9. okt, 2018

Twee jaar en 133 dagen zonder Sunshine

Vandaag is het alweer vier jaar geleden dat ze bij het Erasmus er eindelijk achter kwamen wat er nou met mijn been gebeurd was. Ik liep toen al bijna een jaar want ik weet nog exact op welke dag het gebeurde, tien november 2013 namelijk. Een jaar lang lopen met veel pijn, dik wordende voet, kortom, veel ellende al die tijd. Ik lag toen onder een echo apparaat met uiteindelijk drie radiologen, de derde sprak eindelijk de waarheid. Omdat die andere radiologen, waarom die ene radioloog weet ik ook niet. Pff flauw weer, kon het niet laten. Ik weet het allemaal nog zo goed, alsof het maar pas geleden is. In december de operatie, die ook best pittig was en de periode erna, die voor mij echt vreselijk was. Gelukkig is dat voorbij, al heb ik nog steeds die bobbel en snel last van een dikker wordend been en past mijn linkerlaars nooit meer zo perfect als mijn rechter.

Ondertussen begint mijn lijf ietsje losser te raken, wat een opluchting. Het is nog niet helemaal weg maar het is nu een beetje uit te houden weer. Alleen nek en schouders zijn nog niet los genoeg om weer als prettig te worden ervaren en die hiel. Gisteren had ik er geen last van, zelfs net nog niet en opeens is het er weer. De scherpe en toch beurse pijn. Ik wacht nog heel even mijn bezoekje aan PeeT af, dan vraag ik haar of ik ermee naar de dokter moet of niet. Zo kan ik toch nooit langer lopen of wat dan ook gaan doen. Ik heb geen trek om voor de rest van mijn leven aan de bank gebonden te zijn. Ik weet heus wel dat ik geen twintig meer ben maar ik wil echt nog wel normaal meekomen. Als je zo'n pijn hebt met lopen, dan is dat nou niet echt een motivatie om te gaan lopen en dat moet veranderen. Daarom moet ik eerst van die pijn af zien te komen.

Vanmorgen heb ik wel de dokter al gebeld, maar dat was wel om mijn medicijnen te herhalen. Ook weer zo ontzettend blonT. Ik belde altijd met mijn huistelefoon omdat dit gratis was. Dit heb ik eraf laten halen, omdat mijn gsm ook gratis is met bellen. Maar ja, dan moet ik ook wel met mijn gsm bellen en niet meer met de huistelefoon, die nu dus per gesprek geld kost. Alleen, ik vergeet het gewoon steeds. Ja, als ik al twee keer gebeld heb, zoals net, omdat ik de andere medicijnen vergeten was om door te geven, dan opeens heb ik zoiets van, oh ja, weer verkeerd gedaan. Ik ben daar zo'n knurft in! Gewoon onnadenkendheid. Eigen schuld, ik moet er zelf voor betalen. Zonde als dat niet nodig is.

Dat is niet het enige hoor. De rook gewoonte die ik al bijna 50 jaar had, heb ik dan weer wel binnen ene dag afgeleerd. Af en toe nog per ongeluk een sigaret pakkend, toen die er nog lagen. Nadat ik ze had opgeborgen, is het niet meer gebeurd en die behoefte is er ook niet. Ik ben zelfs zo snel gewend aan het feit dat mijn E sigaret gewoon naast me op het bureautje ligt, zonder brandgevaar, en dat ik die zomaar, naar behoefte in mijn mond kan stoppen. Het punt hierbij is nu, dat ik echt van alles in mijn mond steek als ik gedachteloos een haaltje denk te nemen. Mijn bril heb ik al te pakken gehad, penselen zit ik zelfs aan te lurken, dopjes van pennen of stiften. Ik probeer alles te vapen.

Ik moet er zelf dan wel om lachen hoor, want ik 'schiet' pas wakker als er niets uit komt. Dan zie ik pas zelf wat ik nou weer in mijn mond heb gestopt. Soms lig ik dan zelf dubbel. Ik ben zo'n vervelia die ook erg om zichzelf kan lachen. Ook mijn eigen grapjes vind ik zelf toch wel heel erg goed gevonden vaak. Maar als je aan een stift zit te zuigen, en dat pas merkt als er geen damp uit komt, dan is dat echt wel grappig. Tenminste, ik schiet er behoorlijk van in de lach. Ik vertel het wel hier, toch ben ik wel blij dat niemand dit ziet. Het is echt wel een beetje heel erg blonT.

Ik kan eindelijk de foto van het sigarettendoosje dat ik voor Hans heb gemaakt, de man van vriendin Sonja, plaatsen. Tot hij het had gezien, kon ik dat niet doen. Dan is de verrassing er wel af natuurlijk. Hij vond hem best wel leuk, ik ook trouwens, al zeg ik het zelf. Ik heb er dan ook nog eens een jeugd irritatie van mij door weggehaald. Hij rookt Camel en ik dacht, dan maak ik zo'n soort doosje voor hem. Sonja had namelijk gevraagd of ik ook iets voor mannen had, behalve de bloemetjes. Alleen op de pakjes Camel staat toch echt geen kameel, dat wist ik al toen ik klein was. Een kameel heeft twee bulten en op het doosje staat toch echt een dromedaris. In plaats van de naam Camel, heb ik er dan toch eindelijk de juiste naam op gezet, namelijk Dromedaris! Eindelijk! Gerechtigheid, zo hoort het pakje te zijn, met die ene bult.

Ik had vandaag een hele lijst voor mezelf, verwachtend nergens meer last van te hebben. Helaas, ik neem er nog een rustdag bij. Ik blijf het heel irritant vinden zo, maar ik heb het ermee te doen. Vorige keer zei Stefan me, het duurt wel minstens zo'n jaar of drie voor alles weer normaal zal worden, als je al helemaal de oude wordt. Dat is ook nog de vraag. Ja, oké, heel fijn. Maar ik zal toch dingen moeten blijven proberen en dat heb ik gedaan. Nog iets te hoog gegrepen dit keer en dan moet ik er gewoon een beetje voor betalen. Dat weet ik dan ook weer en ik heb toch een erg leuke dag gehad. Dat ik erna een beetje zou moeten afzien, wist ik eigenlijk al. Het was het waard hoor! Nu gewoon even lekker schilderen, kijken of dat de spieren weer helemaal los kan maken. Ook een idee en nog nuttig ook!