6. okt, 2018

Twee jaar en 130 dagen zonder Sunshine

Misschien zal ik morgen voor het eerst dit jaar geen blog kunnen schrijven. Maar dat is nog niet zeker natuurlijk. Het ligt er maar aan hoe ik ben als ik thuis kom. Het wordt in elk geval een lange dag voor mij en het is altijd de vraag, hoe kom ik er dan weer uit? Vorig jaar had dit nooit gekund in elk geval. Dus ja, vooruitgang. Ik weet alleen ook dat ik nu niet weet, hoe lang ik kan lopen. Of nou ja, ik weet dat het niet al te lang is en morgen moet er veel gelopen worden. Mijn voordeel is, het is midden in Antwerpen en daar zijn altijd wel cafeetjes waar je kan gaan zitten. Mocht het niet meer gaan, dan duik ik gewoon zo'n tentje in toch? Die optie heb ik ook. Ik wil dat alleen liever niet maar het is altijd fijn om een soort van vangnet te hebben.

Komt helemaal goed, cafeetjes genoeg in het Antwerpse. Liever loop ik toch gewoon de hele dag mee. We zullen het wel merken morgen. Dan moet er nog gegeten worden en dan moet ik daarna eerst nog naar Bergen op Zoom terug. Na een uurtje rijden ben ik dan wel thuis weer. De cits zullen met met open pootjes begroeten, dat weet ik wel zeker. Die vinden het al niet leuk als ik gewoon even ben boodschappen halen. Laat staan zo'n lange dag. Maar ik hoef me geen zorgen te maken. Kim komt ze hun avondeten geven dus de timer-bakjes kan ik gebruiken voor de lunch van Rainbow. Ook een hele geruststelling voor mij.

Zal ik dan, eens ik thuis ben, nog wel de puf hebben om nog snel even een blog te schrijven? Ik denk het bijna niet, eerlijk gezegd. Zeker weten doe ik het niet maar je kan wel een goede inschatting maken. Ik heb zelfs voor de maandag verlof gevraagd want ik denk dat ik nu al wel bijna zeker weet, dat ik maandag niet kan lopen. Dan moet ik echt rusten, dat is wel iets dat ik 99% zeker weet. Al kan ik mezelf natuurlijk enorm verrassen, dat blijft ook een mogelijkheid. Met deze ziekte weet je gewoon helemaal niks zeker. Daar ben ik in elk geval wel achter gekomen. Het duurt al zoveel langer dan ik zelf had ingeschat, dat is gewoon een feit. En als je denkt dat je echt lekker vooruit gaat, dan krijg je ook soms opeens een terugval.

Inschatten van het verloop is daarom dan ook geen doen. Dat lukt gewoon niet. Alleen als je er geen rekening mee houdt, dan gaat het pas echt mis. Daarom ben ik vrij voorzichtig geworden. Toch wilde ik het niet aan mijn neus voorbij laten gaan. En ook de kans om alle lieve vriendinnen weer te zien niet. Ik weet alleen niet hoe ik uit de strijd ga komen. Ik hoop op een glansrijke zegen maar ik reken op een totale nederlaag. Dan kan het altijd meevallen.

Gewoon gaan voor wat je leuk vindt, en leren wat te ver gaat. Daar ben ik al een jaar mee bezig. En je grenzen leren en respecteren. Ook zo'n les die ik erg nodig had en soms nog wel eens de mist mee inga. Al doende leer ik toch bij. Ik kom van ver, denk ik dan maar. En ik ben er nog niet, maar ik ben al wel uit het donkere gat geklommen. Daar is ook wat voor te zeggen. Ja, ik ben er een beetje nerveus door, hoe het morgen zal gaan en vooral hoe ik erna ben. Ik ben echt wel een klein beetje bang geworden voor die krampen en zenuwpijnen, daarom doe ik echt van alles om ze te voorkomen. Soms gaat het alleen wel eens mis en dat is nou eenmaal zo. Ik weet ook dat ze uiteindelijk toch weer over gaan, maar ik voorkom het toch wel liever hoor.

Wat ik nog het meest heb geleerd is dat ik enorm maling moet hebben aan wat andere ervan vinden. Dat vond ik in het begin nog wel erg moeilijk. Ik heb geleerd dat gewoon lekker los te laten. Ik ben daar toch wel vrij goed in. Als je niet kan loslaten, dan zou je dus vinden dat er alleen maar een verleden is. Terwijl als je wel loslaat, dan is dat verleden er nog wel maar ook een toekomst. Zo voelt dat voor mij in elk geval. Eens je dat beseft, dan laat je de dingen wel los. En ook nog, vergeet niet dat je gedachten enorm krachtig zijn. Eigenlijk kunnen we er alles mee. En wat je ook denkt dat anderen van je denken, is dat meestal niet eens zo. Maar misschien laat je ze zo wel signalen ontvangen wat ze op jouw eigen gedachten over wat zij denken kunnen brengen. Ja ja, denk daar maar eens over na.

Daarom, ik heb dat losgelaten, wat ze ook van me denken, als ik mezelf maar recht aan kan kijken en als ik zelf maar weet hoe het zit. Dat is veel belangrijker en het maakt je leven echt een behoorlijk stuk simpeler. Niet dat het me helemaal koud laat, maar toch, als mensen slecht van me denken, terwijl dat misschien helemaal niet waar is, dat zegt toch veel meer van hen dan van mij? Dat bedoel ik! Dus laat maar gaan, daar komen ze zelf ook een keertje achter. De wereld is echt vol van monsters met mooie gezichtjes en lieve stemmetjes maar ook van engelen vol met littekens. Je moet alleen even door de maskers heen kijken.

Dan kwam ik nog een prachtige foto ergens tegen, die heb ik opgeslagen. Mijn huis tuin en keukenvertaling; Het leven vroeg aan de dood, 'waarom houden de mensen van mij en haten ze jou?" De Dood antwoordde, "omdat jij een prachtige leugen bent en ik een pijnlijke waarheid." Ik vond die zo mooi, ik dacht, die gooi ik er ook nog even in. Daar laat ik het bij voor vandaag. Alleen naar mijn neefje, cadeautje brengen en van de taart snoepen. Die is maandag jarig maar we vieren het vandaag alvast. Vanavond vroeg naar bed, goed uitrusten voor morgen. Ik heb er zin in! En als er morgen geen blog komt, dan komt dat maandag wel!