5. nov, 2018

Twee jaar en 160 dagen zonder Sunshine

Het weekend heb ik veel geslapen en weinig gedaan. Ik kreeg wel weer opeens een aantal pakjes binnen, van Ali. Na zo'n tijd zijn dat net altijd als een soort cadeautje aan jezelf. Het waren weer wat lichtjes voor in de flessen. Ik heb verschillende soorten besteld, om te zien wat nou het makkelijkste of mooiste zou zijn. Maar ook had ik, een hele tijd geleden al, een soort van kruidenrekjes besteld die je op kunt plakken. Dat gaat dan per vijf. Heel handig want de flesjes verf, die ik voor alles gebruik, passen daar precies in. Dacht ik toch. Laten ze nou net iets te klein zijn om goed vast te kunnen klikken.

Heb ik weer, dacht ik nog. Tot ik opeens een helder momentje kreeg. De flesjes kan je het beste liggend bewaren namelijk. Als ik die dingen dus in de hoogte plak, in plaats van in de breedte, dan liggen de flesjes en zakken ze er ook niet uit omdat ze te dun zijn. Dan liggen ze als het ware. Dat zijn dan eigenlijk nog eens twee vliegen in ene klap ook. Mooi, opgelost. Ik plakken, ging weer hartstikke scheef omdat ik dan opeens haast heb en mijn geduld het raam uit is. Maar oh, dat stond me even geweldig, of nou ja, dat is me even handig! Ik had de flesjes rechtop staan in een soort ladekastje.

Twee laden vol en een derde la half maar dat zijn de extra flesjes van kleuren die ik veel gebruik. Die laat ik daar staan. Ik heb net genoeg, ik schrok ervan hoeveel kleuren ik al heb. Ik denk altijd, oh maar die kleur heb ik nog niet en die is mat, die moet ik in glans en weet ik het allemaal. Het afgelopen jaar is mijn verzameling behoorlijk groot geworden, bleek nu opeens. Tachtig flesjes kon ik erin kwijt, er zijn maar vier plekjes over eigenlijk. En dan moet ik alweer nieuwe houders bestellen. Nou, ik zal er van de week gelijk maar eens eventjes één of twee keer twintig doen, ze gaan per vier van die houders waar er vijf in kunnen. Kost niks daar alleen je moet er zo lang op wachten.

Ik heb nu wel weer twee laatjes over maar ik moet hier ook weer alles eens uit gaan zoeken omdat ik alles weer eens kwijt ben. Had ik eindelijk de kerstbalhangertjes gevonden, ik weet dat ik dacht, die leg ik hier, en dan kan ik ze niet meer vinden. Heel irritant! Dus moet alles maar eens even op de grote hoop en dan weer geordend worden. En dan moet je nog hopen dat je alles nog weet te vinden, zodra je het nodig hebt hoor. Echt vervelend is dat, als je nog niet echt een vaste plaats voor alles hebt omdat je al doende andere dingen of plekken handiger vindt. Waar ik wel heel blij mee ben is die ezel van Sonja, even uitgeprobeerd, helemaal geweldig! Dat werkt echt fijn en ook de wat grotere doeken kunnen erop. Me liky!

Ik heb vanmorgen wel de zaak afgebeld. Ik heb de hele nacht liggen blaffen en kuchen en ik was vanmorgen nog vermoeider dan toen ik ging liggen gisteravond. Echt hoor, ik ben bang dat Kim me heeft aangestoken. Ik heb nu echt een veel mindere weerstand dan anders en dat merk je aan dat soort dingen gelijk. Ik had haar van de week op de zaak al gezien, toen zei ik nog zo van, we gaan niet zoenen hoor. En gisteren zag zij er ook niet uit, bij Daisy thuis, zo ziek voelde ze zich. Ik heb me het hele weekend ook wel niet lekker gevoeld maar ik dacht dat dat aan de schrik van het bijna weglopen van de katten lag.

