3. nov, 2018

Twee jaar en 158 dagen zonder Sunshine

Vandaag heb ik wel gemerkt dat ik toch wel erg moe was, van gisteren. Niet meer zoals vorig jaar, dat ik totaal uitgeput was voor dagen. Maar wel dat ik vanmorgen, ondanks de mok koffie, steeds in slaap bleef vallen. Geen krampen gehad, geen zenuwpijnen dus al met al ben ik er blij mee. Vandaag dan maar lekker rustig aan doen, beetje opruimen, afwassen en dat soort dingen. Ik was pas na twaalven in staat om wat te gaan doen. Voor die tijd bleven mijn ogen dichtvallen. De uitputting kan ook komen omdat ik me gisteren echt weer compleet een paniekaanval ben geschrokken. Sjonge jonge zeg, wat kan een mens zich druk maken!

We zaten heerlijk te kletsen, over de boeken en opeens hoorde ik de buitendeur, die van beneden helemaal. Oh? Dat kan helemaal niet zo klinken als mijn deur hier gewoon goed dicht is! Ik vlieg uit de stoel naar de gang en ja hoor, de deur staat wagenwijd open. Ik val bijna flauw want ik weet nog als de dag van gisteren hoe het was om Sunshine zo kwijt te raken. Ik word helemaal duizelig maar dwing mezelf om toch naar beneden te rennen. Geen kat te zien maar ja, die kan naar buiten zijn geglipt natuurlijk. De buitendeur heeft nu een nieuwe drammer erop. Die doet de deur wel erg goed dicht maar wel ontzettend langzaam!

Van boven roept Sonja dat Aurora boven zit en ook Rainbow en Skylar zijn binnen. Alleen Moonlight ontbreekt nog. Ik vlieg nog even naar het stukje van de buitenzolder, ook geen kat. Ik kan niet echt meer denken maar vlieg eerst maar even onder de bank en ik zie al direct Moonlight onder het hoekstuk met grote paniekogen naar me kijken. Het wordt heel even zwart voor mijn ogen, van opluchting denk ik. Ik sta weer op en ik zeg tegen de dames dat ik zoiets nog een keer meemaken, niet zou overleven. Dan kan je me katatonisch terug vinden, heen en weer wiegend met een lege blik en een sliertje speeksel uit mijn mondhoek druppelend. Ik denk niet dat ik dan nog aanspreekbaar zal zijn ooit. Dat zou me gewoon té zwaar vallen.

En alsof ze van boven weten dat ik hier geen woord van overdrijf, zat er waarschijnlijk ook eentje voor mijn deur, streng de katten aan te kijken op de momenten dat ze bij de deur aankwamen om ook eens op de gang te gaan kijken. Niet gebeurd, mag niet, kan niet, gaat vrouwtje kwijlen. We konden gelukkig weer verder met ons gebabbel. Toch gebeurde er ook nog iets bijzonders. Jozef Rulof gaf altijd avonden in Den Haag en Amsterdam, soms ook in Rotterdam. En voor ze gingen beginnen draaide hij dan altijd het Panis Angelicus. Zulke prachtige muziek zorgt voor een mooie sfeer en goede vibraties. We hadden het ergens over en opeens klonk het Panis Angelicus door de kamer. Ik geloof dat we allemaal wel kippenvel hadden. Heel bijzonder was dat ook even weer. Het was weer een geweldige middag mét inhoud!

Maar al die emotie en paniek om de cits, dat was toch misschien net dát wat er voor mij teveel aan was. En vandaar dt ik vandaag lekker rustig doe en alleen mijn blog schrijf. Meer niet, kon ik gelijk ook wat andere dingetjes doen, die waren blijven liggen. Ook had ik eindelijk even goed de tijd om te bekijken waar ik weer mee verwend ben. De cits en ik hebben van Sonja en Tilly respectievelijk brokjes en een mok gehad. Maar Sonja had nog meer dingen bij haar voor me. Zo'n hele grote vaas, wel een meter geloof ik, cilindervormig. En een stuk of acht glazen van Chenet, per stuk in de doos. Die hebben zo'n grappige scheve steel en lijkt het alsof ze kiepen. Daar kan ik wel wat mee, denk ik zo. Maar wat ik helemaal geweldig vind en veel plezier van zal hebben is een tafelezel. Nee, niet iemand waar ik mee kan dineren samen, maar een ding om een schilderij op te kunnen klemmen. De ezel zelf kan ik overal op klemmen ook, op een tafel, mijn bureau, het kozijn maar ook, waar hij nu zit, op mijn kastje op wieltjes. Door die wieltjes kan ik het zo draaien naar hoe ik het licht fijn vind om te werken. Heerlijk is dat!

Daar ben ik wel heel erg blij mee! Al hoef ik haar verjaardagscadeautje er niet meer op te maken. Die heeft ze alvast gekregen, al is ze pas laat in november jarig.

Toen ze hun laatste kitten pas hadden, plaatste ze daar zulke leuke foto's van. Maar eentje sprong daar voor mij tussenuit en die had ik even bij haar gepikt. Ik heb er heel lang tegenaan zitten hikken want ik wilde die gaan tekenen. Kijk, een kat tekenen, dat kan ik wel. Maar een kat van iemand tekenen, die echt bestaat, dat is een ander verhaal. Want dan moet je het diertje erin vangen en dat vond ik eng. Van de week had ik hem eindelijk af en ik heb het aan een paar mensen laten zien. En die vonden kleine Janske wel lijken maar ja, die zijn niet het vrouwtje en het baasje. Maar Sonja vond hem ook wel erg lijken en ze gaf me vanmiddag door dat ook Hans het een mooi schilderij vindt en Janske goed vindt lijken op wat ik getekend heb.

Nou, gelukkig maar dan! Ik vond dat echt heel moeilijk om te doen, vooral de blik in de ogen. Ik moet misschien eens een keertje kijken of ik mijn eigen diertjes ook kan 'vangen' op een doek. Een groot schilderij en dan allemaal bij elkaar of zoiets. Maar goed, daar wacht ik nog even mee. Ik heb nog wel genoeg te doen zo. Agnes had gisteren ook nog een mooie lantaren en één van de agenda's gekocht. Alles stond natuurlijk zo in mijn kast. De rest ga ik denk ik morgen maar eens even op mijn pagina zetten. De kerstdingetjes kunnen er nu wel op natuurlijk! Al wordt het na het weekend weer wat warmer hoorde ik. Ach ja, als het met Kerst en oud en nieuw weer 13 graden is, kijk ik er niet meer van op.