22. okt, 2018

Twee jaar en 146 dagen zonder Sunshine

Van de week bleek ik niet de enige te zijn met een voorliefde voor Wil & Grace maar eigenlijk vooral Karen en Jack. Niet dat ik dat dacht of zo hoor, anders was die serie nooit zo populair geworden. Ik heb het grootste deel geloof ik zelfs in België gekeken. Ze begonnen ooit in 1998 of zoiets. Vorig jaar kwamen ze na tien jaar terug, dus moeten ze in tussen 2005 en 2007 gestopt zijn zo ongeveer, want eer iets hier ook zover is, het moet eerst de oceaan nog over. Ik ben pas in 2005 terug naar Nederland gekomen dus moet ik ze wel in België gezien hebben. Wel heb ik pas jaren en jaren later het laatste seizoen gezien hier. Dat moet toen al de zoveelste herhaling geweest zijn maar toen liep ik er pas tegenaan.

Grappig genoeg doen ze met een paar zinnetjes in de eerste aflevering, dat hele laatste seizoen van toen totaal teniet. Alsof het nooit gebeurd was allemaal. Oh wat hou ik van die humor, de taalgrappen en de zwarte sarcastische opmerkingen. Wat dat betreft zouden ze zo allemaal in mijn familie passen. Lekker actueel is het ook en volgens mij zijn de schrijvers en de acteurs niet echt fan van Trump want daar wordt behoorlijk de draak mee gestoken. Iets wat ik ook altijd zo geweldig leuk vindt in de serie. Heerlijk!

Ik ben nu zelfs wat beperkt aan het kijken, om het te rekken, anders is al dat leuks zo op allemaal. Maar vanaf 30 oktober komt het volgende seizoen ook op TLC. Alleen gaat het geprogrammeerd opnemen van een seizoen praktisch nooit goed op Ziggo. Dat is echt een flink irritatie gebiedje. Je moet kunnen aangeven of je een aflevering op wilt nemen, of het hele seizoen. Als je dat laatste dan kiest, zal het systeem, zou het werken, alle afleveringen van dit programma opnemen. Alleen als je daar op rekent, dan heb je helemaal niets. En dan werkt het bijvoorbeeld bij een programma totaal niet, moet je de afleveringen elke keer weer handmatig op laten nemen, dan opeens, maanden en maanden later, begin je opeens een aantal afleveringen opgenomen binnen te krijgen, als de serie ergens op een raar tijdstip herhaald wordt.

Nou ja, dan hoeft het niet meer. Dus als ik weet dat er iets is dat ik echt wil zien, dan hou ik dat zelf wel in de gaten. Voor veel dingen zou ik dat niet over hebben hoor maar voor Grey's anatomy én Wil & Grace heb ik dat echt wel. Dat zijn de enige twee series die ik echt wil zien. Vorig jaar ook, elke week kijken of het die week uitgezonden werd, dan snel instellen. Soms kan je dat niet zien, dan staat er dat de zender geen informatie geeft. Heel fijn, dan moet je het op dezelfde dag bekijken. Maar dat moet je dan niet vergeten en daar gaat het wel eens fout. Toch heb ik het hele seizoen van W&G binnen gekregen, als er tenminste niet meer dan zestien afleveringen zijn. Maar goed, dat is in elk geval al een keer of zestien dubbel liggen. Ik hou ervan!

Ik hoorde vanmorgen op het nieuws dat de helft van de Nederlanders niet meer gelooft. Bij moslims nam het juist een klein beetje toe. Eén op de twinting Nederlanders is moslim ondertussen. Ook werd erbij vermeld dat hoe hoger men is opgeleid, hoe minder men gelooft. Volgens mij is dat zo nieuw niet maar goed, ik weet het niet zeker. Op zich is dat niet erg. Men moet juist van de kerk los komen, zolang de kerken, en dat geldt net zo goed voor de Islamistische kerk, nog hel en verdoemenis prediken. Want dat is er namelijk niet, er is alleen maar een enorme rechtvaardigheid. Dat lijkt nog niet zo, maar wel als je het grote geheel kent. Dat de helft van het volk dus al los is van de kerk, vind ik dus alleen maar mooi nieuws.

Wat er niet bij werd gezegd, hoeveel van de mensen die dus niet meer geloven in wat de kerk brengt, wel spiritueel anders bezig zijn. Dat zal wel lastig te onderzoeken zijn. Als ze mij zouden vragen 'geloof jij in God', dan zou mijn antwoord heel erg afhangen van wat de vragensteller als God ziet. Want in de meeste geloven, denken ze nog steeds dat dat een oude wijze man is, die op een troon alles zit te bekijken en bepaalt wie er de hemel in mag of niet. Als ze dat bedoelen, dan nee, dan geloof ik niet in God. Dat kan dan nog al eens schelen bij een onderzoek. Juist naar die cijfers ben ik wel benieuwd, maar die zal ik wel niet krijgen.

Ik heb het weekend nog best wel een beetje mazzel gehad. De cits hadden me weer eens behoorlijk kunnen verwonden. Nou had ik dat zelf al flink gedaan met dat mes, misschien ben ik daarom gespaard van meer ellende? Kan toch? Het zijn van die schrik katten, daar schrik ik zelf dan ook vaak nog het hardste van. Zaterdag vlogen zowel Skylar als Rainbow opeens als een gek de lucht in en sloegen ook nog eens op de vlucht. Vlak naast en langs me heen, anders had ik onder de diepe krassen gezeten denk ik. Waar ze van schrokken? Ik heb geen idee! Ze hebben dat alle vier wel eens, erg fijn als ik maar niet in de buurt ben.

Dan Aurora, die heeft de laatste tijd ook zoiets raars. Dan ligt ze heerlijk te slapen bij me maar ik denk dat ze dan iets droomt of zo? Vanuit een diepe slaap springt ze dan opeens een halve meter de lucht in en mauwt ze hard. Ik schrik me natuurlijk ook rot en als ze met haar pootjes tegen me aan ligt, heb ik ook kans op een paar open gehaalde armen of benen. Als ze dan zo om zich heen kijkt, nog helemaal versuft, dan merkt ze dat er niets aan de hand is. Ik spreek haar rustig toe, soms mag ik haar dan ook aaien, en dan gaat ze weer liggen. Het gebeurt niet elke dag hoor, maar wel met regelmatige tussenpozen. Wat zou ze dromen, mijn arme witje?

Dan gisteravond, ze hadden allemaal al even op de tafel naar me zitten staren omdat het tegen snoepjes tijd liep. Mijn geïrriteerde NEEHEE NOG NIET! was klaarblijkelijk overgekomen. Ik had even rust. Tot opeens de wekker ging en van alle windstreken katten leken te komen aanvliegen. Rainbow spande de kroon, die gooide de grote krabton, waarop hij lag te slapen gewoon om. Zo hard sprong hij richting mij. Ik had nog groot geluk dat het plaid over me heen lag want hij vloog op schoot maar zo hard, dat hij doorschoot, met zijn nagels uit. En nu net een seconde geleden, vliegen de potten, gelukkig niet de glazen potten, achter me over de vloer. Geen idee waarom ze nu weer schrokken maar ik heb ook weer een kleine hartverzakking. Fijn hè katten, never a dull day!