28. okt, 2018

Twee jaar en 152 dagen zonder Sunshine

Ik voelde me flink uitgeslapen maar toen ik op mijn wekker keek, was het pas zeven uur. Pas een hele tijd later realiseerde ik me dat ik toch echt een beetje had uitgeslapen. De klok is weer terug in de staat zoals het hoort. Hopelijk blijven ze er in Europa voortaan met hun fikken af! Dit uurtje terug krijgen, dat is heerlijk maar in de lente mijn uur laten pikken, oh daar heb ik me toch een last van. De katten gaan vanavond waarschijnlijk onaangenaam verrast worden, dat ze hun snoepjes zo laat krijgen. Daar zijn ze zo aan gewend hoor maar misschien heb ik komende week eens een keertje geen acht dwingende oogjes voor mijn neus, omdat ze in de war zijn. Dat zou wel even fijn zijn.

Het was ook wel lekker vroeg licht in verhouding dan. Dat betekent alleen dat het vanavond ook vroeger donker is. Helaas, het is niet anders, ik zal weer moeilijk moeten gaan doen door met kunstlicht te gaan werken. Dat is op zich al lastig maar al helemaal als je, net zoals ik, zo kippig als de pieten bent. Ik heb natuurlijk die bril met lichtjes en vergrootglazen. Alleen dat ding is zo zwaar. Het leek een goeie aankoop alleen daar is mijn neus het niet mee eens. Eventjes aan detail werk werken, geen probleem maar je moet er niet de hele tijd mee op je neus willen zitten. Dat gaat zeer doen. Ik heb echt al wat dingen voor de kerst af en de kandelaartjes van de opdracht heb ik ook af.

De foto is wel het resultaat van weken tussendoor eventjes iets doen eraan. Dus dat is echt geen werk van dit weekend. Was maar waar dat ik zo vlug was! Zou dat even prettig zijn. Helaas, zo werkt dat niet met handwerk. Ik kan me wel voorstellen dat, als je dit jaren en jaren doet, dat je dan steeds sneller wordt hoor. Toch, voor de kleine details en dat het soms ook eerst moet drogen voor je verder kan, echt snel werk zal je er nooit mee kunnen leveren. Ik merk wel dat hoe meer je oefent, hoe meer het vanzelf gaat. Zoals ik begin dit jaar mijn eerste schilderij maakte, na een jaar of twintig niets meer te hebben gedaan op dat gebied, behalve mijn nagels, is al weer heel anders dan nu.

Ik heb behoorlijk veel geleerd en bij geleerd ook. Vooral hoe het makkelijker kan, en dat er ook andere technieken zijn. Het one stroke heb ik geleerd, of ben ik nog steeds aan het leren, daar is nog veel winst te behalen. Nu ook met het mud en die technieken, dat is ook weer heel anders. Allemaal nog niet zo heel erg bekend hier in Europa, dus dat is ook wel leuk. De mud moet nog binnen komen zelfs. Ik doe het nu met reliëf verf en dat zal ik op glas ook altijd wel blijven gebruiken. Dat is wel veel duurder dan met de mud maar wel afwasbaar. Ik ben wel heel benieuwd hoe dat met die mud zelf werkt. Dat kan dan alleen nog maar mooier worden want ik vind het zelf best mooi om te zien. Heel fijntjes en sierlijk.

Ik kreeg gisteren eindelijk het mailtje dat de spullen er waren en dat ze het op gaan sturen. De mud en de roestvrij stalen schrijftips komen dan en de spuitzak spullen. Dan moet ik het filmpje gaan bekijken hoe ik dat spul in zo'n zakje krijg en er goed mee kan werken. Je hebt er een spons bij, die je nat moet houden. Die doe je in een luchtdichte bewaardoos en je steekt die schrijftip daar dan in. Vandaar dat hij roestvrij staal moet zijn. Als je aan het werk bent, steek je de spuitzak met mud in de bovenkant, en hou je ermee op, dan steek je het in de zijkant zodat de deksel de boel luchtdicht kan afsluiten. Zolang je zorgt dat de spons nat blijft, blijft je mud goed. Nou, ik ben benieuwd!

Gisteren ben ik een stukje gaan lopen met de steunzolen. Ik was al begonnen met aan de buitenkant van mijn voeten te lopen en dat gaf toch ook al veel verschil. Ik zal er wel nog wat meer schoenen bij moeten zoeken en misschien nog een maatje kleiner bestellen zodat ze ook in de andere laarzen passen? En als ik schoenen ga kopen, moet ik dit maar even niet meer online doen maar gewoon even in de stad. Zooltjes even passen in de nieuwe schoenen, want jeetje, wat scheelt mij dat enorm veel pijn. Nu al! Ik moest wel lachen hoor want toen ik liep, kreeg ik overal pijntjes en krampen, alleen nu op andere plekken omdat ik nu ineens wel liep zoals ik hoor te lopen.

Ik denk dat ik vanaf mijn gescheurde kuitspier, door de pijn anders ben gaan lopen. Zowel voor als na mijn operatie. Ik heb natuurlijk een jaar lang met enorme pijn rondgelopen omdat ze niet konden vinden wat het was. Daarna die behoorlijk heftige operatie en er dan een half jaar geen gewicht op mogen zetten. Het lopen daarna blijf pijnlijk en eigenlijk heb ik daarna nooit meer prettig gelopen. Zelfs niet toen ik kilometer na kilometer aflegde om Sunshine te vinden. Oh wat was dat toen zwaar! Dus om van de pijn af te komen, ga je verkeerd lopen waardoor je weer andere pijn krijgt. Schiet lekker op zo! Ik ben zo blij dat ik nu weet wat ik eraan kan doen. Dat had ik veel eerder moeten vragen aan PeeT.

Het is nu zelfs zo dat ik ze in mijn sloffen heb zitten. Echt idioot natuurlijk maar het scheelt zoveel pijn! Ik vind het zo heerlijk om op te kunnen staan zonder in elkaar te krimpen door de pijn. Want heel irritant, ook al heb je het al maanden, als je zit en je voelt het even niet, dan vergeet je het ook direct. Dus elke keer als je gaat staan, krimp je ineen. Of in de nacht, om te gaan plassen, zelfde verhaal, schrik je je een ongeluk. En nu al twee dagen zo'n stuk minder, dat ik er helemaal blij van word. Dus heel erg bedankt PeeT, zoals wel vaker, heb je weer veel voor me gedaan! Lopen zonder pijn, dat is eigenlijk onbetaalbaar! Tweede paar zolen is besteld, dat wordt steeds lekkerder lopen voor mij! Dat heb ik toch zo graag in mijn leven. Halve zolen die je helpen dragen en pijn verlichten!