2. nov, 2018

Twee jaar en 157 dagen zonder Sunshine

Al heel vroeg was ik klaar wakker vanmorgen. De afgelopen drie nachten vond ik toch heel raar. Ik word wakker, voel me uitgerust ook en als ik dan op mijn klok kijk dan is het pas net middernacht geweest. Hè? Hoe kan dat nou? Het lijkt echt net alsof ik een hele nacht gehad heb al. Ik ben maar een beetje op Facebook gaan zitten kijken en zo maar na een tijdje voelde ik toch wel dat ik weer heel erg slaap kreeg. Nou ja zeg, wat gek is dit! En zo gaat dat nu al drie nachten. Ik kijk nu maar gelijk hoe laat het is, dan hoef ik me daar in elk geval niet meer over te verwonderen. En vannacht dus ook weer, net half één geweest. Vreemd geval vind ik het.

En in de ochtend word ik ook gewoon zonder problemen wakker. In de nacht altijd er even uit geweest nog en dan protesteert Aurora altijd omdat ze dan eigenlijk zo lekker ligt. Ja jammer joh, ik moet gewoon even. Dan zit ze te wachten tot ik terug ben en probeert ze zo weer het precies zelfde plekje te veroveren. Om haar tegemoet te komen, probeer ik weer net zo te gaan liggen. Lukt niet altijd maar ik doen mijn best. Met een zucht gaan ze dan weer liggen en dan begint ze zo hard te spinnen, dat ik er niet van kan slapen. Echt hè, zo blijf je aan de gang. Maar ik vind het zo lief en het slaapt zo lekker, met de kat in je armen.

Soms ligt er dan eentje bij mijn voeten en soms ook nog eentje in mijn knieholtes. Dat gebeurt maar zelden hoor, dat er drie liggen. Skylar slaapt nooit bij me, die komt alleen 's nachts keiharde koppies geven. En dan alleen als er geen enkele andere kat ligt. Jammer hoor, dat ze niet allemaal gek zijn op elkaar. Dan zou ik helemaal genoten hebben! Ik zal het hiermee moeten doen maar daar ben ik dan ook wel heel dankbaar voor hoor. Alleen als je zelf niet lekker kunt liggen erdoor, dan is het even lastig. Maar ik hoef maar een beetje te draaien en dan gaan ze vanzelf ergens anders liggen. Dan kan ik weer in een betere houding kruipen.

Vanmorgen ben ik er vroeg eruit gegaan. Soep afgemaakt, aangekleed en dan wachten tot de dames er zijn. We hebben zo rond tien uur afgesproken. Eentje uit Zeeland, twee uit Bergen op Zoom en eentje uit Den Haag. Ik heb soep gemaakt en zorg voor drinken en koffie en thee. Dan neemt er eentje broodjes en beleg mee, een ander weer wat bij de koffie en weer een andere wat te snacken. Omkomen van de honger zullen we absoluut niet. We hebben aangegeven uit welk boek we wat dingen willen bespreken maar je weet nooit hoe het loopt. Al pratende kom je van het ene op het andere en soms neemt zo'n dagje een geheel eigen loop. Hoe het vandaag zal gaan, dat zullen we nog maar even moeten afwachten. Het is in elk geval altijd leuk en gezellig en we leren er altijd veel van. Over de boeken raken we geen van allen uitgesproken.

Er komt een tijd, dan heeft de hele wereld deze boeken in de kast staan maar nu is dat nog lang niet zover. En de mensen die ze lezen, zoeken elkaar een soort van op of komen op elkaars pad. Dan ben je zo blij dat je erover kunt praten, zonder dat je raar wordt aangekeken. Niet dat ik me daar iets van aantrek hoor, het is meer dat je niet van gedachten kunt wisselen dan. Mijn familie vraagt wel eens iets en ze nemen aan wat ik ze erover vertel maar dat is wel anders dan met mensen erover praten, die hetzelfde weten als jij. Toen ik pas las vond ik dat wel lastig. Ik vond al snel groepen op Facebook hierover en daar merkte ik wel, dat ook onder de lezers niet iedereen op hetzelfde niveau zit. Dat is natuurlijk niet erg, alleen wel als er dan ook nog mensen zijn, die dan lelijk tegen elkaar gaan doen.

Eén van de redenen dat ik toen zelf, samen met Agnes, een Rulof groep begonnen ben. Dit is een fijne groep en dat willen we ook graag zo houden. Ook hier is niet iedereen het met elkaar eens of denkt hetzelfde, dat gaat ook bijna niet. Iedereen loopt wel op hetzelfde pad, alleen is niet iedereen even ver. Dat geeft niet, kwestie van evolutie en daar moet je erg in houden. Maar het is niet nodig om dan lelijk tegen elkaar te doen. Dan word je gewoon uit de groep gezet. Niet zo moeilijk. Als ik vind dat zwarte Piet moet blijven en jij niet, dan wil dat nog niet zeggen dat ik je kop eraf moet slaan. Of dat nou met woorden is of met daden. Dat moeten sommige mensen gewoon nog leren. Wat ik al zei, die lopen een stukje meer naar achteren. Er lopen er nog veel meer voor me hoor, ik verbeeld me niks. Het is gewoon een soort logica, waar niet aan te tornen valt. Iedereen komt ooit even ver. Dat lijkt mij helemaal geweldig!

Ondertussen zijn de dames al weg en heb ik al geslapen op de bank. Vandaar mijn late blog, ik wilde alleen even op de bank zitten voor ik op zou gaan ruimen maar ik was opeens out. Daar kwam ik pas achter toen ik wakker werd. Ja, logisch, ik was wel moe. Maar vergeleken met vorig jaar, dat was toen geloof ik wat later in november, toen heeft het een week geduurd voor ik ervan hersteld was. Wat een verschil met nu dan, zeg! Ik ben in de avonden natuurlijk altijd al op maar geen verstijving, geen krampen, wat een feest eigenlijk. Als je gezond bent, dan zou je hier niet eens moe van worden, dat is wel wat anders weer maar voor mij is dit gewoon bewijs van een enorm vooruitgang in het afgelopen jaar.

Morgen vertel ik de rest wel, ik plaats snel mijn blog en dan ga ik lekker de bank weer op. Maar ik ben niet bang dat ik vannacht zenuwpijnen krijg of krampen, met zo'n middagje blijkt het dus te mogen van mijn lijf. Toch aardig van d'r, vorig jaar was ze zo lief niet voor me. Maar ik ben dan ook wel veel gaan bijleren tot nu en ik denk dat dit de beloning daarvoor is. Het was heerlijk om weer zo over de boeken te kunnen praten en ik vond het een heerlijke middag! Dat moeten we toch sneller dan over een jaar weer eens doen hoor! Ik denk dat dat vast wel goed zal komen.