8. nov, 2018

Twee jaar en 163 dagen zonder Sunshine

Ik kon vandaag maar niets vinden om mijn blog over te schrijven. Goh hee, na meer dan twee jaar dan eindelijk een beetje writersblock? Al heb ik dat wel vaker gedacht hoor en dan volgt er één van de langste blogs ever. Dat zie ik vandaag niet echt gebeuren, al weet je dat maar nooit. Ik ben net begonnen, wie weet wat er zo meteen opeens in mijn hoofd schiet of wat er nog gebeuren zal. Ik kijk even om me heen, neem een trekkie van mijn E sigaret en wacht even. Ik geniet van die lekkere smaak van de nieuwe liquid, krijg koude oren van binnen en blaas een enorme wolk damp uit. Nee, nog niks. Zou dat komen omdat ik vandaag een bladzijde van mijn boek heb geschreven?

Dat was wel een lastige toevallig. Ik heb daar ook wel een hele tijd naar de knipperende cursor zitten staren. Daar word je ook niet echt vrolijker van en inspiratie geeft dat ding al helemaal niet. Daar had ik niet zozeer writersblock maar meer het probleem van, hoe vertel ik dit nou eigenlijk. Ik wéét exact wat er gebeurde toen, dat is het punt niet. Maar daar wilde ik niet alles over kwijt en zeker niet alle details. Toch was het heel bijzonder en moest het wel verteld worden in het kader van waar ik het in dat boek over heb. Dat hoorde erbij, dat was wel zeker maar hoe? Tegen zoiets was ik ook nog nooit aangelopen.

Meestal gooi ik er gewoon uit wat ik vind of hoe ik denk en daar denk ik dan niet eens over na. Ik heb niets te verbergen en ik vind wat ik vind. Niet dat ik vind dat ik over gelijk in heb hoor, helemaal niet maar gewoon, verbeter me maar als je vindt dat dat nodig is. Zoiets meer. Ik vind het niet erg om tegengas te krijgen en ik vind het juist leuk als iemand dat anders ziet en dat zelf dan ook goed kan uitleggen. Maar met het schrijven van wat er door mijn vaak warrige hoofd gaat allemaal, heb ik meestal geen problemen. Tenzij je niet weet waar je het over wilt hebben. Of nee, dat is het ook niet, dat heb ik wel vaker maar dan komt er toch vanzelf wat uit en dat gaat een eigen leven leiden.

Ik heb wel wat dingen in mijn leven, die gebeuren waar ik het dan niet over kan, of wil, hebben helaas. Als zoiets bijvoorbeeld heel sterk in je hoofd zit, en je weet dat je dat nou net niet op kan schrijven, dan wordt het schrijven pas lastig. Dan dwaal je daar steeds heen en dat wil je nou net niet hebben. Toch komt er dan wel weer wat anders tevoorschijn en voor ik het weet zie ik al dat ik weer wat moet inkorten omdat het anders een heel hoofdstuk gaat worden. Raar is dat toch. Binnen no time heb ik zo twee A4 vol. Maar in mijn boek, met dat stukje dat ik wel moest vertellen, wist ik echt gewoon niet hoe. Hoe vertel je iets exact, terwijl je meer dan de helft weg moet laten. Hoe krijg je dan het bijzondere van dat moment uitgelegd?

Het is een werk in wording want ik ben er nog niet helemaal uit. Zo'n bladzijde kan je dan wel een week ophouden, terwijl andere er binnen een half uurtje opstaan. Ik ga gewoon elke dag die bladzijde weer voor mijn neus zetten, net zolang tot ik eruit heb wat ik er uit wil hebben en het er staat zodat mensen er toch die bijzondere nuance van meekrijgen zonder in details te moeten treden. Ja, lees die zin nog maar eens over. Dat moest ik zelf ook even doen namelijk. Hij klopt wel hoor. Zo lastig is het schrijven van die bladzijde ook, net als die zin. Die zin kwam er dan wel weer vloeiend uit, misschien komt die bladzijde er dan ook nog wel uit. Dat zal heus wel alleen moet je er even doorheen. Net als met de rest. Net als met het hele leven zelfs.

De leuke stukken gaan vanzelf en vliegen voorbij, de mindere delen moet je doorheen en dan lijkt de tijd te kruipen. Tijd kan je echt op het verkeerde been zetten, als je het kwijt bent, dan krijg je het nooit meer terug. Daarom moet je heel goed nadenken over waar je tijd in gaat stoppen. Dat moet wel de moeite waard zijn want tijd is kostbaar, al kost het niets. Raar ding eigenlijk, die tijd. Je kan er alle kanten mee op, blijkt maar weer. Vooral tijd aan andere mensen schenken, dat is een kostbare kant van de tijd. Je moet vooral verschil maken in iemand die tijd voor je vrij moet maken of iemand die zijn vrije tijd aan je besteed. Daar zit een groot verschil tussen terwijl dat niet zo lijkt, zo op het eerste gezicht. Daarom, die bladzijde staat er straks opeens op en dan vlieg ik weer verder.

Tenminste, dat is wel de bedoeling. Doordat ik ziek werd heb ik meer dan een jaar niet kunnen schrijven. Ik kon zelfs niet meer lezen, ook niet in mijn geliefde Rulof boeken. Ik keek wel naar zijn schilderijen, waar ik een boek van heb. Jozef Rulof werd niet alleen door Meesters uit het licht gebruikt om deze boeken te schrijven. Hij werd ook door diverse schilders gebruikt en maakte zo schilderijen, soms door de hand van grote Meesters die over waren gegaan en zo toch nog een schilderij konden maken. Eentje ervan, is mediamiek doorgegeven aan hem door Vincent van Gogh. Dat kan je dan ook duidelijk zien aan de stijl van schilderen. Iemand was een filmpje op YouTube tegen gekomen, Starry night, over Vincent van Gogh van Don Mclean. Jozef Rulof maakte zulke schilderijen voor het publiek wel eens, en binnen een half uurtje of zo. Soms zelfs op zijn kop. Iets wat normaal gesproken echt onmogelijk is, dat kan ik je uit ervaring vertellen!

In deze versie van de muziekclip, zie je allerlei schilderijen van Vincent voorbij komen.Maar op drie minuten en negentien seconden,zie je precies dát schilderij van Jozef Rulof, Levensweg. Waar de volgende tekst bijhoort: Het menselijk levenspad: Van de duisternis naar het licht… Dit schilderij dat Vincent van Gogh doorgegeven heeft aan Jozef Rulof symboliseert het menselijk levenspad. De zuilen langs het pad staan voor de mijlpalen die de mens bereikt. De luchtkastelen staan voor de verleidingen en de illusies van de mens. Het lichtend kruis staat voor de weg de waarheid en het leven. Als je er zelf even naar wilt luisteren en kijken, klik dan hier   Toch zo weer een blog vol!