8. okt, 2018

Twee jaar en 132 dagen zonder Sunshine

Gisteren dus voor het eerst geen blog dit jaar. Het gebeurt zelden maar als het gebeurt dan is dat niet zonder reden. Ik had dan ook weer een heftige dag gisteren en toen ik eenmaal thuis was, kon ik alleen nog maar naar de bank kruipen. Niet nadat ik voor mezelf een flesje drinken had gepakt en had gekeken of alles binnen handbereik stond. Zo hoefde ik zo min mogelijk te bewegen verder. Met mijn pyjama aan, dat had ik ook nog gedaan, ben ik op de bank geploft. Mijn lijf was al weer helemaal in de aanval en was al onderweg enorm gaan verstijven. Ik had ook nog 2 aspirines ingenomen. Dat helpt niet echt maar het is gewoon het idee. Wat was er allemaal zo heftig dan?

In de vroege morgen ben ik naar Bergen op Zoom gereden. Oh was is dat lekker rijden zo zeg! Lekker rustig, heel af en toe een autootje en op hele stukken mag je 120 of soms zelfs 130. Niemand om je heen, lekker door tuffen. Prettig rijden, vind ik wel. Zo zal het in het begin van het bestaan van de snelwegen geweest zijn. Nu alleen mee te maken in de zondagochtend vroegte. Heerlijk! Bij Sonja en Hans een lekker kopje koffie met wat lekkers. Tilly en haar man kwamen daar ook heen en met zijn vijven zijn we naar Antwerpen gereden. Parkeren op de Waalse Kaai waar we Karina, Chrisje, Monique en Nicky en haar man Jef troffen.

Zo konden we even wat tassen uitwisselen. Een tas vol geschilderd glaswerk voor Karina en een tas vol met nog te bewerken glaswerk voor mij. Karina had er ook nog al de vloeistofjes voor mij bij gedaan, zij lijkt allergisch te zijn voor het E roken. Dat komt zeer zelden voor maar het kan natuurlijk. Dat vind ik wel lullig voor haar, want ze was juist zo blij zo'n alternatief gevonden te hebben. Niks aan te doen, het is nou eenmaal zo. Vanaf de parking zijn we naar het, helaas gesloten door verbouwing, museum van de schone kunst gelopen. Daar vonden we de rest van de groep Ruloflezers, sommigen eerder gezien en sommigen nog nooit in real life.

We waren allemaal in Antwerpen om in de voetstappen te lopen van Anthony van Dijck, grootmeester in de kunst in zijn laatste leven op aarde en daarna hierboven de Meester van Jozef Rulof zelf. Guido kan dat zo ontzettend goed vertellen allemaal, die was onze gids. Leuk weer om nieuwe Rulofianen te ontmoeten, die je alleen van Facebook kent. Voor mij was deze dag een grote uitdaging, aangezien ik nog niet zo heel veel kan, in verhouding met vroeger. Ik voelde het natuurlijk al snel, al dat geloop maar ik deed net of ik gek was. Het was leuk en interessant, mooie hofjes en steegjes gezien ook. Die kent Guido natuurlijk allemaal. Ik vind Antwerpen echt een prachtige stad. Iedereen nam volop foto's.

Het ging de hele tijd goed, gewoon de pijn negerend, tot we gingen lunchen. Ook met een gezellig grote groep en heerlijk gegeten ook nog eens. Maar na gezeten te hebben, wilde mijn lijf niet meer meedoen. Niet aardig van mijn lijf natuurlijk maar ik had het kunnen weten. We gingen naar de grote kerk binnen maar ik voelde al dat ik dat niet moest doen. Het geroezemoes in het restaurantje was me ook al teveel geworden. Ik zag het niet zitten om in zo'n grote groep mensen naar binnen te gaan, te veel prikkels. Ik bleef lekker buiten, wel wat frisse wind maar ondanks de slechte weersvoorspellingen die ik afgelopen week voorbij had zien komen, hadden we echt schitterend zonnig en fris weer. Echt een enorme meevaller, waar ik eigenlijk gewoon op gerekend had.

