6. nov, 2018

Twee jaar en 161 dagen zonder Sunshine

Vandaag is het een speciale dag, want mijn bff-je is jarig. Dus bij deze gelijk maar even hartelijk gefeliciteerd via mijn blog lieve Karina! Zo jammer dat ze zo ver weg woont. Niet alleen op haar verjaardag maar op alle andere dagen! Dan zouden we het wel weten hoor en ik denk ook heel veel plezier hebben. Niet dat we dat nu niet hebben alleen is het maar heel af en toe dat ik haar kan zien. En dat vind ik best jammer. Ik had bij de bestelling van wat van mijn kunstwerkjes vorige keer, twee kleine cadeautjes gedaan. Ik had erbij gezegd dat ze die niet mocht open maken tot vandaag en dat heeft ze nog braaf gedaan ook. Ik weet niet of ik dat had gekund eigenlijk. Ik ben daar misschien toch een klein beetje té nieuwsgierig voor.

Zij doet dat dus wel. Het was een klein herfst potje, dat ik gemaakt had, zodat ze daar haar snoepjes in kan doen, die ze altijd eet. En een klein hartje met de 50 erop, want dat is ze vandaag geworden. Eindelijk heeft zij ook Sarah gezien, dus ze zit nu bij de club. De vijftig plusclub, daar kan je onder elkaar al de gebreken bespreken waar je vanaf die tijd dat je lid mag worden tegenaan gaat lopen. Ze krijgt nog een cadeautje hoor, een vaas die ik ga beschilderen. Ze wilde graag een ronde vaas maar die kon ik hier nergens vinden en dus vond ze die zelf. Maar de beschildering is voor mijn rekening, al is hij nog niet af. Ik moet er nog aan beginnen zelfs. Ik heb nog een lijstje met dingen die ik voor haar moet maken en die wil ik wel voor de 15e december af hebben want dan komt ze weer een keertje logeren hier.

Dat vind ik ook weer zo gezellig, daar kijk ik al naar uit. Genoeg te doen en over te praten en gezellig uit eten gaan, dat vind ik altijd zo gezellig! Jammer genoeg kan ik zelf nooit uit logeren door de katten. Vooral niet met de brokjes weigerende Rainbow in huis. Vroeger deed ik dat nog wel eens, een weekendje België. Maar dan wist ik dat ze genoeg te eten hadden ook en nu weet ik juist dat zoiets met Rainbow niet kan. Jammer aan de ene kant maar ik krijg er dan ook wel heel veel voor terug en dat heb ik liever dan de vrijheid om te gaan logeren. Nee, dan maar de liefde die Rainbow me geeft, samen met de lachbuien. Gelukkig komt Karina dan wel hierheen. Dat scheelt. Ik heb haar ook nog kunnen verrassen, vorige week had ik dat al geregeld. Vandaag kwam er een mooi bosje lavendel in een lavendelkleurig kannetje bij haar aan de deur. Daar had ze vast niet op gerekend en dat maakt het dan juist zo leuk!

Ook blijven we af en toe nog wel eens van die Babylonische spraakverwarring hebben, tussen het Vlaams en Nederlands. Tenminste, ik heb daar geen last van, ik heb in België gewoond en daar heb ik dat wel geleerd allemaal. Maar toen ik daar pas woonde waren die verwarringen echt geweldig hilarisch! Toen zij gisteren chacoche tegen mij zei, wist ik tenminste waar ze het over had. Toen een klant in mijn café me vroeg of haar chacoche even achter de toog mocht, toog noemen we hier bar natuurlijk, zei ik dat dat mocht als hij maar niet alles zou opzuipen. Wist ik veel! Het is een handtas, maar dat moet je wel even weten natuurlijk! Zo ging er nog wel eens wat vaker iets mis. Zo gelachen toen.

Gisteren zei ik tegen Karina, dat ze het aan haar geefdelen had. Daar snapte ze niks van, ik moest weer zo lachen. Nou kan dat ook Rotterdams zijn hoor maar als iemand veel geeft, zoals zij altijd doet, dan zeggen wij hier in de familie dat die het aan zijn geefdelen heeft. Even later zeg ik tegen haar 'dat roggel ik wel' en dat ze die niet snapte, ja dat was wel logisch. Toen je die ouwe mobieltjes nog had, dat je drie keer op de 1 moest drukken, bij tekstberichten, om de C te krijgen, ging dat nogal eens mis. En de KPN had daar toen een hilarische reclame mee gemaakt. Dat roggel ik wiel, moest kreeg je dan, in plaats van dat regel ik wel. Dus dat moest ik even uitleggen aan de hand van een link naar het filmpje van die reclame van toen. Ik heb toen een sollicitatiebrief geschreven in die vorm, die was hilarisch ook. Helaas heb ik geen idee meer wat ik ermee gedaan heb, anders had ik die hier erbij kunnen doen.

Oh die Hollanders toch, kreeg ik terug. Ja, ik weet het, we zijn niet echt helemaal normaal, dat lijkt alleen maar zo op het eerste gezicht. Maar dat maakt niet uit, je kan er de beste vrienden aan overhouden. En dat is bij ons gelukkig het geval en ik ken nog veel en veel meer hele lieve Belgen. Mijn Belgjes zeg ik dan altijd. Karina heeft ook nog eens een hele grote overeenkomst met mijn beste vriendin van vroeger, Marianne. Die is helaas al lang niet meer op deze wereld. Tenminste, helaas voor ons, voor haar helemaal geweldig om daar te mogen zijn waar ze toen ook al zo nieuwsgierig naar was. Dat is weer een ander verhaal. Maar die twee hebben dezelfde eigenschap waardoor ik daar nu ook weer op moet gaan letten. Net als toen met Marianne.

Als ik namelijk zeg dat ik iets leuk vind, dan kopen ze dat voor me. Marianne nu niet meer natuurlijk maar dat stokje lijkt ze te hebben doorgegeven aan Karina! Die doet dat dus ook, ik zeg oh dat is leuk, dat wil ik hebben. Krijg ik het opeens van haar. Daar ben ik nu al een paar keer ingetrapt, net als toen bij Marianne. Dus nu moet ik, wederom, op gaan letten wat ik zeg. Met Mar was dat ook zo, liepen we in de stad, zie ik leuke laarzen. Ga je ze niet kopen, vroeg ze dan. Nee, nu geen geld. En dan kwam zij er een week later mee aan, had ze ze voor me gekocht. Daarom zei ik zelden tegen haar dat ik iets leuk of mooi vond. Anders was het al praktisch gekocht en Karina doet zo'n beetje hetzelfde.

Mar had me vaak genoeg toch door en ik ben bang dat Karina precies zo is. Voortaan gewoon maar zeggen bij alles, oh gatver! Nee, lelijk zeg! Voor je het weet, heb je het anders cadeau! En daar zeg ik het dan ook absoluut niet voor. Gekke meiden, die vriendinnen van mij. Maar ik ben er wel heel blij mee, die vriendinnen dan hoor. Ik geef namelijk liever cadeaus dan dat ik ze krijg. Een hele rare afwijking die ik als kind al had. Misschien krijg ik daarom zulke vriendinnen, omdat ik dat moet leren? Geen idee, het zal wel goed zijn. Nu ga ik lekker de cits eten geven en daarna mezelf. De hele dag niets gedaan, ik voel me te beroerd. Fijn hoor, zo'n najaarsgriepje als het zulk mooi weer is. Voordeel is, het gaat vanzelf weer over. Je moet er alleen even doorheen.