11. okt, 2018

Twee jaar en 135 dagen zonder Sunshine

Mijn hemel zeg, het is echt mijn week niet aan de ene kant. Aan de andere kant totaal weer wel. Zondag een erg leuke dag gehad maar daar heb ik de rest van de week voor moeten afzien. Dan begint eindelijk na zoveel dagen je lijf weer ietsjes losser te zitten, daar ben ik heel blij mee. Het is, als je zo helemaal stijf bent, een soort van alsof je in een strak maar dun pak gips zit of zo. En als dat dan weer een beetje soepeler wordt, dan voelt dat echt zo fijn. Net als bij zo'n maskertje dat keihard wordt en totaal kraakt als je in de lach schiet of zo. Zoiets, geen idee hoe ik het anders uit moet leggen.

Gisteren mijn moeders verjaardag gevierd bij mijn nichtje, het was een gezellig grote groep zo bij elkaar. Het was zo warm binnen, dat we uiteindelijk allemaal buiten hebben gezeten, in de tuin. Mijn moeder zei altijd, dat toen ze in verwachting was van mij, het ook zo'n hete oktober was. Dat ze met zomerjurkjes liep toen, dat is 57 jaar geleden nu en nu is het weer zo warm. Ik heb mijn tante blij gemaakt met een kerstkandelaar en mijn nichtje met een fles, niet zoiets als mijn broer, met zuiver Rotterdams kraanwater erop. Zij drinken vaak water, of ze doen water bij de wijn, schenken hoor, dus deze gaat goed in gebruik daar. Ze vond het echt een leuk cadeau. In elk geval, de fles kwam goed terecht, ze was er blij mee. We hadden een leuke avond. Ik heb, samen met mijn tante, een paar roseetjes gedronken, dan kon ik weer een mooi fles mee naar huis nemen. Ik heb er nog twee bij gescoord. Een donkere fles, ook zo mooi om iets mee te doen!

Zelf drink ik eigenlijk helemaal niet meer, zeker thuis niet. Maar dit komt echt niet van die paar rosé hoor, dat voel ik wel. Ik kan nog wel wat hebben, ook al ben ik het niet meer gewend. Als je verder niet drinkt, dan wordt het best lastig om aan lege flessen te komen, niet elke fles is er dan ook geschikt voor ook. Die donkere fles kan ik mooi gaan gebruiken bij iets nieuws dat ik toevallig heb ontdekt op een Facebook pagina, via via. Het heet mudding, ik had er nog nooit van gehoord en ik dacht, ik zoek wel op het internet. Ik zag op die pagina wel de meest prachtige dingen maar niet hoe je het kon doen of maken, of waarmee. Alleen vond ik op het internet of YouTube ook niets. Heel irritant. Uiteindelijk heb ik de dame die de pagina beheert maar een berichtje gestuurd, een mailtje dan. Want het was weer een Amerikaanse pagina en wat je ook vanaf daar bestelt, al is het een velletje papier, het kost handen vol geld om het te laten verschepen. Gelijk maar even gevraagd of ze iets in Europa weet, of zelfs Nederland.

Zij wees me weer op de dame die het heeft 'uitgevonden' en toen heb ik haar ook gemaild. En nu heb ik een leverancier gevonden in Engeland, dan is het nog te doen. De starterkit is al onderweg, helemaal geweldig. Ik zal flink moeten oefenen maar het is best heel mooi. Alleen, helaas, ik heb geen 'kiln'. Dat is een soort glas smelt oven, waar je ook de 'mud' in kunt bakken. Geen man overboord, je kan het ook 24 uur laten drogen en dan is het keihard en zit het muurvast. Alleen, je kunt het niet afwassen. Het kan niet in water in elk geval. Dus het is dan puur decoratief. De flessen en kandelaars die ik nu maak, die kunnen gewoon in een sopje, dit niet. Voorzichtig een doekje erover, was het advies.