We waren wat de tour betreft maar net halverwege. Er moest nog zeker zo'n 4 uur gelopen worden minimaal. Ik voelde dat ik dat echt niet moest doen, dat ik dan opeens zou stranden en niet meer zou kunnen bewegen. Karina, de lieverd, is met mij richting de parkeerplaats gaan lopen en vlakbij de auto's zijn wij ergens in het zonnetje op een terrasje gaan zitten. Bij een soort health food zaakje. Ik begreep opeens hoe mijn moeder zich toen voelde, met mij in 's Heerenberg. Die voelde zich zo schuldig, dat ze toch mee was gegaan een heel stuk door het bos en toen we waren waar we zijn moesten, kon ze ook niet verder en hebben we een taxi moeten ronselen om weer in het centrum te komen. Ma vond dat ze me anders van al het moois beroofde en daarom had ze toch doorgezet, tegen beter weten in.

Ik voelde dat nu ook zo bij Karina maar ik wist ook dat ik anders niet meer zou kunnen lopen. Dat voelde ik ook zo. Toch, zo op het terras zitten heeft zo zijn voordelen. Lekker cappuccino gedronken en ze hadden er ook heerlijke smoothies, Red Velvet namen we allebei. En om mijn batterij te sparen voor de terugrit, bood Karina die van haar aan. Ik mijn tankje daarop gedaan en na een paar haaltjes dacht ik, goh, mijn keel brandt nu ook zo. Dat is ook raar! Ik heb het nog een tijdje zitten proberen. Soms even wachten, dan weer paar trekjes achter elkaar. Ja, het deed zeer! Ik pakte mijn eigen batterij weer, nam daar een haaltje mee, en toen had ik het niet! Dat is even gek, dan ligt het dus aan die batterij van Karina, niet aan een allergie voor de vloeistof of wat dan ook. Je voelt het bij die van haar branden in je keel.

Karina weer happy want als het dat is, dan kan zij ook gewoon weer dampen. Ik denk dat dat ding teveel stroom afgeeft, en dat merk je direct in je strot. Dat is natuurlijk niet goed maar niet een optie waar ik zo uit mezelf had opgekomen en zij ook niet. Toen het tijd werd, na een appje van de anderen, om naar de auto te gaan, kon ik bijna niet meer bewegen. Daar moet je dan even doorheen maar lekker is anders. Goed dat we zo dichtbij zaten, anders had ik het nooit gered. Snel afscheid genomen van iedereen, hopend ze snel weer te zien en weer naar Bergen op Zoom. Ik zou eigenlijk bij Sonja eten maar ik wilde graag nog een stuk rijden, in Brabant zonder verlichting op de snelwegen, dus ben ik direct door naar huis gegaan. Ik dacht ook niet dat het goed zou komen na een tijdje zitten. Mijn benen gingen raar doen, de rit tot aan de snelweg was reuze irritant, de auto sloeg continue af door mijn spastische gedoe.

Op de snelweg kon ik gelukkig door karren al was het een stuk drukker dan in de vroege ochtend. Het werd echt pas donker, toen ik al bij de snelwegen mét verlichting was. Wat een mazzel, ik ben zo nachtblind als een mol dagblind is. Het scheelde wel zo. Oh wat was ik blij dat ik thuis was zeg! Na die aspirines innemen ging na een tijdje de snoepjestijd wekker. Daarna kon ik eindelijk plat en ben ik zowat direct in een soort van half waken half slapen toestand gezakt. Mijn lijf deed zo'n zeer, mijn rug, benen en vooral die hiel. De tranen liepen spontaan over mijn gezicht van de pijn, toen ik naar het toilet moest. Natuurlijk kwamen er tussendoor ook nog de krampen weer. Ik had er al wel op gerekend maar gehoopt dat het me een keer zou overslaan. Niet dus. Toch vond ik het een overwinning weer.

Ik had het toch maar mooi geprobeerd! Niet helemaal gelukt maar toch, ik vind het feit dat ik het toch gewoon doe, ook wel een stap vooruit. Ik kom er heus wel! Over twee jaar doen ze weer eens zo'n toer en dan ga ik gewoon weer mee en loop ik het helemaal uit. Ik heb juist de mooiste dingen ervan moeten missen, al kan ik tweedehands meegenieten door de foto's van de anderen maar toch wel blij mee ook. Volgende keer doe ik het gewoon helemaal, dan zie ik al het moois zelfs ook. Vandaag alleen een extra lange blog, ter compensatie voor die misser van gisteren, voor de rest lig ik vandaag op de bank. Alsof ik in elkaar ben geslagen vannacht, zo voelt alles aan. Maar toch, ik had dat er echt voor over want ik heb er zeker van genoten. Een paar uur quality time met Karina op een terrasje was ook wat waard dus wat mij betreft, ondanks dat bazige lijf, een heel geslaagde dag met veel plezier en leuke mensen. Wat wil je nou nog meer?