24. okt, 2018

Twee jaar en 148 dagen zonder Sunshine

Gisteren kreeg ik een mail van de postcodeloterij. Ik heb weer eens wat gewonnen. Heel vaak krijg ik daar niet eens een mail van, of zie ik die niet en verwijder ik die in de wirwar van mailtjes. Dan krijg ik opeens een pakket met stroopwafels in de bus. Ik heb ook al eens speculaas gehad, bloemen, dvd's. En nu mocht ik dan een boek uitkiezen. Maar ja, sinds ik de boeken van Rulof heb, lees ik eigenlijk geen andere boeken meer. Maar ik heb toch wel een hele leuke gevonden. Als je de titel hoort, begrijp je wel waarom. Ik heb gekozen voor "Doe en denk als een kat". Geen idee wat erin staat maar ik vind het nu al leuk! Ik zal het nog wel vertellen zodra ik het binnen heb. Mijn dag kon niet stuk.

Ik kom ondertussen steeds verder in de buurt van een drie jarige vermissing van Sunshine. De laatste tijd zat hij weer eens heel erg in mijn hoofd. Daar is hij nooit uit hoor, alleen is het soms heftiger dan anders. Krijg ik opeens van mijn neef in de app een link, naar een YouTube filmpje waarop mensen vertellen dat ze hun kat na drie jaar eindelijk weer terug hadden. Vooral ook omdat hij gechipt was. Mijn hart maakte een sprongetje, zoals altijd met dit soort berichtjes. Zie je het wel?! Het KAN gewoon! Wil je het ook zien, klik hier  

Dat had ik vandaag sowieso hier al willen vertellen maar ik zag dat Sjoukje me vanmiddag getagd had, in een berichtje op Facebook. Ging ik kijken, ging dat ook over een kat die na drie jaar vermist te zijn geweest, weer terug is bij zijn baasje. Hm. Aangezien toeval bij mij niet bestaat, zou dit het Universum zijn die me iets probeert te vertellen? Zo'n beetje van 'hou nog eventjes vol', of zo? Je weet het maar nooit. De hoop geef ik nooit op, dat was al duidelijk natuurlijk. Ik geef überhaupt nooit op, laat ik dat ook even duidelijk zeggen. Daarom is mijn lijf nu de baas, zodat ik daar niet te ver in door schiet. En zulke berichtjes, bevestigen alleen maar wat ik voel, Sunshine komt ooit thuis. Let maar op! Dat het kan, kan je, voor de tweede keer, zien, klik hier  

Weet wat nou nog het ergste is? Dat ze in Nederland het willen gaan toelaten om katten af te schieten. Zijn ze nou helemaal achterlijk geworden hier? Hoeveel katten mogen van hun baasjes niet gewoon naar buiten? Hoe kan je nou in hemelsnaam zien of zo'n beestje niet een liefhebbend gezin als vaste basis heeft? Ik kan me hier zo druk om maken, echt niet normaal dit! Ik denk dan uiteraard aan een geval als bijvoorbeeld Sunshine. Weggeglipt uit een bovenwoning, omdat hij naar buiten moest en zou. Komt hij terecht bij iemand anders in huis, dan zit hij veilig. Maar wat als hij nog steeds rond loopt te zwerven, daar in dat M4H gebied? En stel dat ze dan zeggen, dat zijn allemaal zwerfkatten, die gaan we even neerknallen?

Het moet toch niet gekker worden! Zouden ze die beestjes, als ze ze doodgeschoten hebben, nog checken op een chip? Dat denk ik niet, teveel moeite en stel dat je een chip vindt, heb je dan het lef om met het baasje contact op te nemen en te eerlijk te zeggen 'sorry maar ik heb uw kat doodgeschoten? Dat zie ik ze dan ook weer niet doen en zo zullen veel mensen er nooit meer achter komen wat er met hun beestje is gebeurd! En weet je, dit is zoveel erger, het niet weten. Je kan het niet afsluiten, je blijft je zorgen maken en je blijft volop in je verdriet zitten. Ik heb het los kunnen laten, een beetje dan, omdat je anders niet eens normaal verder kunt met je leven. Als je dan zoiets als dit hoort, dan zakt je broek toch wel een flink stuk af hoor. Het idee alleen al. Wie verzint zoiets? Als je me niet gelooft, klik dan hier  

Vanmorgen vroeg heb ik ook 'onze' vos nog op tv gezien, als we toch over natuur dingen bezig zijn. Kan ik gelijk even die ergernis van me weg schrijven. Mijn broer had een foto in de familie app gezet, van een vosje dat hij onderweg zo zag lopen. Dat was vorige week of zo. Hier vlak bij, dat heb ik Karina nog laten zien, toen ze hier logeerde, hebben we een park dat is aangelegd op de daken van een hele grote winkelboulevard. Waar vroeger de hoertjes liepen, kan je nu je boodschappen halen of meubels kopen. En daar was de vos gesignaleerd, de eigenaar van het restaurant dat ook bovenop het dak zit, had het beestje gefilmd. Het was een moslim meneer en daarom weet nu ook, dat het chinese all you can eat restaurant waarschijnlijk opeens iets anders is geworden.

Weet ik dat ook weer. Wat doet zo'n beestje zo midden in de stad? Volgens een meneer die dat kan weten, zitten er veel in Rotterdam en de mannetjes trekken weg als ze volwassen zijn, op zoek naar een eigen gebiedje. Dat is wat dit beestje waarschijnlijk aan het doen is. Wel bijzonder vond ik. Weer zo'n mooi bruggetje, over bijzonder gesproken, gisteravond lag Rainbow zowaar eens een keertje lekker bij me. Niet dat hij dat niet wil anders hoor, juist wel. Maar meestal is mijn schoot of de plek naast me bezet, door Aurora en daar zijn ze toch altijd een beetje voorzichtig bij. Nu lag Rainbow heerlijk languit en Moonlight vond dat hij er ook wel bij mocht en kwam ook lekker op het plaid liggen.

Tot mijn grote verbazing, want Rainbow pest Moontje altijd, ging Rainbow Moonlight uitgebreid wassen. Mijn kattenmoederhartje smolt natuurlijk, dit zie ik niet zo vaak. Mijn twee zwarte kinnetjes zo lief bij elkaar, dat deed me goed zeg. En nog wat later, gingen ze allebei weer lekker liggen knorren, poot in poot, kameraden! Daar heb ik, bijna met ingehouden adem, een foto van gemaakt. Ze bleven nog liggen ook. Meestal als Moonlight een camera ziet, neemt hij de pleitvaart. Hij had gelukkig zijn oogjes dicht, Rainbow lag al helemaal out, die vond het prima. Lekker hoor, als ze zo lief zijn tegen elkaar. Mijn kattenkoppen kunnen dat toch ook nog wel, wat een feest!