5. okt, 2018

Twee jaar en 129 dagen zonder Sunshine

Ik heb het altijd al gezegd, Moonlight is mijn grote held. Dat hij echt zo'n held is, dat heeft hij gisteren op dierendag maar weer eens dubbel en dik bewezen. Wat een prachtig beestje is dat toch! Het was nog geen snoepjestijd, al zaten zowel Rainbow als Aurora al een tijdje klaar. Gek genoeg was Skylar niet te zien en ook Moonlight was ergens anders. Zo te horen was hij in de keuken en hij ging me toch een partijtje zitten mauwen. Nou is hij best al een verbale kat en af en toe word ik helemaal horendol van hem. "Wat is er nou toch", riep ik dan ook steeds tegen hem. "Hou er eens mee op Moontje!" Dat hielp natuurlijk geen ene mallemoer. Hij bleef stug volhouden, daar in de keuken.

Sjongejonge zeg, wat kan die toch drammen. Ik riep hem een paar keer toe dat hij ermee op moest houden nu. Maar daarna ging hij nog harder en veel klagelijker mauwen. Ik ging maar eens poolshoogte nemen, dit ging echt te ver nu. Als ik bijna bij de keuken ben, zie ik dat hij boven op de ijskast zit. Hij hengelt met zijn pootje naar de deur daar. Nou ja, zou hij een vliegje zien of zo? Normaal, als ik er dan aankom, houdt hij met zijn gejammer op maar nu leek hij nog meer tekeer te gaan. En maar hengelen met dat pootje. Raar beest, denk ik nog. Ik doe het licht aan om te zien waar hij naar zit te hengelen. En dan zie ik een Skylar buiten op het balkon gesloten, helemaal van slag. Ik had dan ook al een hele tijd geleden de deur al dicht gedaan. Arme jongen!

"Oh Moonlight, wat ben je toch geweldig! Zit je zo tekeer te gaan omdat je broer naar binnen wil?" Wat is het toch een lieverd, een echte held, hij heeft deze broer in elk geval kunnen redden van een koude nacht op het balkon. Ik laat Skylar natuurlijk snel binnen en die is echt helemaal van slag. Hij vlucht snel weg. Moontje wordt door mij behoorlijk geprezen voor zijn onophoudelijke mauwen om hulp. Die had ik totaal verkeerd geïnterpreteerd, helaas een soort van boy cried wolfe verhaal, ik hoor hem zo vaak mauwen om niets. Hij jammert wel vaker zo, alleen nooit zo lang en zonder stoppen. Moonlight wilde gewoon dat ik naar de keuken kwam en deed het enige wat hij kon doen, hij heeft ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk toch kwam.

Zo was toch iedereen op tijd voor de snoepjes. Ik had het dan toch wel gemerkt, tegen die tijd, maar dat kon Moonlight niet weten natuurlijk. Die wilde alleen heel graag zijn broer helpen, de lieverd! Dat Skylar er toch wat aan heeft overgehouden, al is het maar tijdelijk, bleek vanmorgen wel. Ik deed, zoals altijd weer of geen weer, de balkondeur open. Rainbow en Moonlight gingen gelijk even buiten een kijkje nemen. Skylar draalde voor de deur, keek wel naar buiten maar ging niet. Ga maar ventje, moedigde ik hem aan, ik hou het wel in de gaten hoor. Maar hij wilde niet. Ondertussen is hij al wel geweest hoor maar hij is ook heel snel weer binnen. Ik moet daar toch echt beter op gaan letten.

Van de week had ik Rainbow ook al buiten gesloten. Maar die ging hier tegen het raam aan staan te springen, ik zat aan het bureau toen en zag het zo dan ook snel. Het punt is, dat als ik de deur dicht wil doen, willen ze niet naar binnen en verstoppen ze zich. Rainbow doet dat al niet meer, na een paar keer buitengesloten te zijn geweest. Ik denk dat Skylar daar nu ook wel even over na zal denken en gewoon naar binnenkomt als ik de deur dicht kom doen. Dat doe ik alleen maar als ik ijspegels aan mijn wimpers voel hangen. Zij hebben daar met hun bontjas gewoon geen last van. En het duurt lang voordat ik het koud heb hoor, ze hebben nog mazzel wat dat betreft. Ik heb Skylar in elk geval beloofd dat ik beter zal kijken of iedereen binnen is, de volgende keer. Arme jongen.

Vanmorgen lagen Moonlight en Aurora weer even bij me en toen kwam zelfs Skylar er ook bij. Dat kon gelukkig omdat Aurora links op mijn knie lag en Moonlight rechts tegen me aan. Skylar bleef hem maar koppies geven, zo lief, alsof hij hem nog een keertje wilde bedanken voor de moeite die Moonlight gisteren voor hem had gedaan. Ik zeg het wel vaker maar het is echt zo, Moonlight is een speciale, een echte held! Een kat die zorgt voor anderen en voelt wat een ander nodig heeft en daar ook naar handelt. Nou, ik vind dat speciaal, zeker voor een kat. Moonlight is echt mijn held met de gouden ogen, net als de kleur van zijn hartje.

Ik was in alle schilder drukte en heldendaden gewoon vergeten dat ik op 1 oktober alweer 2 jaar deze site had. Ik heb nog even gekeken naar mijn blog van vorig jaar, ik had toen bijna 74.000 bezoekers gehad. dit jaar, op 1 oktober, had ik er al meer dan 160.000! Dat bezoekersaantal is dus flink opgelopen, wat leuk vind ik dat toch! Stel je voor, dat ik voor elk bezoek een euro zou hebben gekregen, dan had ik er nu warmpjes bij gezeten. Over er warmpjes bij zitten gesproken, ik zag op die dag, dat alle vier de cits naast me op de bank lagen. Dat was de afgelopen weken niet eens meer mogelijk. Nu dan vanmorgen, toch Skylar er bij, een beetje bij Aurora in de buurt maar toch op veilige afstand. Daar krijg je dan toch weer een klein beetje hoop van, dat het ooit nog goed zal komen. Ik ga er vanuit van wel gewoon. Gewoon positief blijven denken, dat kan in elk geval nooit kwaad!