26. okt, 2018

Twee jaar en 150 dagen zonder Sunshine

Eerst maar even schrijven, dan is dat gedaan. Ik heb de zaak afgebeld en als ik dit gedaan heb, dan ga ik de bank op. Ik voel me zo moe! Gisteren bij Petra geweest, samen met Kim. Dat was een lange dag, na die slapeloze nacht. Vooral de terugrit, echt heel lang in de file, maakte het niet dat ik me er beter bij voelde. Ik was al blij dat Kim erbij was. Ik voelde toch wel dat dat scheelt, dan rij ik toch een stuk minder gespannen. Dat was daarom dan ook wel heel erg gunstig, dit keer. Weer veel geleerd en veel aan gehad. Ook over die enorm pijnlijke hiel, hoe ik dat kan gaan verminderen. Dat zou wel heel fijn zijn, als dat ook wat minder wordt. Steunzolen zijn besteld, en ik moet ondertussen zelf oefenen meer aan de buitenkant van mijn voet te lopen. Hopelijk gaat die pijn dan een keer weg, wat zou dat een opluchting zijn!

Bij PeeT heb ik het ook natuurlijk over Skylar en zijn boeven gedrag gehad. Jaloezie speelt ook zeker mee, hij wil zelf bij me liggen. Dat ik hem een tik gaf eergisteren, dat heeft geen nut bij hem. Hij slaat mij ook wel eens en zeker met zijn broers en zussen is dit zo. Dus hij vindt dat normaal gedrag en heeft daar niets van. Als ik de kans krijg dan moet ik hem in zijn nekvel pakken, even knijpen. Zoals zijn moeder zou doen met haar tanden, even laten voelen. Hij vindt namelijk dat hij zelf de baas moet zijn en daarom is hij met de anderen ook in conflict. Dat heb ik inderdaad ook gemerkt ja. Moonlight kan af en toe flink gillen en Rainbow begint dan tegen hem te blazen. Omdat hij al een slechte band heeft met Aurora, is hij voor haar helemaal een terror. Ik moet hem maar even flink laten voelen, dat ik hier nog altijd de baas ben, want hij vindt dat hij dat ook moet zijn. Gewoon nummer één.

Ik begrijp opeens ook, dat ik dan ook niet moet reageren meer op zijn 'commando' voor melk. Hij loopt dan naar het laatje, waar die pakjes melk in staan en doet 'HMMM' en ik, domme doos, pak dan een pakje melk en geef het. Hierdoor krijgt hij nog meer het idee, dat hij het voor het zeggen heeft natuurlijk. Dat doen we dus ook niet meer. Ik zal hem wel zijn zo geliefde melk geven hoor, maar niet op zijn commando. Ik krijg opeens even een flashback naar mijn toenmalige echtgenoot, toen we pas bij elkaar waren, die zei dat ik iets te drinken moest pakken. Die keek ook op zijn neus toen ik vroeg of hij polio gehad had. Dat zou bij Skylar dan wel niet werken maar die laat ik het wel op een andere manier merken.

Voor we terug naar huis gingen, wilde Kim dat ik even naar de Mac zou rijden, die zit daar bij de afslag naar huis. Ze is zo gek op die ijskoffie frappé met caramel. Die moest ik ook proeven want ze kent mij wel, ik ben daar ook gek op! En ze had gelijk, wat is dat ding lekker! Bedankt hoor Kim, nou ga ik daar steeds aan denken. Het enige wat me tegen zal houden is de bizarre brainfreeze die we ervan kregen allebei. Eerst Kim, die zat zo raar te doen, dat ik haar een watje vond. Brainfreeze kan enorm pijnlijk zijn hoor, daar niet voor. Maar het leek zo lang te duren bij haar. Voor straf kromp ik opeens in elkaar, ik kreeg het ook en ook bij mij duurde het echt minuten lang voor ik mijn spieren weer kon ontspannen. Stom genoeg lieten we dit nog een aantal keren gebeuren. Die dingen zijn blijkbaar echt té lekker!

Eenmaal thuis heb ik voor de zekerheid heb ik ook maar gelijk twee Felliway Friends besteld. Dan doe ik er eentje boven in hun kamertje in het stopcontact en eentje hier beneden. Kijken of dat echt helpt. Ik zag gisteren wel twintig keer die reclame ervan langs komen, alsof het een hint was. Die heb ik dan ook maar aangenomen. We gaan het zien, zodra het binnen is gaan ze het stopcontact in. Ik vind dat wel nodig en ik hou van rust en vrede en vind het ook vreselijk als ik zelf zo tekeer ga. Ik moet daar niets van hebben en wil dat ook niet. Boosheid en dat soort dingen, nee, daar gruw ik van. Dus als dit het oplost, dan zou ik daar heel erg gelukkig van worden. En de cits natuurlijk ook. Lopen ze straks alle vier met een smile rond, geven ze elkaar high fives in plaats van een tik, ik hoop het dan maar.

