10. nov, 2018

Twee jaar en 165 dagen zonder Sunshine

Wat eens somber dagje vandaag zeg! Het is nog geen half vier en het wordt alweer donker. Met dank aan Karina is de daglicht bureaulamp wel onderweg maar ja, daar heb ik nu niets aan. De dag is dan ook weer omgevlogen alsof het niets is. Je zal een eendagsvlieg zijn zeg, wat heb je dan aan je leven? Arme beestjes! En arme ik, want omdat de dag zo voorbij was, zal ik ook weer niet veel aan schilderwerk kunnen doen en dat was ik nog wel zo van plan voor vandaag!

Niet dat ik niks gedaan heb. Er speelt van alles in mijn leven op het moment maar daar kan ik nu niets over zeggen nog. Laat ik het erop houden dat 2019 een heel erg apart jaar voor me gaat worden. Heel eng en toch ook wel weer spannend. Het wordt ook zeker het jaar dat ik volledig beter zal zijn. De maand ga ik er niet bij zeggen natuurlijk maar ik wil dat zeker niet tot december uitstellen hoor! Ik moet alleen één ding heel erg goed accepteren en dat is dat ik nooit meer word wie ik was. En aangezien ik zo erg ziek ben geworden daardoor, is dat maar goed ook. Daar schiet niemand iets mee op natuurlijk, dat moet ik niet eens meer willen eigenlijk.

Dat is iets dat ik de laatste tijd steeds meer door krijg. Als ik weer zo zou kunnen gaan leven, zou ik zo weer over mijn eigen grenzen gaan stappen en dat is nou net niet de bedoeling want voor ik het weet maak ik mezelf dan weer kapot. Laat ik dat nou eens een keer volledig gaan veranderen. Ook qua werk zou ik niet meer in de avonden kunnen werken. Het zal wel iets gaan verbeteren nog, dat denk ik wel. Maar continue diensten werken, dat zal niet meer gaan. Ik ben in de avonden gewoon op. Daar overdrijf ik niets aan en heb ik ook nog nooit zo gehad. Het is nog maar de vraag of en zo ja hoeveel dat zal verbeteren.

Als ik denk aan de jaren hiervoor, en hoe ik maar door ging en door ging altijd. Werken terwijl je een longontsteking hebt, was maar één van de dingen die ik nooit had moeten doen. Eigenlijk ben je gewoon gestoord. Dat hoor je niet eens te doen maar het was iets dat voor mij vrij normaal was. Dat je op zo'n manier niet echt goed voor jezelf zorgt, dat is niet eens in me opgekomen. Als ik straks weer volledig aan de slag zal gaan, dan zal ik erg op moeten letten dat ik op tijd aan de bel trek. Een baan die vol staat van de stress, zoals ik de afgelopen jaren heb gewerkt, zeker al vanaf 2007 of zoiets, nee, dat moet ik niet meer willen. Wat ik dan wel wil, kijk, daar heb ik nog geen idee van.

Privé weet ik het wel. Gewoon leuke dingen kunnen doen, zonder halverwege af te moeten haken. Al is een uur of acht lopen voor mensen die niet ziek zijn maar dit niet gewend zijn ook geen kattenpis hoor. Vroeger zou ik dan achteraf lijden, zeg maar. Nu gaat mijn lijf gewoon protesteren en houdt het op voorhand al op. Dus tja, dan moet je dat gewoon ook niet doen, hoe graag je ook wel wilt kunnen gaan. Verder lekker kunnen schilderen, goed voor mijn cits kunnen zorgen en ondertussen dat boek eens een keertje af schrijven. Want er zitten nog zeker onderwerpen voor nog wel zes andere boeken ook in mijn hoofd. Maar eerst moet die eerste klaar. Maar, ook al gaat het langzaam, ik bén er weer in bezig. Baby stapje in de juiste richting, zo zie ik dat maar.

Wat er allemaal speelt, daar kom ik later wel op terug. Maar voor mij wordt het allemaal wel erg spannend. Of het spannend wordt om te lezen weet ik niet, maar daar schrijf ik ook niet voor. Ik schrijf, nog steeds, om Sunshine, omdat het het laatste lijntje tussen ons is dat ons verbindt. En al leest er niemand dit meer, dan nog, schrijf ik het voor mezelf en voor hem. Het is gewoon mijn dagelijkse leven en wat ik ervan kwijt wil. Ik kan lang niet alles zomaar vertellen en tja, dan wordt het soms misschien een beetje saai, dat kan. Het is voor mij erg lastig om niet zomaar alles eruit te gooien. Het zoeken naar een ander onderwerp, terwijl ik daar eigenlijk niet over wil schrijven, maakt het ook lastig. Maar over een tijdje kan ik weer gewoon alles eruit flappen en dat ga ik dan ook zeker doen. Lijkt me heerlijk!

Vanmorgen gewoon weer lekker langzaam opgestart hier. Aurora lekker op schoot, daar kan ze zo van genieten. Normaal ligt Moonlight er dan ook bij maar die lag nu lekker boven of zo. Pas toen ik net op wilde staan om eens wat te gaan doen op deze luie zaterdag, kwam hij eraan. Ja dag Moon, nu ga ik echt wat doen hoor. Ik had dan ook aardig wat op te ruimen. In de nacht heeft er eentje mijn mooie boeddha kapot gegooid! Ik weet niet wie en dat is maar goed ook. Nou ja, alsof dat uit zou maken. Ik heb nu ook wel gemopperd hoor maar alleen in het algemeen. Daar zou dan de naam van de schuldige bijkomen, meer niet. Ik was zo gek op dat beeld, dat nu in diggelen ligt. Ik kan proberen het te maken maar of dat gaat lukken? Ik ben bang van niet! We gaan het zien, lekker puzzelen, weer eens wat anders.

Verder ben ik bezig geweest om een kerstbal, die ik met mud heb versierd, op de foto te krijgen maar dat lukt gewoon niet goed. Overal zie je mij dan op ook en je ziet het niet echt goed. Ook niet gunstig dat ik een gekke pyjama aan heb, met van die grote ballen. Heel sexy! Not. Niet dat dit me iets kan bommen hoor, ik wil alleen graag die bal er goed zichtbaar op krijgen. Ik vind hem namelijk best mooi maar je ziet het zo slecht zo. En al helemaal als je wordt afgeleid door dat mens in dat ballenpak. Lastig hoor! Zelfs een fotograferende schoonzoon en dochter helpen je dan helemaal niks. Ik doe er hier eentje bij, kunnen jullie lachen en zeggen of je ook de bal zelf wel kunt zien. Maar om die nou zo op Ria's Art Corner te zetten. Ik weet het niet hoor!