1. nov, 2018

Twee jaar en 156 dagen zonder Sunshine

Gisteren dacht ik, goh, wat heb ik toch een rare pijn in mijn arm! De rechter was dat en ik had geen flauw idee waar dat van kon komen. Ik schrik dan altijd omdat mijn ziekte ook nogal eens raar kan verschuiven dus zat ik ook al te denken of ik weer eens over een grens was gegaan. Vanaf de zevende oktober heb ik juist heel voorzichtig, ik had er wel weer van geleerd. Daarom vond ik het maar raar, volgens mij niets verkeerd gedaan. Nou ja, dacht ik, het zal wel. Tot ik wilde beginnen met wat werkjes om af te maken. Opeens begreep ik waar dat pijnlijke gevoel vandaan kwam! Nou ja zeg, ben ik nou echt zo'n watje geworden?

Ik had die nieuwe techniek de afgelopen dagen wat zitten oefenen. Ik vind het prachtig en ik wil er dan ook erg goed in worden want het is iets unieks hier, ik heb het in elk geval nog nooit ergens gezien. Kan aan mij liggen natuurlijk, aangezien ik zowat de deur niet uit kom maar ook online nog niet zoiets gezien. En het ziet er nu al mooi uit, dat kan alleen nog maar mooier worden. En daar kwam dus die pijnlijke arm vandaan. Het is heel anders dan schilderen, dat blijkt wel. En omdat je het spul uit een tubetje moet knijpen, met die reliëf verf dan, en dat ook bijna constant doet, krijg je daar blijkbaar een soort spierpijn van. Ik heb wel te veel gedaan, zo zie je maar, gelijk protest hier. Ik heb mijn arm dan maar laten rusten. Wel jammer want ik had nog graag wat dingetjes af willen krijgen.

Ik had alleen al helemaal geen zin in nog meer pijnlijke spieren, dat komt dan wel weer goed. En het is nu alleen nog maar met die tubes reliëf verf. Alles van de mud is binnen nu, maar ik heb nog niet de kans gehad om dat uit te gaan proberen. Alleen al om het zakje te vullen met mud, is er een instructie video. Dat is niet iets dat je zomaar eventjes uit jezelf goed doet blijkbaar. Oké dan. Daar moet ik dus even de tijd en de rust voor nemen, anders gaat me dat niet lukken. Stel dat ik daar dan nog harder in moet knijpen? Dan zal ik daar ook niet al te lang achter elkaar mee bezig kunnen zijn zeg. Wel goed dat ik even een paar dagen helemaal niks kan doen. Dan kan dat even bijkomen allemaal, anders heb ik zondag nog een lam armpje.

Vanavond ga ik soep maken, pas laat opzetten en dan de hele nacht trekken. Morgenochtend vroeg eruit en dan de soep afmaken. Morgen komen de dames van mijn Rulof leesgroepje gezellig langs. Ik ben benieuwd hoe het me dit keer af zal gaan. De laatste keer was ook hier, meer in verband met mijn ziekte ook. Vorig jaar, weet ik nog, moest ik er een hele week van herstellen. Dat zal nu wel beter gaan, omdat ik ook veel vooruit ben gegaan in de afgelopen maanden. Het is nog lang niet waar ik hoor te zijn maar goed, zolang het vooruit gaat mag ik niet klagen. Natuurlijk gaat er ook wel eens een stapje achteruit maar ik weet ook ondertussen, dat dit gewoon zo hoort. Ik raak er niet meer van in paniek, zoals ik er vorig jaar wel van in paniek raakte.

Daar had ik het op mijn werk vanmorgen nog over, als ik naar vorig jaar kijk, rond deze tijd, kon ik niet veel meer dan de hele dag op de bank hangen en heel veel slapen. Ik ben nu echt al ik weet niet hoeveel beter dan toen! Aan de andere kant, als ik kijk naar waar ik dan zou willen zijn, dan zit er nog bijna net zo'n lange reis aan vast. Ik zou natuurlijk gewoon het liefste een normaal leven willen leiden. Gewoon naar je werk kunnen, dagjes weg met vriendinnen, leuke dingen doen en dat alles gewoon tegelijkertijd, zonder het gevoel te hebben te zullen instorten. Ik vraag volgens mij niet zo heel veel, gewoon normaal, voor zover ik weet.

Ik heb gisteren weer zo on die grappige Rainbow moeten lachen. Ik heb ze zelf verziekt natuurlijk, door ze veel te vaak iets te geven als ze zitten te bedelen. Nu probeer ik het kwaad dat ik heb aangericht een beetje te herstellen, door te proberen ze een beetje te negeren. Ik eet dus meestal alleen maar iets, als zij ook aan het eten zijn of net gegeten hebben. Zo kan ik niet zitten met het idee, ja maar ze hebben vast ook trek. Ik ga een beetje te ver in mijn willen zorgen voor, dat weet ik zelf ook wel. Ik denk dan altijd, het is toch niet fijn als je niet zomaar zelf kan pakken wat je wilt. En meer van dat soort dingen, daarom probeer ik er van alles aan te doen dat ze niets tekort komen.

Maar ja, dat ik nu niets meer in mijn mond kan steken of er komen er twee aangerend, is mijn eigen schuld en gaat ook wel iets te ver. Ik eet dan nu gewoon op en geef ze niets. En dat vinden ze raar maar ze blijven, hardnekkig als ze zijn, gewoon zitten tot ik alles op heb. Soms blijft eentje van hen nog even langer zitten. Alsof ze verwachten dat ik stiekem nog wat achter de hand heb of zo. Daar moet ik ook al om lachen natuurlijk. Maar Rainbow deed gisteren nog iets veel leukers. Hij hield bij elke hap zijn koppie schuin. Dan weer naar links en dan weer naar rechts. En terwijl hij zo elke hap van mij met een schuin koppie zat te bekijken, ging hij dat steeds schuiner doen. Op het laatst was het zo schuin, dat hij van de tafel kiepte. Ik stikte er bijna in van het lachen zowat!

Volgens mij vond hij het zelf een stuk minder maar ik kon er bijna niet meer mee stoppen. Met lachen. Nu net ook weer, hij gebruikt steeds vaker dat schuine koppie. Ik zit hier te typen en hij wil wel graag eten. Dus komt hij aandacht vragen. Met een schuin koppie kijkt hij naar mijn handen op de toetsen, weer van links naar rechts en terug. Ik zie dat vanuit mijn ooghoeken en moet er al om lachen. Als ik dan omkijk en direct naar hem kijk, springt hij vanuit dat schuin gedraaide nekje zo in een keihard koppie tegen mijn gezicht. Oh wat is het toch een heerlijkheid! Poezen, je moet er wel van houden! En dat doe ik dan ook!