Gisteravond was Skylar opeens aan het roepen bij de keukendeur. Nou zeg, die wil wel heel erg graag naar buiten. Ik ging de deur dus maar open doen. Maar tot mijn grote schrik, zag ik te laat, omdat Skylar al liep te jagen, dat er een heel klein vogeltje in de 'kooi' van het balkon rondvloog. In paniek probeerde het een uitgang te vinden en die vond het niet. Skylar vloog al links en rechts om mijn oren en het vogeltje was echt in blinde paniek. Ah, wat erg! Nee, die mag hij niet dood maken! Ik gilde weer, verdorie wat vervelend, naar Skylar en omdat die waarschijnlijk nog onder de indruk was van de afgelopen nacht, vloog hij toch naar binnen op een gegeven moment. Maar ja, ga zo'n vlug ding maar eens even vangen!

De vloer was nat van de regen en daar stond ik dan op mijn sokken. Vies gevoel, bah! Als dat beestje bovenin zou blijven, dan kon ik het nooit helpen natuurlijk. Ik voorzag al een halve avond in de kou op het balkon. Ik zei, in lichte paniek, 'een klein beetje hulp zou wel welkom zijn hoor!' Het was niet tegen dovemansoren gezegd blijkbaar, want alsof het zo moest zijn vloog het vogeltje zo in mijn handen! En daar stond ik dan, van mijn handen een bal gemaakt maar daarin een fladderend ieniemienie vogeltje! Ik voelde zijn hartje tekeer gaan. Het arme schatje, maar wat moest ik nu doen? Ik keek het balkon rond maar ik zag natuurlijk helemaal niets waar ik het beestje even in kon doen of zo.

Loslaten zou niet zo handig zijn want ik denk niet dat ik dit wonder nog een keertje zou meemaken. Hier op het balkon, kon ik het niet vrij laten. Ik snapte niet eens hoe het beestje er nou in was gekomen! Met mijn elleboog deed ik de balkondeur weer open. Skylar vloog weer weg, gelukkig niet beseffend dat ik het beestje in mijn handen hield. Voorzichtig moest ik ook zijn, het was zo'n enorm klein dingetje, ik moest mijn handen wel zo houden natuurlijk. Ik stond in de keuken en mijn hersens maalden. Waar kan ik het nou vrij laten? In de huiskamer zit ook een net. Als je twee handen tot je beschikking hebt, dan kan je dat nog wel losmaken maar ja, ik heb er een vogeltje in.

Zijkamer, nee, staat kledingrek voor. Boven, ook geen optie, kan ik ook niet goed bij. Badkamer dan maar. Ja, maar daar stond mijn vissenkom/prullenbakje voor en ook lag er opgevouwen wasgoed, natuurlijk net boven het drinkfonteintje. Met mijn mond heb ik het wasgoed ervan afgegooid en wel zo dat het niet nat werd, met mijn knie het prullenbakje opzij geschoven. Gedeeltelijk met mijn mond én ellebogen, ja ja, daar werk ik wel eens mee, heb ik het raam open gekregen. Het hartje van het beestje ging zo te keer, ik heb hem even heel geruststellend toegesproken en toen ik met mijn lippen blijkbaar te dichtbij kwam, beet hij me met zijn ieniemienie snaveltje. Een klein bruin balletje met een snaveltje zo dik als een stopnaald. Ik voelde het niet eens.

Ik liet hem vrij en al kwetterend vloog het de boom in. Snel deed ik het raam dicht en haalde opgelucht adem. Ik had nog nooit zo'n klein vogeltje gezien! Wat zou ik nou gered hebben? Ik Google net op klein bruin vogeltje met dunne snavel en ik zag het gelijk! Ik heb een Winterkoninkje gered, oftewel een Klein Jantje! Ik wist niet dat die zo enorm klein waren, echt een schatje! Maar voor mijn lijf was het, alles bij elkaar, teveel spanning en te veel gedaan en heb ik vannacht alweer niet geslapen door allerlei vervelende dingen die mijn lijf dan uithaalt. Toch, ik ben blij dat het lieverdje niet is opgepeuzeld door een kat op mijn balkon. Alleen ga ik nu toch weer even liggen en mijn ogen dicht doen, na 2 nachten bijna niet slapen. Misschien lukt het dan nu om dat in te halen?