4. okt, 2018

Twee jaar en 128 dagen zonder Sunshine

Was ik net klaar met die 30 kandelaartjes, kwam Martin gisteren zijn glazen ophalen. Hij vond ze zo leuk ook, of ik er voor hem ook twee keer zes wilde maken. Ja, dat kan natuurlijk ook! Leuk! Weer een opdrachtje erbij. Deze maand geen glazen dus dat gat wordt zo dan weer een beetje gedicht ook. Ik moet ook nog een ridder-kandelaar maken en een grote vaas met rozen en hortensia's en lavendel. Maar die hebben nu allemaal niet zo'n deadline en dan ga ik dat combineren met de dingen die ik voor de kerst wil maken. Zo ben ik toch altijd weer in de weer en ik geniet daarvan hoor.

Ik heb twee 'klanten', zeg maar, die doorhebben hoe het werkt. Of ook kan werken, klinkt misschien beter. Ik maak mooie dingen, dat zegt iedereen. In het echt ziet het er veel mooier uit dan ik het zelf op de foto krijg, dat hoor ik ook steeds. Ik verkoop wel dingen maar ik heb nog een heel groot voordeel, ik maak dingen in opdracht. En ik ben nu nog niet zo heel duur, al zeg ik het zelf. Dat kán wel gaan veranderen natuurlijk maar voor nu vind ik het prima als ik gewoon de verf weer kan kopen. Die twee hebben door dat ik dus heel persoonlijke cadeautjes kan maken.

Zoals ik gisteren al zei op mijn pagina, zeg wat je wil hebben en ik zeg of ik daar iets mee kan. Ik kan veel meer dan ik zelf denk ook nog, daar kom ik zo ook vanzelf achter. En dat is ook juist zo leuk, zo krijg je persoonlijke cadeautjes die je echt nergens anders kopen kunt en dat is en blijft een uniek stuk. Hoe leuk is dat? Zo moet ik nog meer klanten krijgen, maar dat zal vanzelf nog wel komen. Voor mij ook zo leuk om te doen, iemand zegt iets en daar dan iets bij zoeken en kijken of je voor hen iets unieks kan maken.

Gisteren was ik, door de irritatie over mijn ladder en het invullen van het klachtenformulier, helemaal vergeten dat ik een pakketje binnen had gekregen. Dat zag ik later pas weer liggen. Ik pakte het uit en mijn hele dag was gelijk weer goed! Wat een lieve vrouw is dat toch ook! Ik lijk de laatste tijd alleen maar zulke lieve en gelijkgestemde mensen in mijn leven te krijgen. Zo gaat dat gewoon! Dit pakketje kwam van A3ana en met haar mail ik wel eens. Zij is een echte kunstenares, zowel met haar doeken als met haar gedichten. Iemand waar ik al heel lang veel bewondering voor heb. Onze mailwisseling vind ik ook altijd zo leuk, alsof ik haar heel mijn leven al ken.

Dat heb je met wel meer mensen, ik vooral onder de Rulof lezers. Je bent en denkt hetzelfde over veel dingen, praten over de boeken is heerlijk en vaak lijkt het toch alsof je elkaar al vele levens kent. Hou me ten goede, dat heb je niet met allemaal hoor. Maar soms voelt het alsof de boeken er weer voor gezorgd hebben, dat je elkaar in dit leven ook weer tegen bent gekomen. Want met wie je te maken hebt gehad, die zijn of komen altijd weer bij je terecht. Bij sommigen is dat direct duidelijk. Al ben ik ondertussen gelijk helemaal van mijn onderwerp af. Het pakketje.

Ik maakte het doosje open en het zat vol met allemaal tubes aquarelverf van een merk dat Adriana vroeger ook verkocht. Zoiets had ze me verteld in haar mailtje en ze vroeg of ik ook met aquarelverf werkte. Nee, ik werk met acryl maar wil ook de aquareltechnieken onder de knie krijgen ooit. Ze beloofde me een keertje de verf op te sturen, als ik dat zou willen. Ja dat wilde ik heel graag natuurlijk! Alleen bedacht ik me later, ze heeft mijn adres niet en ik was helemaal vergeten dat te vermelden. Waar een wil is, is een weg want zonder dat, had ik nu toch het pakketje binnen. Nu was het alleen echt een hele grote verrassing zo! En dan het leuke en heel erg 'Adriana' briefje erbij 'kwast maar... durf maar... doe maar...' En dan ook nog eens een blok Aquarel Postcards, waar ik op kan oefenen. Ik was helemaal in de wolken. Als het hier weer wat rustiger is, ga ik eens op mijn gemakje zitten ermee.

Misschien op YouTube wat filmpjes over aquarellen kijken, dat kan nooit kwaad. Al kon ik ze ook onverdund gebruiken. Het eerste kaartje wat ik dan ga maken is voor haar natuurlijk! Als bedankje voor dat mooie pakketje. Van pakket naar sujet! Want wat Skylar gisteren deed, is toch wel het vermelden waard. Hoe ze uit hun plaat gaan bij de snoepjes, is algemeen bekend. Ook dat hij of Rainbow dan regelmatig vanaf de tafel Aurora een tik op haar kop geven, weet iedereen ondertussen wel. Toen Skylar haar weer mepte gisteren, duwde ik zijn pootje terug met een strenge NEE van mijn kant. Wat doet de boef, tot mijn grote verbazing, die geeft me zo een tikkie terug!

Ben je helemaal gek geworden, ik hef mijn hand, alsof ik hem een tik ga geven en ik krijg me er toch weer eentje! Niet dat ik ze ooit zal slaan natuurlijk maar ze moeten ook niet over me heen lopen, want dan is het eind hier zoek. Ik weer even testen, en ik doe weer mijn hand omhoog, alsof ik ga meppen. Mept hij me toch weer! Ik stond boos op en daar heeft hij niet van terug. Dan ben ik toch gelijk wel heel erg veel groter. Mopperend sprong hij snel op de grond. Ben je helemaal belatafeld, stoute Skylar. Mega pitbull puber dat je er bent! I am crazy Hanky not! Dat doen we niet meer hoor! Volgens mij kwam de boodschap wel over zo, hoop ik toch. Stiekem, héél stiekem, moest ik toch een klein beetje lachen maar dat heb ik hem niet laten merken. Het is hier elke dag dierendag, vandaag niks extra's gedaan hoor, ze krijgen elke dag al zoveel, misschien alle vier een extra knuffel, daar kan je nooit genoeg van krijgen!