4. nov, 2018

Twee jaar en 159 dagen zonder Sunshine

Vandaag is mijn kleindochter jarig. Twintig jaar is ze geworden. Jeetje zeg, als je het toch even over het vliegen van de tijd hebt. Vanmiddag gaan we even langs bij haar, cadeautjes geven. Ik woonde in België toen ze geboren werd en ik was er dan ook niet bij. Toch heb ik Kim toen heel hard om mij horen roepen, midden in de nacht. Die nacht was ik zo onrustig, het was niet de datum waarop Kim was uitgerekend dus ik dacht daar niet echt aan in het begin. Op een gegeven moment dacht ik haar te horen gillen om mij, maar ja, ik zat in België en zij in Nederland. Opeens viel de onrust van me af en werd ik heel rustig. Ik zei tegen mijn toenmalige partner, van wie ik de auto niet mocht pakken, 'zo, ik ben oma'. Ik keek op de klok om te zien hoe laat het was.

In de hele vroege morgen ging de telefoon, het was mijn moeder. Ik zei direct tegen haar dat ik wist dat ik oma was geworden en ook precies hoe laat dat was. Mijn moeders mond viel open en ze vroeg of ik al door iemand gebeld was. Nee, ik heb het gevoeld. Zoiets vergeet je nooit meer natuurlijk. Later bevestigde Kim dan ook dat ze inderdaad om mij geroepen had toen. Ja, dat had ik gehoord maar dan niet met mijn stoffelijke oren maar met mijn geestelijke oren. Een bijzonder verhaal en zulke dingen hebben we nu nog steeds. We staan behoorlijk met elkaar in verbinding zeg maar, dat is een ding dat zeker is.

En dat is dan alweer twintig jaar geleden nu. Echt niet normaal! Wat ook niet normaal is dat ik weer een behoorlijk heb zitten janken tijdens een film. Aan de andere kant, na wat ik al heb meegemaakt en wat er vrijdag weer gebeurde, is het niet zo heel erg gek eigenlijk. Ik heb naar een film zitten kijken, a streetcat named Bob. Mijn hemel, voor mensen die van katten houden een echte must see maar mensen die niet gek op katten zijn kunnen het verhaal waarschijnlijk ook wel waarderen. Alleen, toen Bob eventjes kwijt was voor een paar dagen, brak mijn hart, want ik weet hoe dat voelt! Ik zat dan ook hardop te brullen. Het gekke was, dat toen hij opeens weer thuis was, ik nog veel harder ging brullen. Zo blij was ik voor hem en zo'n verdriet deed het me dat mijn Sunshine nog steeds niet thuis is.

Niet echt een slimme filmkeuze dus voor mij maar ja, ik wilde hem zo graag zien, al een hele tijd. Ik had hem van Sonja mogen lenen maar dan moet ik een dvd op mijn pc kijken. En daar heb ik overdag geen tijd voor en in de avond ben ik nog altijd erg moe en heb ik geen puf om dan een film op de pc te kijken. Misschien komt dat nog wel een keer, hoop ik toch, want ik heb er nog een paar die ik op die manier zal moeten kijken en die ik ook graag wil zien. Maar nu kon ik hem op Netflix kijken en dat ben ik dan maar gaan doen. Het heeft me dikke ogen en een snotneus opgeleverd maar het was een geweldige film. Veel emoties voor mij zo, dat dan weer wel.

Krijg ik die bril binnen, vrijdag al maar gisteren pas uit de bus gehaald, de leesbril met de lampjes in de pootjes. Zodat ik in de avond ook lekker lezen kan. Heb ik weer, in de linkerpoot zit helemaal niks. Zelfs geen lampje. Rechts zie je hoe het had moeten zijn maar helaas, het hele gebeuren is links niet te vinden. Alleen de ruimte ervoor, dat kan je zien maar verder kan je er dan niets mee. Via Bol punt com gekocht dus via hen moest ik ook een retourbon uitprinten. Toch maar weer erg fijn dat ik nu een werkende printer heb. Maandag doe ik hem gelijk op de bus. Ik heb geen idee hoe het daar werkt in elk geval, maar ik hoop snel een nieuwe te krijgen, of snel mijn geld terug. Het liefst toch gewoon een goed werkende zodat ik hem kan gaan gebruiken.

Ik vind het niet fijn dat ik zodra het schemerig wordt niet meer kan lezen. Niet dat ik dat nou zo vaak doe tegenwoordig maar toch, als ik eens wel wil dan moet het wel kunnen. Ik heb dan ook weer zo'n leuk boekje binnen. Ik lees eigenlijk niets anders dan mijn Rulof boeken al zijn er altijd wel uitzonderingen die die regel moeten bevestigen. Het gewonnen boekje van de postcodeloterij zal er zo eentje worden. Doe en denk als een kat, heet het. Dat moet wel een leuk boekje zijn! Ik heb er al een beetje doorheen gebladerd en het lijkt me echt heel grappig en met een absolute kern van waarheid. Er staan echt hele grappige quotes in, tekeningen en wijsheden.

Ik zal er eentje uithalen, ik sla het willekeurig ergens open en ik krijg de volgende: "Katten, vrouwen en zware criminelen hebben één ding gemeen, ze vertegenwoordigen een onbereikbaar ideaal en een vermogen om van zichzelf te houden, wat hen aantrekkelijk maakt." Sigmund Freud heeft dat gezegd, blijkbaar. Ik hou wel van zulke dingen. En ik hou van katten. Hét ideale boekje voor mij, dat weet ik zeker. Als ik meer van die pareltjes tegen kom, zal ik ze hier wel delen. Net zoals ik op de foto er ook iets van deel. Leuk!

En wat ik nog meer deel op de foto, oh die Rainbow. Me and my shadow als ik zit te typen en ik vond het wel weer een tijd voor een fotootje. Gaat ie toch net zitten geeuwen! Had ik niet gezien wat ik was meer bezig met hoe ik het cameraatje vast moest houden om een foto met Rainbow er op te verzekeren. Toen ik ze dus terug keek of het gelukt was, lag ik zelf helemaal dubbel. Voor Rainbow was dat het teken om me maar weer met rust te laten, ik had niet genoeg aandacht voor hem. Met zijn staart omhoog wandelde hij uit de hoogte weg. Ik keek hem grijnzend na, de heerlijkheid! Ik heb mijn beschermengelen dan ook nogmaals diep en diep bedankt voor het binnen houden van mijn lieverdjes vrijdag. Daar ben ik nog steeds niet helemaal goed van maar zo dankbaar, dat ik het nog steeds eventjes moet melden. Mijn dank is namelijk enorm GROOT!