auto gaan zetten. Dan is dat vast gebeurd. Zaterdag moet ik naar mijn neefje, die maandag jarig is. Ik kan dan niet al te laat blijven want zondagochtend vroeg moet ik al gaan rijden. Ik rijd gezellig naar Bergen op Zoom, dan rijden we vanaf daar gezamenlijk naar Antwerpen. Dat is veel leuker dan helemaal alleen in je eentje.

Dan ben ik erg benieuwd hoe ik het eraf ga brengen zondag. De maandag heb ik speciaal om die reden al vrij genomen. Ik kan het maar voor zijn. Ik wil niet gaan afbellen als het niet nodig is en ik heb zo het gevoel dat het wel nodig zal zijn. Dan is het woensdag alweer de tiende. Mijn moeders tweede verjaardag sinds ze er niet meer is. Bizar zeg, hoe snel dat ook weer allemaal gaat. Volgens mij wil ze ons eraan herinneren of zo. Die 13 zien we altijd wel maar de laatste dagen is het weer echt overdreven. Je kan niet ergens naar kijken of je ziet 13 ergens. Ik zei van de week nog, voor de grap, 'we vergeten je heus niet hoor'. Nee, dat doen we zeker niet. Het is dan wel die tweede verjaardag alweer maar het is nog maar net iets meer dan een jaar geleden.

Dat vergeet je nooit meer, zeker weten. En dat is ook goed. De scherpte van het verdriet is eraf, het is een stuk dragelijker. Maar dat neemt niet weg dat je van die golven kan hebben die over je heen slaan op momenten waarop je het niet verwacht. Dat zal ook wel blijven, ook dat geeft niet. Dat hoort erbij als iemand veel voor je heeft betekend. Dan is het eigenlijk juist mooi. Dat is ze ook wel waard, dat je er af en toe opeens door geraakt wordt. Toch blijft het voor mij een enorme troost, te mogen weten waar ze is en dat het daar zo mooi is. Dat maakt het nog het meest dragelijk van alles. Daarom ben ik zo enorm dankbaar voor 'mijn' boeken en ik weet dat ik daar lang de enige niet in ben.