31. okt, 2018

Twee jaar en 155 dagen zonder Sunshine

Gisteren, nadat ze mijn blog gelezen had, stuurde Karina mij een link. Ik kwam terecht bij een betaalbare daglicht bureaulamp! Nou ja! Of ze hem voor me moest bestellen. Ik kan misschien beter even kijken of ze die in Nederland ook hebben. Dus ik naar de webshop van dezelfde winkel maar dan met NL in plaats van BE. En daar hadden ze hem niet! Dat is toch wel heel raar hoor. Ze hadden wel andere lampen van dit merk maar niet die daglicht. Dus alsnog gevraagd of ze hem dan voor me wil bestellen. Aan de ene kant heel vervelend dat je vrienden in een ander land wonen maar aan de andere kant tegelijkertijd ook wel weer handig soms.

Toch vind ik dat raar, dat ze niet bij beide webshops hetzelfde hebben. Kijk, als het over Nederland en Brazilië gaat, dan begrijp ik dat wel. Maar Nederland en België? Dat spreekt dezelfde taal, ligt tegen elkaar aan, waarom dan toch dat verschil. Hier in de Nederlandse webshop hadden ze eigen net zo'n soort lamp, zelfde merk, dimbaar van warm tot koud wit in zeven standen. Alleen géén daglicht en dat heb ik nou juist nodig. Koud wit kan je fijn bij lezen maar om te schilderen is daglicht echt nodig. Warm wit is gewoon voor de gezelligheid, dan moet je geen boek pakken of zo.

Ik heb gisteren toch ook maar zo'n leesbrilletje besteld, waar lampjes in de pootjes zitten. Alleen vraag ik me af, waar schijnen die lampjes dan op. Als dat precies is waar je wilt lezen, dan is dat geweldig natuurlijk. Ik heb in de avond toch al mijn brilletje nodig maar als ik er geen direct licht op heb, dan kan ik toch ook niet lezen. De schemerlamp die bij mij naast de bank staat, nou ja, het woord zelf zegt het al. Schemer, dat is niet om te lezen. Gezellig hoor, als hij brandt maar lezen, nee. Nou maakte me het vorig jaar helemaal al niet uit. Als je kijkt naar een jaar geleden, kon ik alleen maar op de bank liggen. Lezen ging niet eens! Als ik toch een poging waagde, dan viel ik direct in slaap.

Zonder lezen viel ik ook in slaap hoor, volgens mij sliep ik in september tot en met november iets van achttien uur per dag of zo. Als je het zo bekijkt, dan ben ik wel van heel ver gekomen. Maar dat ik niet kon lezen in de avond, zoals mijn meubels nu staan, dat vond ik niet erg. Dat lukte toch niet, ik dacht er niet eens aan. Pas sinds een tijdje terug dat ik weer kan lezen. Kleine stukjes nog maar hoor, anders vallen mijn ogen nog steeds dicht. Maar, als je het vergelijkt met helemaal niet kunnen lezen, dan is ook dit weer een flinke stap in de juiste richting. Ik loop nog wel tegen dingen aan, vaak genoeg, maar ik weet al wel een stuk beter wat wel en wat niet kan. Al ga ik nog steeds vaak over mijn eigen grenzen heen, dat af te leren is nog het moeilijkst maar wel het belangrijkste.

Anders had ik nog zo ver gekomen, had ik niet zo ziek geworden. Toch zou ik graag alles weer bij het oude hebben. Niet meer helemaal natuurlijk, anders zou er niets veranderd zijn. En er is veel veranderd, heel veel zelfs. De vraag is nu, hoe veel en hoe ver kom ik, waar sta ik als ik niet hoger kan komen dan dat, qua genezing. Dan pas kan je gaan inschatten hoe je leven er zo'n beetje uit kan gaan zien. Wat je aan kunt en dat soort dingen. Als ik nu denk aan hoe ik anderhalf jaar geleden leefde, dan krijg ik het Spaans benauwd en kan ik me niet voorstellen dat ik dat allemaal zo voor elkaar heb gekregen. Of eigenlijk moet ik nog verder terug kijken, want werken met een burn out is natuurlijk niet normaal, dat put je uit, of dat ben je al maar je gaat maar door. Dat geeft dan ook geen eerlijk beeld.

Alleen als ik nog verder terug kijk, en hoe actief ik was, zonder daar zo veel last van te hebben, dan snap ik het nog niet. Het is alsof je van al je energie bent beroofd en je kunt het nooit meer terug krijgen. Je moet nu nieuwe opbouwen maar dat gaat niet zomaar, want je moet ook actief blijven. Dus krijg je het haast niet aangevuld. Elke keer als je een klein beetje hebt, dan moet dat er ook weer uit. En ga je dan een keer te ver, dan zit je al gelijk in de min en dat kan je nu niet meer hebben. Vroeger kon je dan nog een beetje vooruit op je gassen maar nu is alles maar dan ook alles weg. Op is op en dan stort je weer een beetje in en ben je helemaal op en zo voel je je dan ook. Best lastig, vind ik zelf. Zeker als je zo nooit bent geweest.

Gisteren ging het met de cits eindelijk de goeie kant op. Pas om negen uur kwam Moonlight naar me zitten mauwen op de tafel. Als om aan te geven dat hij zich een klein beetje schikt maar toch nog niet helemaal. Het is zo grappig eigenlijk. Hij kijkt me diep in mijn ogen en ik kijk terug. Dan opeens geeft hij een keiharde MAUW en hengelt met zijn voorpootje naar mijn gezicht. Alsof hij wil zeggen, schiet nou toch eens op vervelend mens! Ik weet echt zeker dat het al tijd is hoor, je wil gewoon geen snoepjes geven. Zo deed hij vroeger ook altijd, als ik zijn hengel moest pakken. Moonlight is net zo'n dwingeland als hij lief is, kan je nagaan!

De anderen kwamen er ook bij maar die gaven het al snel op. Misschien schatten ze het verkeerd in en dachten ze; 'geen zin om hier weer een uur of twee te zitten wegkwijnen' en gingen ze daarom wat anders doen. En toen ging opeens de wekker, zelfs Moonlight had het al opgegeven. Heel gevaarlijk, die aan komen vliegende katten maar goed, je kan niet zeggen dat ze enthousiast zijn. Het aanpassen gaat vrij snel, al kan dat vanavond weer totaal anders zijn. Het is nog te vroeg om al te denken dat het voorbij is. Dat duurt nog wel even, als het al komt. Ze vinden namelijk zelf wel wanneer het tijd is voor snoepjes en dat laten ze merken ook. Geef ze eens ongelijk!