18. okt, 2018

Twee jaar en 142 dagen zonder Sunshine

Mijn re-integratie uren lopen op en dat is ook de bedoeling. En dan loop je weer tegen het feit aan, dat je nog lang zo ver niet bent als je zou willen. Het zijn nu vijf uurtjes geworden en dat valt me zwaar. Die vier, die gaan net, maar dan, blijkt nu ook weer, begin ik toch te verstijven. Afgelopen maandag ben ik dan ook om half twee weg gegaan, voordat ik totaal weer vast zou komen te zitten. En vandaag voelde ik me al niet zo prettig op de heenweg en als je zo al begint, dan wordt het sowieso een zware dag. Vandaag werd het dat dan ook. Ik heb het geprobeerd vol te houden. Dat wil ik zelf ook, want ik zal ooit toch een keertje weer gewoon acht uur op een dag vol moeten kunnen maken. Is het niet hier, dan is het ergens anders. Bij het idee alleen al krijg ik het benauwd. Dan vraag ik me af, hoe ik dat zoveel jaren lang heb volgehouden. Wat toen zo normaal was, lijkt nu zo onmogelijk. Raar eigenlijk.

Ik begrijp wel dat ik dat niet moet denken, dat ik er toen dan ook geen last van had. Ik heb altijd hard gewerkt en dat vind ik dan ook helemaal niet erg. Juist fijn als je je zo productief voelt. Alleen nu gaat dat gewoon even niet en wie weet of dat ooit nog zo helemaal terug komt? Dat mag ik dan wel hopen maar je weet het niet. Stefan, de peut, heeft me daar al wel voor gewaarschuwd. Maar wat moet je dan? Dat zijn van die momenten dat ik het benauwd krijg van de toekomst. Want ik heb nog aardig wat jaartjes te werken, volgens deze maatschappij. Ik ben alleen en zal het dan ook zelf moeten rooien allemaal. En ik heb de cits waar ik verantwoordelijk voor ben. En dan ben je nu al half dood na nog geen vijf uur? Tja, het is nou eenmaal zo, op dit moment. Toch zal het allemaal wel goed komen hoor, dat komt het altijd. Het is weer eens zo’n periode waar je even doorheen moet. Gewoon omdat de dagen weer eventjes zwaar zijn op het moment. Hoe dat komt, geen idee, alleen wel dat het zo is.

Ik merk weer aan veel van die kleine dingetjes dat mijn concentratie weer niet wat het geweest is. Dat is dan opeens stukken minder en als je daar dan tegenaan loopt, mee geconfronteerd wordt, dan is dat niet leuk. Gisteren spande ik echt de kroon, ik ben er nu nog boos om op mezelf. Ik had een mud E-pakket gekocht in de middag, gewoon om de instructies. Later op de avond, ik moest ergens even voor inloggen en ik doe in de avonden nooit veel juist omdat ik dan moe ben en dingen verkeerd doe, dacht ik, oh ja, ik wilde van die pakketten kopen om te downloaden. Dat wilde ik vanmiddag al doen, ze zijn vrij goedkoop die E packs en je kan ze dan direct downloaden, dus ik koop er twee.

Kijk ik later, heb ik gewoon één dezelfde gekocht als ik die middag al heb gekocht. Gewoon omdat ik totaal vergeten was dat ik dat al gedaan had. Nog mazzel dat er nu een andere bij zat. Nou, als dat niet super dom is! Punt één, ik wéét gewoon eigenlijk dat ik in de avond niets waard ben en moet ik zulke dingen ook niet doen. Punt twee, waarom blijf ik zo eigenwijs en punt drie, waarom is zoiets dan gewoon even totaal uit mijn hoofd? Echt hoor, ik ben nog steeds echt boos op mij. Gewoon zeven euro weggegooid. Wat is nou zeven euro? Helemaal niet iets waar ik nu wakker van lig, maar daar gaat het ook niet om. Het gaat om dat ik zulke dingen gewoon nog steeds heb en deze vond ik wel heel erg ook.

Op de zaak ook, Ria wil je wat drinken? Ja, doe maar eh, ehhhhh… Ik weet wel wat ik wil maar ik kan er niet opkomen. Mijn collega ratelt er van alles uit wat ik niet wil, cappucino, wiener melange, espresso, chocomel. Neehee, ik wil eh, dat eh, dat zoute! Uiteindelijk komen we eruit en weet ik weer hoe het heet, bouillon! Hè hè! Was dat nou zo moeilijk? Nee, maar dat leek wel zo. En dan ben je nog geen zestig! Hoe moet dat als je dan tachtig bent? Ik merk het ook bij kleinere dingetjes, als ik met de hand iets schrijf, zoals in mijn agenda, dat ik dan letters of woordjes weglaat. Dat heb ik een tijd niet gehad maar nu heb ik het weer. Dat zoiets terug komt, is zo irritant! Laat ik maar hopen dat het snel weer weg zal gaan en dat het dit keer maar een klein terugvalletje is. Toch? Genoeg hier weer over, ik laat al zoveel weg meestal, zeker dit soort dingen maar soms moet het er dan gewoon even uit. Nu ben ik wel weer klaar ermee.

Ik weet niet of ik het hier al eens verteld heb, ik geloof het bijna wel. Dat ik soms met schilderen mensen schilder, of dieren die op een persoon kijken door een blik of houding, maar dat ik, of iemand anders, dat altijd pas achteraf zie. Alleen als je tegen me zou zeggen, dat je zoiets wilt, op doek of wat dan ook, dan kán ik dat gewoon echt niet. Ik ben ook vaak niet eens degene die het ziet, dat zijn meestal anderen. Net zoals de kerstman die ik op die grote fles heb getekend. Had ik niet gezien hoor, dat hij op iemand leek of zo.

Kim weer wel, die ziet dat vaak. Ze vond hem op haar vader lijken maar ja, ik zag dat niet zo. Om me dit duidelijk te maken, stuurde ze me een foto, maar dan met een opgeplakte snor zoals ik die op de kerstman had geschilderd. Ik lag dubbel om haar ‘bewijs’ en inderdaad, zo zag ik het ook! En, toeval bestaat natuurlijk niet, ik bedacht me ook opeens dat ik die avond voor ik ging schilderen nog aan hem had gedacht. En zo ontstaat dat dan, iemand zit eventjes in je hoofd en komt er door je handen met een penseeltje weer uit. Ik mocht van Kim de foto wel plaatsen hier, ze heeft die snor er speciaal bij gezocht, omdat ze wilde laten zien hoe zij het in haar hoofd had. Ze is zo grappig mijn dochter! Dat heeft ze van mij