Dat hakte er ook behoorlijk in namelijk en vaak krijg ik dan een soort van terugval, als ik iets ergs meemaak op emotioneel gebied. Nu lijkt er toch wat meer meegespeeld te hebben. Ik voel me dan ook uiterst belabberd vandaag en heb, alweer, niks gedaan. Ik kan er ook niks aan doen hoor, ik lijk wel zo'n zwak teer poppetje maar dat zal ook wel weer beteren, ooit. Voor nu kan ik gewoon niet zoveel hebben als anders. Dat blijkt maar weer, ik heb het zo te pakken. Hopelijk voel ik me morgen wat beter. Vanmiddag leek het iets beter te gaan maar ik voel het nu weer een beetje afzakken. Vroeg slapen maar, dat kan helpen en ik denk toch niet dat ik het lang uit kan houden op de bank. Ik viel nu ook steeds eventjes in slaap.

Wat ik van het weekend wel heb uitgeprobeerd is het mudden. Maar ik ben geen fan, wel van het eindresultaat en zo maar eh, niet van hoe dat allemaal gegaan is. Eerst dat halve pakket, zodat ik niet eens kon beginnen. Toen die lange wacht tot het eindelijk vorige week eens binnen kwam. Doordat de Rulof groep hier vrijdag kwam had ik er dan ook geen tijd voor want zelfs om het spuitzakje met mud te vullen is er een filmpje en daar moest ik even voor gaan zitten. Maar ja, dan doe je pas die potjes met mud open. Die zijn punt één allebei al flink over de datum, te gebruiken tot februari 2018 staat er op maar volgens de fabrikant kon dat helemaal geen kwaad.

Nou, dat weet ik nog zo net niet. Die zwarte zit vol korrels maar is wel 'smeuïger' dan de witte. De witte was helemaal flink dik. En dan kan je er niet mee werken. Er werd wel gezegd dat je er dan de medium doorheen kon doen, dit heb ik dan ook gedaan maar dan nog. Steeds zit het spuitmondje vol met een dikke korrel waardoor je er dan niks meer uit krijgt. Met een speld of draadje er doorheen prikken helpt ook niet altijd en dan moet je echt kracht gaan zetten en spuit er opeens een hele sliert uit. Heel fijn. Dus nee, ik ben niet happy met deze bestelling en al hebben ze me nog zo netjes geholpen, vind ik dit niet prettig. En om nou weer te gaan mailen met, hee, die mud is zo dik als ik weet niet wat, vind ik ook weer zoiets. Ik kan wel aan de gang blijven zo. Dus eigenlijk weet ik nog steeds niet echt hoe het is als je met goeie mud kan werken. Nu is het een gedoe.

Ik zag trouwens de Etsy pagina van die dame die het ontwikkeld heeft, jeetje zeg! Dan ben ik toch wel erg goedkoop. Oké, ik ben dan nog niet zo goed als zij is maar eh, Zo'n lantaren met alleen het glas aan ene kant bewerkt, vraagt ze wel even 80 pond voor! In euro's is dat dus nog een stukje duurder. Of voor een kerstbal, hoe prachtig die ook bewerkt is met mud, rond de 40 pond. En dat zijn normale formaatjes hoor, geen hele grote of zo. Ze zijn prachtig, dat zeker, maar ik vind dat een hoop geld voor een breekbaar kerstballetje, moet ik zeggen. Maar ja, zij is dan ook de bedenkster van het spul, en ik ben een doos en heb geen greintje zakelijkheid in me. Dat zal het eerder zijn. Ik kan er ook niks aan doen, dat ben je of dat ben je niet.

De komende tijd zal ik de quotes uit het kattenboekje gebruiken, die ik tegen kom daarin. Ik heb het voorwoord gelezen, de man heeft het boek geschreven en zijn eigen kat als inspiratie gebruikt. Je moet er maar opkomen, helaas is hij me voor! Misschien kan ik er ooit wat mee doen, wat ik hier met de katten meemaak. Ik schrijf de helft nog niet in mijn blog erover, maar wie weet, levert alles bij elkaar ook nog wel eens zoiets op. Maar eerst moet mijn eerste boek er nog uit. Nu alweer een tijdje niet geschreven, ook geen klein stukje maar goed, dat zal heus nog wel eens komen. Want af komt hij zeker en hij wordt uitgegeven ook. Hoe, weet ik nog niet maar dat is nu nog niet van belang. Het afmaken wel, en dan moet ik toch echt zelf doen. Komt vast goed!