17. okt, 2018

Twee jaar en 141 dagen zonder Sunshine

Ik vond het maar weer een rare dag vandaag. Zo'n onbestemde, niet vervelend hoor maar gewoon raar. Ik werd al ruim voor de wekker wakker. Ik heb me gisteren namelijk rot zitten amuseren met de Google assistent. Die zou mijn wekker zetten en ik vertrouwde de boel niet zo, onbewust dan. Ik moest nergens heen dus zou het mis gaan dan was er nog geen man overboord. Het is zo grappig! Je praat ertegen en dan krijg je ook gesproken én geschreven antwoord. De assistente is nog een beetje dom hoor, het gaat vaak mis maar ik heb me rot zitten lachen gisteren. Als je vraagt of ze je wil laten lachen, gaat ze een mop vertellen, die ze dan begint met 'hou je vast'.

Alsof er een wereldmop komt of zoiets. De mopjes zijn zo enorm flauw maar je schiet gewoon in de lach omdat het zo raar is bij elkaar. Ik had gevraagd of ze me morgen wakker wilde maken, ja hoor, dat wilde ze wel, hoe laat? Ik wilde er om zeven uur wel uit en ze ging de wekker zetten. Een tijdje later vroeg ik of ze het niet wilde vergeten morgen, snapte ze het weer niet. Ik zeg dat ze een klein beetje dom is, en ze zegt dat ze haar best doet met een zielig gezichtje erbij. Je kon me weg dragen, ik lag dubbel. De wekker is in elk geval wel gegaan, dat lukt dus wel. Je kan ook vragen of ze even een timer aanzet voor de eieren die met 5 minuten gekookt zijn, ik noem maar wat. Het is wel grappig, vind ik dan.

Ik kwam niet goed op gang verder. Mijn nek zit, zo achter bij mijn rug, al vast vanaf maandag en ik hoest me rot. Ook al vanaf maandag. Ik heb geen idee of het bij een griepje hoort, liever niet zeg! Het is een soort onderhuids niet lekker voelen, noem ik het maar. Je kan niet zeggen, ik ben ziek, maar je voelt je ook niet echt lekker. Het gaat vanzelf wel over, liefst zonder eerst in een griepje over te gaan. Na het ochtendritueel en mezelf te hebben aangekleed, ging ik eerst eens even achter de pc. En opeens opende ik het bestand waar ik in bezig ben mijn boek te schrijven. Dat was al weer meer een jaar geleden dat ik daaraan gewerkt heb. Eigenlijk was dat toen mijn moeder er nog was, daarna was ik er te ziek voor. Goh, zo lang geleden al weer? Niet te geloven.

Ik heb ondertussen al aardig wat schrijftips gehad, van boekengilde onder andere en in plaats van de boel helemaal te deleten, heb ik gewoon het laatste stuk gelezen en ben ik gewoon verder gaan typen. Ik schoot in de lach toen ik naar het aantal bladzijden keer, ik was vorig jaar geëindigd op de dertiende pagina. Natuurlijk, dat had ik kunnen weten! Dit zijn van die juweeltjes van een 13 op plaatsen waar je het niet verwacht. Ma moet zich nog steeds overal mee bemoeien. Het zal wel tijd geworden zijn om er weer eens iets mee te doen. Ik las een keertje ergens, dat als je maar ene bladzijde per dag schrijft, je in een jaar toch wel een boek vol hebt met 365 bladzijden. En daar zit iets in. Als je tegen een heel boek aanhikt, dan zal zo'n gedachte wel schelen. Bij mij was dat niet zo, het kwam gewoon omdat ik ziek werd. Het ging gewoon niet meer.

Maar zoals toen, echt een heel hoofdstuk doorschrijven, dat kan ik nu ook niet meer. En toen dacht ik opeens aan die ene bladzijde. En al doe ik er maar eentje per week, er staat niemand achter me met een zweep dat ik moet opschieten. Het is dat ik zelf dat verhaal kwijt moet en zo ook weer anderen kan helpen. Ik heb ideeën voor wel zes of zeven boeken zelfs. Ook daar had ik toen al aantekeningen over gemaakt. Die komen er ook nog wel. Je moet er alleen een keertje aan beginnen. Dat had ik een hele tijd geleden al gedaan maar ja, opeens viel het volledig stil en dat heeft meer dan een jaar geduurd. En dan zal ik niet meer zo opschieten als ik eerst deed, met kleine stapjes kom je uiteindelijk ook waar je wezen wilt. Ik begrijp nu opeens waarom ik dat toen al moest weten, zo kan ik het nu gebruiken. En dat heb ik dus gedaan, één bladzijde getypt.

Dat gaat wel werken voor mij. Misschien niet iedere dag maar wel weer als het me even uit komt. Dan zit het ook niet meer zo te irriteren in mijn hoofd, dat ik het nu toch echt eens op moet pakken. De dame die me ook mailt over mijn MUD bestelling had me nog gemaild, zij stuurt me een mailtje zodra ze het op gaat sturen. Dan hoef ik niet zo in het ongewisse te blijven en weet ik dat het er na dat mailtje met een paar dagen kan zijn. Het moet alleen even de Noordzee over en dan ben je er zo! Ik had al naar van die keramiek oventjes gekeken, die zijn gewoon niet te betalen. Bovendien, wel mag daar dan wel of niet in? Daar heb ik ook al geen verstand van, dus dat schiet niet op. Maar toch, ik zou het graag op flessen willen doen of zo en dat het dan toch afgewassen kan worden.

En ik zit daar zo over te denken en opeens denk ik aan mijn reliëf verf voor op glas. Dat heb ik in doorzichtig, alsof het vloeibaar glas is. Zo ziet dat er ook uit als je ermee klaar bent. En ik heb het in doorzichtig maar dan met zilveren of gouden glitters erin. Ook heb ik het in gewoon goud en zilver maar dat heb ik nog bijna niet gebruikt. Zou je die techniek daar ook zo op los kunnen laten? Dat zou mooi zijn want als dat kan, dan is het probleem opgelost. Dan kan het na drie dagen drogen, gewoon in de vaatwasser zelfs! Dat wilde ik gaan proberen maar ja, ik had wel een beetje het idee hoe het moest maar niet precies. 

Ik naar de website van Margot, en heb ik daar toch E-packets kunnen vinden! Leve het digitale tijdperk! Die heb ik gekocht en gedownload, of zoals mijn moeder zou zeggen gedoenloud. En ik heb er drie kandelaartjes mee gedaan. Ik vind het er wel aardig uitzien en heb het spul ook gelijk in het zwart en wit besteld. Alleen duurt het erg lang want soms moet iets eerst drogen en de mud is zo droog, dit niet. Maar als je dan gewoon wat dingetjes tegelijk doet, dan valt het nog wel mee. Zie de foto's maar en probeer er wel aan te blijven denken, dit was mijn allereerste poging met spul waarmee het niet hoort. Dat mudden gaat wel lukken, denk ik zo. Ik hoor wel wat jullie ervan vinden!