19. okt, 2018

Twee jaar en 143 dagen zonder Sunshine

De afgelopen is het steeds in het nieuws geweest, dat schilderij van het meisje met de ballon, die door de versnipperaar gaat. Leuk plaatje hoor, op zich, maar meer dan een miljoen?! Om precies te zijn 1,18 miljoen euro! Het is mooi, mooi gespeeld met licht en dat soort dingen maar eh. Alsjeblieft zeg. Kan iemand me dit nou eens in hemelsnaam een keertje uitleggen? Want ik snap dat niet. Ik vind dan, terwijl ik altijd twijfel over dingen die ik maak, veel van mijn eigen maaksels stukken mooier en daar vraag ik dan 50 euro voor of zo. En nu dat ding maar voor de helft door de versnipperaar is gegaan, en Banksy, de artiest, eigenlijk het hele ding er doorheen had willen ratsen, is het nu zelfs nog meer waard.

Shoot me but leak, ik kan dat niet begrijpen. Net zoals die spuuglelijke dingen van Picasso, waar ik echt geen geld uit aan zou geven, al kreeg ik opeens de bankrekening en het pasje met pincode van één van de Rockefellers. Echt niet! Kijk, Monet, Manet, Dali, die kan ik enorm waarderen, dat is prachtig. Van Gogh, Rembrandt, Rubens, Anthony van Dijck, de echte Meesters uit de middeleeuwen, dát is kunst, dát is zoveel en meer geld waard. Dat vind ik totaal iets anders, dat is kunst met een hoofdletter K. Maar zo'n meisje met een ballon, hoe mooi en gedetailleerd ook, meer dan een miljoen euro? Hoe ontstaat zoiets, vraag ik me dan af? En ik ben niet jaloers hoor, al zou het wel leuk zijn om tegen die prijzen dingen te verkopen. Dat gaat niet gebeuren, weet ik ook wel en ik gun iedereen zijn geluk hoor. Maar ik kan me niet voorstellen, dat je als mens voor zoiets zoveel geld zou betalen.

Dat meen ik echt, dat gedeelte in de kunstwereld snap ik voor geen meter. Als je dus bekendheid krijgt, omdat je connecties hebt en netwerkt, dan kan je zoiets voor elkaar krijgen? Terwijl er waarschijnlijk meer kunstenaars rondlopen die beter zijn, maar dat niet doen en dus ook minder verdienen. Waar betaal je dan eigenlijk voor? Snap je? Dat gaat er bij mij niet in. Maar goed, er zijn wel meer dingen in de wereld die ik niet snap. Koop een leuk schilderijtje, voor een paar honderd euro, en ga met de rest van dat geld die hele grote groep mensen helpen die al weken te voet van Honduras naar Amerika lopen of zo. Dat zou ik dan wel begrijpen. Helaas, zo werkt de wereld niet. Maar wie weet, ooit wel. Daar vertrouw ik op alleen zal ik er dan niet meer zijn, in dit leven als deze persoonlijkheid dan.

Gisteren kreeg ik, eindelijk, de datum van de afspraak door dat ik weer eens naar de bedrijfsarts moet. Ik zat te denken, er klopt iets niet maar ik kwam er maar niet op wat. Ook vandaag bleef dat maar door mijn hoofd spelen. En opeens wist ik het, die dag moet ik naar PeeT! Zij was 2 oktober ziek geworden en toen hebben we nogal moeten puzzelen om tot een nieuwe datum te komen, waarop we allebei weer konden. Voor mij ietsje lastiger omdat ik tussen twee dagen werken door moet, dan weet ik al dat het me erg vermoeid. Datzelfde gold ook voor de afspraak met de bedrijfsarts en opeens ging mijn lampje aan. Oh ja, dat is dezelfde dag dat ik naar Peet moet! Nou, dat gaat natuurlijk niet. Vandaag dus maar een mailtje gestuurd naar PZ, en gevraagd om een andere datum want dit kan en wil ik ook zeker niet nog eens afzeggen. Ik zal het nog wel horen dan.

Dan moet ik ook nog eens vrij nemen op 31 oktober en 2 november, want de tweede komt de leesgroep van Rulof bij mij en dan zou me dat echt te veel worden met drie keer in de week werken. Dat gaat me nog niet lukken. Ik heb nog genoeg vrije uren, moet lukken. Dan heb ik nog genoeg uren over om in december ook nog een paar dagen vrij te nemen. Maar dat moet ik later maar doen, als ik weet wat mijn schema tegen die tijd is. Dat komt wel goed in elk geval. Want in december komt Karina ook nog een keertje gezellig logeren hier. Dan gaan we hier vlakbij naar een kerstmarkt, gezellig bij Kim op visite en hebben we vast een leuk weekend. Dat weet ik al van te voren. Ik weet nu ook wat haar gewoonten een beetje zijn en dat maakt het ook weer wat makkelijker. Ik zie er al naar uit!

Gisteren moest ik weer even streng doen tegen Skylar, die wilde pikken van Moonlight zijn snoepjes. Hij wilde gewoon niet luisteren en ik pakte iets om hem weg te schuiven omdat ik er zo niet bij kon. Ging hij toch weer slaan! De boef! En net als vorige keer, pakte hij daarna Aurora eventjes. Uit frustratie dus. Stom want nu kreeg hij weer op zijn kop. Toch loopt Aurora de laatste tijd zo leuk te spelen, in de late avond of in de vroeg ochtend. Ze slaapt bijna elke nacht bij mij in mijn armen of bovenop me. Ze komt niet ongelukkig over en op zich gaat het eigenlijk prima onderling. Behalve als Skylar gefrustreerd is.

Ook toen hij vannacht bij me wilde komen kroelen, dat doet hij wel vaker als hij stout is geweest, hoorde ik hem mopperend weggaan. Vlak voordat hij bij mijn heup was, zag hij opeens Aurora liggen. Dat risico nam hij maar niet en zij begon ook al te miepen. Weg was hij weer. Ik heb hem maar een extra kroel gegeven vanmorgen. Dan komt het wel weer goed hoor. Het blijft een apart, die Skylar. Hij is lief en stout tegelijk meestal. Dat is ook een talent die niet iedere kat heeft! Alhoewel. Volgens mij zijn ze zo allemaal wel een beetje. Een beetje veel zelfs. Ach ja, je houdt van ze of niet en ik hou heel veel van ze! Mijn harige bengeltjes!