20. okt, 2018

Twee jaar en 144 dagen zonder Sunshine

Een tijd terug had ik mijn ogen laten meten en tot mijn grote verbazing, waren die toen een stukje vooruit gegaan, voor veraf dan. Voor van dichtbij is het andere koek, dat wordt echt steeds slechter. Maar goed dat ik toen geen geld had voor een nieuwe bril of zo want de laatste tijd holt de hele boel als een enthousiasteling op de vierdaagse als een gek achteruit. Hoe zou dat nou toch opeens komen? Ik merkte het al bij de tv, dat ik sommige dingen niet kan lezen meer. En dat is toch echt een flinke jongen, die ook niet al te ver van me af staat. In elk geval niet zo ver om dat niet kunnen lezen te kunnen rechtvaardigen.

Dubbelop ellende dus. Echt hoor, als ik soms vergeet mijn brilletje op te zetten, bij het schilderen, dan denk ik steeds, wat klopt er hier niet. Het duurt dan nog even hoor, voor ik het door heb. Oh verrek, waar is dat brilletje nou weer? Net zoals mijn kluts, ben ik dat ook steeds kwijt natuurlijk. Ik heb er een paar door het hele huis liggen. Maar als ik die dan niet precies op de juiste plek terug leg, dan zoek ik me een ongeluk. Ik moet er nog eens eentje bij gaan kopen want ook op de zaak is het niet meer te doen. Alleen met brilletje voor veraf, kan ik weer niet op de pc werken maar met een brilletje voor dichtbij ook niet.

Wat is dat toch altijd voor een gedoe? Ouderdom komt met gebreken ja maar dit is toch echt overdreven hoor. Het ene of het andere, niet allebei tegelijk! Dat is gewoon niet aardig, vind ik. En nog lastig ook. Wat ik nog het ergste vind, als je boodschappen loopt te halen en je wil het etiketje lezen. Ik ben namelijk nog niet zo ver dat ik met leesbril en al op zak loop. Misschien had ik nog iets kunnen onderscheiden als ik in het zonlicht had gestaan met mijn etiketje maar zo, in het kunstlicht in de winkel? Vergeet het maar. Ik zie wel dat er woorden staan maar lezen zal niet lukken, ze dwarrelen gewoon door elkaar. Als je probeert te focussen, zal je aardig wat rare gezichten staan te trekken, maar zelfs dan lukt het niet meer. Vorig jaar nog wel, dan kon ik er nog wat uithalen.

Ja, wat wil je, tegen de zestig?! Al dat soort gevallen staan in de rij om zo snel ze kunnen bij me aan te kloppen. Ding dong, voorzichtig doe ik open. Hallo, hier ben ik, de broze botten veroorzaker, bereid je voor dat als je valt, je voortaan gewoon iets breekt. Ik heb mijn neef bij me, gevoel voor evenwicht verstoorder. Dus als je denkt dat je niet zal vallen, denk dan nog maar eens. Dat ga je wel zeker doen! Ik zie dat je mijn tantes al een tijd over de vloer hebt, doe ze de groeten maar. Tante kippig en tante bijziend tot bijna blind heb ik altijd al een goede band mee gehad. En als ik turend en mijn ogen half dicht knijpend langs ze heen kijk, dan is de rij nog veel langer dan ik had verwacht. Alsof ze losbreken en slachtoffers zoeken, zodra iemand over de betere helft van de vijftig heen is. Ik gooi snel de deur weer dicht!

Ik heb nog steeds geen mailtje gehad van de mud mensen ook. Die na zending is dan nog steeds niet onderweg, maak ik hier uit op. Nou, schiet dat even lekker op. Het is maar een mazzel dat ik de reliëf verf ontdekt heb, dan kan ik toch lekker mijn ding doen. Dat mud is leuk op kaarten en kerstballen en meer van dat soort dingen die je alleen maar decoratief gebruikt. Ik denk dat het ook wel leuk zal zijn op die potten die je niet in het water kunt doen. Een mooie zachte achtergrondkleur en dan met zwart of zo, of een donkere achtergrond kleur of zelfs zwart en dan met de witte mud werken. Dat lijkt me echt leuk. Maar om het op glas te doen, of op die kandelaars of alles wat ik verf en wat afgewassen moet kunnen worden, daar kwam het niet goed bij uit. En toen vond ik die reliëf verf, die kan zelfs in de vaatwasser als het drie dagen met rust gelaten is.

Daar heb ik dan ook wat meer en wat meer kleurtjes ook van besteld. Dat komt wel op. Je kan namelijk ook heel erg leuk wat je schildert ermee verfraaien. Ik zou aardig wat misgelopen zijn, als ik dat mudden niet had ontdekt want alleen al hoe je een dennenappel kunt verfraaien ermee, is al zo leuk. Of bloemen, veertjes, randjes en weet ik het allemaal. Dat wordt er allemaal alleen maar mooier van. Het verfraait de hele boel en ik zal één van de weinigen zijn die zo werkt, dat is mooi! Het ene gaat makkelijker dan het andere, ik zal er nog veel mee moeten oefenen hoor maar toch, het gaat best. Ik vind het ook leuk om te doen, dat scheelt. Vooral het verfraaien van wat je al gemaakt hebt is erg leuk.

Wat ook erg leuk is, is het vervolg van Will & Grace. Ook daar zijn ze flink ouder geworden!Vorig jaar, na tien jaar te zijn weg geweest, kwam er een vervolg op. Ik had het opgenomen maar het ging nogal eens mis maar met de herhalingen erbij kwam ik uiteindelijk toch tot het hele seizoen. Tenminste, als dat zestien afleveringen zijn. Ik had al die tijd gewacht met kijken, het kwam er gewoon niet van. Tot ik van de week opeens reclame voorbij zag komen, dat er nog een seizoen zou komen. Nou, dan werd het toch wel eens tijd dat ik dit seizoen eerst eens zou kijken. Bijna een jaar later maar goed, dan heb je ook wat! Dus ik ging er van de week even voor zitten.

Oh mijn hemel wat heb ik gelachen! Het soort van slapstick wat er ook af en toe in voorkomt, vooral zoals door Jack in de tweede aflevering, zorgde ervoor dat ik lag te hikken van het lachen op de bank. De cits waren al gevlucht voor zoveel lawaai. Die dachten zeker dat ik iets nog veel ergers had dan zenuwpijnen! Het duurde lang voor ze weer tevoorschijn kwamen en schrokken zich rot elke keer dat ik keihard in de lach schoot. Het zal vast niet voor iedereen zijn maar dit is zo mijn humor! Ik plaste echt bijna in mijn broek. Bovendien zijn die mensen zo vertrouwd geworden in al die jaren dat ik naar ze heb gekeken. Kortom, ik heb echt enorm zitten genieten weer. Straks ook weer even een aflevering kijken. Lekker bakkie koffie erbij maar niet vasthouden die mok, levensgevaarlijk! Echt genieten!