14. okt, 2018

Twee jaar en 138 dagen zonder Sunshine

Wat was het gisteren bizar warm zeg! De warmste 13, ja 13, oktober ooit gemeten, sinds er gemeten wordt. Dat was ook wel te merken zeg! Ik liep gewoon te zweten! Ik ben ook nog een stukje gaan lopen maar dat werd maar een heel klein stukje. Gisteren had ik voor het eerst geen pijn die hiel meer maar hij was het nog niet vergeten. Na een klein stukje begon ik hem al te voelen en ik ben daarom ook maar niet al te lang doorgegaan. Als ik dan te ver ga, dan heb ik er in de nacht bizar veel last van. Dat is niet gebeurd dus ik heb me netjes binnen de grenzen gehouden, dan krijg ik gelukkig geen straf van dat lijf.

Wat ik heel apart vind aan dit prachtige weer, is dat het dan opeens donker is. In de zomer betekent weer als dit, tot de late uurtjes licht en in de vroege ochtend ook weer. Dat is nu dan ook precies andersom. Straks krijgen we ons gestolen uurtje ook weer terug. Ik geloof dat het in het laatste weekend van oktober is, dat de klok weer terug gezet wordt. Ik heb er al wat anders staan, dus die klok kan niet meer terug. Flauwe grap. Maar zeker geen grap is dat ik nu echt zo ontzettend klaar ben met die zomer- en wintertijd. Er wordt niks mee gewonnen, je hele bioklok wordt in de war gegooid. Wat is het nut ervan?

Dus wat mij betreft, oké, de tijd moet nog een keertje teruggegeven worden maar dat is dan de laatste verschuiving die er geweest is. Alsof moeder aarde kijkt hoe laat het is, stomme stoffelijke gedoe allemaal. Laat die klok gewoon met rust en mijn biologische klok ook. Het mag wel duidelijk zijn, ik ben geen voorstander. Als het in de winter al om vier uur donker wordt, nou én? Dat hoort gewoon zo. Het is de maatschappij die het hierin moeilijk maakt ook. Want je moet toch je bed uit, donker of niet. Vroeger, toen deze hele maatschappij nog niet bestond, was het wel anders. En in principe veel beter geregeld.

In de zomer stond je vroeg op, bij het licht worden en ging je laat naar bed. Maar in de zomer was er dan ook altijd enorm veel te doen. In de winter, je kon geen licht aandoen, ging je dus lekker vroeg slapen en mocht je wat langer slapen ook, omdat het pas laat licht wordt dan. Zo had je dan heerlijk het ritme van de natuur, zoals het ook eigenlijk hoort. Heel fijn al die uitvindingen natuurlijk. Ik wil ook geen afstand doen van deze luxe dingen maar toch, het maakt het leven wel allemaal een stuk gecompliceerder. Ons hele natuurlijke ritme ligt hierdoor volledig uit elkaar. En dan doen ze dat twee keer per jaar nog eens even een duwtje geven. Niet gek hoor, al die vermoeide mensen, burn outs en weet ik veel wat.

Dan hebben we het hier, in de lage landen, nog makkelijk ook. Vergelijkend met Japan bijvoorbeeld, daar hebben zelfs de schoolkinderen last van stress. Dat zag ik laatst in dat programma met de familie Ragas, die daar logeerden. Ik schrok er gewoon van. En dat daar moeders zijn, die de lunch van hun kindertjes tot een soort kunstwerkje maken. Alleen maar zodat ze er een foto van op Instagram kunnen zetten en elkaars werk kunnen beoordelen. Daar gaan sommige van die moeders dan gewoon aan onderdoor. Ze staan 's morgens om half vier op bijvoorbeeld, om aan die lunchbox te beginnen. Ben je dan gek of niet?

Maar buiten dat we het onszelf ook nog eens erg lastig maken, de maatschappij op zich levert gewoon veel druk op. En wat ik dan ook nog hoorde, over tien tot vijftien jaar al, dat dan meer dan 50 tot 70% van ons werk is overgenomen door robots of automatisering. Dat is wel heel erg dichtbij hoor! En daar heeft nog niemand naar gekeken. De man die het vertelde, ga dan ook als oplossing een basis inkomen en kortere werkweken. Moet je eens kijken hoe de wereld dan gaat veranderen, omdat mensen meer vrijheid krijgen om meer leuke dingen te doen. En je basisbehoeften worden al betaald, dus je komt niet zo snel meer in de problemen. Wil je iets extra's kunnen doen, dan moet je inderdaad een baan gaan zoeken voor een paar dagen per week.

Mij klinkt zoiets als muziek in mijn oren hoor. Het grappig is, het staat zo zelfs exact in de boeken van Rulof al voorspeld. Toen ik dat de eerste keer las, had ik zoiets van, nou dat gaat nog honderden jaren duren dan. Maar met wat ik nu gehoord heb, is dat zover weg nog niet. Want het halve land straks een uitkering geven, en dwingen om werk te vinden wat er gewoon niet meer is, dat kan natuurlijk ook niet. Dan moeten ze wel naar dat basisinkomen voor iedereen. Die voorspelling is dus helemaal zo ver weg niet als ik zelf dacht. Wel bijzonder hoor. Er zijn al veel voorspellingen uit de boeken al uitgekomen, ik kijk hier dan ook niet van op. Alleen wel dat het al zoveel eerder zal moeten gaan gebeuren dan ik gedacht had.

Dan heb ik buiten een beetje opruimen en bankhangen met de cits, niet veel anders gedaan dan aan mijn grote fles werken. Ik vind het plaatje dat ik erop aan het krijgen ben, zelf erg mooi. En dacht ik eerst aan bloemen boven, in mud stijl, heb ik opeens iets anders in mijn hoofd. Je kan er zo mooi sneeuwvlokken mee maken ook. Mooi, met een glimmertje in het midden of zo. Heel mooi en fijntjes en toch met een beetje textuur erin omdat de mud er bovenop ligt ook. Ik denk dat dat beter is dan bloemen want mijn tafereeltje is ook erg winters en de boeken die er al opzaten, heb ik een soort van mee gebruikt erin. Ja, dit wordt echt een juweeltje! Zelfs zonder lichtjes erin! Hij is nog niet klaar maar ik laat het vast even zien. 

Dat gaat dus nog wel even duren, van de meneer van het MUD bedrijf in Engeland heb ik nog niets gehoord. Dan moeten de spullen nog helemaal uit Engeland opgestuurd worden, voor ik er überhaupt mee kan beginnen. Maar ook al is dat volgende week al, dan nog zal ik het eerst moeten leren. Het lijkt zo simpel maar ik geloof er niks van. Dat heb ik met wel meer dingen gedacht en dan stond ik erg op mijn neus te kijken als het niet zomaar even lukte. Maar, zoals met alles, gewoon doorgaan. Dat je Barry Stevens opeens weer op de tv ziet, zorgt wel dat je deze uitdrukking weer gebruikt. Maar het klopt dan ook wel, oefening baart kunst, ook met mud. Dat komt allemaal wel goed!