Tja, het is niet anders, het is echt erg mooi. En als ik bv kerstballen ga decoreren, die doe je normaal ook niet in een sopje toch? Ik vind de techniek gewoon prachtig. Ook je gewone schilderijen kan je er structuur door geven. Het is priegelwerk maar daar hou ik dan weer van. Jammer dat mijn ogen steeds slechter worden maar ik heb gelukkig een brilletje in alle sterktes hier, speciaal om het fijne werk te kunnen doen. Alleen is dat ding, met lamp en al, zo zwaar op je neus. Misschien moet je er even aan wennen. In elk geval, ook het 'mudden' wil ik me eigen maken en goed in worden, dus er gaan nog wat leuke dingen bij komen. Dotten, schilderen, mudden, ik modder wel door.

Nu ik hier zit te typen, zit mijn vriendje weer met zijn pootje op mijn schouder. Hij weet dat ik zielig ben. Ik voel me zo ontzettend beroerd, ik heb, gelukkig nog net op tijd omdat ik in slaap was gevallen, de zaak ook afgebeld. En ik heb geslapen tot een uur of elf weer. Ik heb de hele nacht wakker gelegen. Misselijk, het zuur, buikpijn en steeds met een noodgang naar het toilet. Ik ben het dan wel niet meer gewend om een wijntje te drinken of in de avond te eten maar daar komt het echt niet van. Ik denk gewoon weer even de weerstand laag, een beetje terugval en dan ben je zo vatbaar voor van alles.

Nadat ik weer wakker werd, even een stukje geschreven maar ik voelde me heel wiebelig, koortsig ook. Dus ik ben maar weer gaan liggen. Nu moest ik toch die blog even afschrijven, dus ik ben er maar weer uitgegaan. Even schrijven en dan weer liggen, vandaag doen we ook niks, zoals als al bijna de hele week niet. Mijn bezoekjes aan het toilet zijn iets minder dan vannacht maar toch nog wel regelmatig. En ik heb een maagbeschermer ingenomen om dat weke gevoel in mijn maag weg te krijgen. Het zal wel weer over gaan hoor, dat weet ik wel. Maar voor vandaag heb ik er nog wel even last van. Zulk mooi weer als beloofd is het in elk geval niet. Beter hoor, nu ik niet naar buiten kan!

Ik ga weer lekker liggen, oogjes dicht en snaveltje toe. Het weer is ondertussen wel prachtig en de cits vinden niet dat ik moet slapen nu. Ze zijn vervelend en plagen, vooral Moonlight. Echt hoor, die kan ook erg zijn! Als ik eindelijk een beetje wegzak, gaat de telefoon tegelijkertijd met de telefoon. Oké, ik geef het op nu, ik pak de telefoon op, het is de timmerman van het kapotte trapje, en ook de postbode met een pakketje. Dat zegt de timmerman tenminste door de telefoon, hij staat beneden met een trapje! Boven zegt hij, ja, je had er zelf vast nog een keertje doorheen gegaan, ik heb je een ongeluk bespaard misschien wel. Ja, dat zei ik ook nog tegen die man aan de telefoon, maar feit blijft, ik gaf een heel trapje. Dan moet je niet doen alsof het al zo was. Ja, nee, dat begreep hij wel. Met een handdruk nemen we afscheid.

Ik zet mijn mooie nieuwe trapje op zijn plek, het kapotte trapje zet ik buiten op de gang. Die kan je nog wel schuinzetten zeg maar, maar verder niet. Ik weet niet of ik hem op zolder zal zetten of gewoon bij de container beneden. Netjes afgehandeld, zulke trapjes zijn flink duur, daar had ik namelijk al naar gekeken. Ik denk een eurootje of 60 voor deze, zo ongeveer. Mooi trapje, alleen ga ik hem vandaag niet uitproberen. Maar slapen lukt ook niet meer zo, daar zorgen de cits wel voor. Misschien vroeg gaan slapen vanavond, dan voel ik me morgen misschien wel ietsje beter. Troost is, ik ben niet de enige, hoorde net op tv dat er veel mensen ziek zijn, griep of buikgriep. Aha, vandaar! Gewoon pech, virusje opgelopen. Kan gebeuren!