10. okt, 2018

Twee jaar en 134 dagen zonder Sunshine

Vandaag is het alweer de tweede verjaardag van ma, die we zonder haar hier moeten vieren. Vorig jaar was het verdriet veel rauwer, of is het in dit geval dan rouwer? Nu is het verdriet niet minder maar wel meer dragelijk. Leuk is anders maar dat is, zoals ik al vaker zei, gewoon egoïsme. Waar ze is, daar is het prachtig en ze laat ons nog steeds tekens genoeg zien, om ons dat te laten weten. De laatste dagen was ze wel heel erg bezig, echt niet te doen, zo vaak ik die 13 of 10 gezien heb, of 10 - 10, of de bekende combi's hiervan. Ik ben niet de enige, we hebben het allemaal, zelfs Karina doet tegenwoordig mee hierin. Zo is ze toch nog een klein beetje dichtbij op deze tweede VERjaardag.

Afgelopen week ook, berichtje dat ze twee jaar geleden samen met mij naar één van haar chemo's ging. Natuurlijk, 13 reacties, had ik kunnen weten. Steeds 13 graden, ook al zegt het weerbericht iets anders, of je ziet opeens 10-10-41 in beeld, haar geboortedatum. Zo gaat het hele dagen door. Ik vind het wel zo fijn. Vandaag moet ik een taartje bakken, vanavond gaan we weer even naar mijn nicht, net als vorig jaar. Ik zei al, leg de video's maar klaar. Dat was zo leuk vorige keer, filmpjes kijken van een jaar of 30 geleden. Alle herinneringen vliegen dan met een noodgang weer naar het oppervlak. Best leuk want die feesten waren altijd geweldig! Erg leuk om dan weer naar te kijken. Natuurlijk bak ik weer appeltaart, zoals mijn moeder het me geleerd heeft, toen ik zes was al. Iedereen is daar nog steeds gek op, ik ook trouwens.

De cits hadden een cadeautje gehad en ik dacht, ik bestel direct snoepjes voor ze, zodat ik niet meer zo zit als vorige keer. Dat is maar goed ook, kreeg gisteren al een mail, dat ze, alwéér, vertraging hebben bij Zooplus. Daar kan ik voortaan dus sowieso beter op rekenen. Dan loop je daar niet meer tegenaan. Vanavond maak ik de laatste pot open, dus ik heb dan nog een paar dagen gelukkig, niet één of hooguit twee, zoals vorige keer. Iets meer rust maar ik vind het gewoon vervelend zo, elke keer. Als het nou zo vaak besteld wordt, zorg dan gewoon dat je het in huis hebt. Voor mij staat het al vast, soms ene keer en soms twee keer in de maand, dat ik het bestel. Ik ben best een behoorlijk goeie klant, zorg dat je die houdt! Toch?

Gisteren werd ik steeds gebeld door een privénummer, die privacy respecteer ik dan ook door niet op te nemen. Later hoorde ik via een voicemail, dat het de woningstichting was geweest. Wat hij allemaal zei, kon ik niet helemaal thuis brengen maar dat zou wel over dat kapotte trapje gaan. Ja, dan mailen ze maar, of ze bellen met een normaal nummer, anders krijgen ze me zo niet te pakken. Maar voordat ik het berichtje hoorde, had ik al tegen Kim gezegd, dat ik ze maar eens zou gaan bellen hoe het zat. Het duurde zo lang zo. Wordt ik opeens gebeld, door een nummer uit Barendrecht of zo? Dat was weer iemand van Muddebouw, waarvan een van de mannen mijn trapje had gesloopt. De meneer vroeg, nadat ik mijn verhaal had gedaan, of ik even een fotootje kon sturen van het trapje. Ja natuurlijk, die ga ik direct even maken dan. Hij zou er achteraan gaan en vroeg wat ik van ze verwachtte.

Nou, wat dacht je van een nieuw trapje, met drie treden én een opstap daarboven? Die begreep hij wel, laat ik dat maar hopen dan. Mailde ik eerst de foto nog verkeerd, naar MuddeNbouw, ik zag het gelukkig zelf, snel nog een keer gestuurd, moet goed komen. Wat later werd ik weer gebeld. Poe poe, druk vandaag zeg. Nou ja! Was het het bedrijf van de elektricien die hier vorige keer alle lampen heeft gedaan in de hal. Woonstad had hen ervan beschuldigd mijn trapje te hebben gesloopt. Oh, nu werd het ingesproken bericht iets duidelijker, daar begreep ik al niks van. Maar ja, die man van WSR heeft mijn klacht dan niet echt goed doorgelezen. Ik legde de vonken meneer uit hoe het dan wel zat, ook dat ik al contact had gehad met Muddebouw en dat hij maar tegen de meneer van WSR moest zeggen, dat hij eens beter moet lezen wat er precies staat. Niet om op mijn borst te kloppen maar ik kan nogal goed dingen uitleggen, zeker op papier, aan mijn uitleg lag het dus zeker niet! Wel grappig vond ik het zo, eerlijk gezegd. Benieuwd of en wanneer ik mijn trapje krijg, ik wil graag mijn ramen kunnen zemen en zo.

Sinds ik mij vorig jaar zomer een hersenschudding ben gevallen door op twee stoelen te staan, doe ik dat toch liever niet meer zonder trapje. En dat trapje, dat is nu stuk. Helaas, dan maar vieze ramen voorlopig. Daar had ik nu toch geen puf voor hoor, maar zoiets als ramen zemen, dat krijg ik dan opeens in mijn systeem en daar moet ik dan gehoor aan geven. Hoe moet dat nu zonder trapje? Ik hoop maar dat ze opschieten daar bij Muddebouw, ik gaf een heel trapje en kreeg hem kapot terug. Misschien heeft die man me wel voor een ongeluk behoed dat ik had kunnen krijgen binnenkort hoor. Dat kan best, maar toch, ik wil een heel trapje terug. Op zijn minst met drie treden en een klep. Dan kan ik die houden!