13. nov, 2018

Twee jaar en 168 dagen zonder Sunshine

Ook leuk, al weet ik niet of het ondertussen bij de AH al zo is, maar toen gisteren de bezorger van Picnic onderweg was, kreeg ik bericht van de app en kon ik zo zien waar hij was. Heel prettig behalve voor neuroten zoals ik. Ik zag op een gegeven moment dat Ilja voor de deur stond. Zo wordt dat ook letterlijk doorgegeven. Alleen, ik zag helemaal niets! Ook wel een beetje lastig hoor, met die grote bomen en in het donker. Ik dacht echt dat er iets mis zou gaan, want dat gebeurt wel eens natuurlijk. Maar niets aan het handje hoor. Er werd aangebeld, ik vroeg of ik moest helpen maar dat was niet nodig.

Een hele aardige jongen, die wist dat dit de eerste keer was dat ik besteld had. Hij ging me van alles uitleggen. Hij had wel kratten bij zich, ook om te koelen, ik had namelijk ook yoghurt voor in de ijskast, maar alles gaat in biologisch afbreekbare plastic tasjes waar je 35 cent voor betaalt. Je boodschappen krijg je in die tasjes. Geef je ze de volgende keer terug, dan wordt die 35 cent weer verrekend. Krijg je er nu tien en geef je er straks zes, geen probleem. Het is een soort van statiegeld maar niet per tasje, of zoiets. Ik vond het wel handig zo. Die klapkratten van de AH vind ik niks en als je niet snel genoeg bent om die leeg te gooien dan kosten ze je vier euro en staan ze je in de weg tot de volgende keer.

Dit is fijner, maar dat is mijn mening. Ik vind het vooral fijn dat je er niet voor zo'n enorm bedrag moet besteden gelijk. Voor 25 euro kan je behoorlijk wat dingen laten bezorgen die je nodig hebt, ook als je alleen woont. Voor de katten hebben ze niet veel maar dat hoeft ook niet, dat bestel ik toch wel bij Zooplus allemaal. Bovendien denk ik dat hun assortiment nog wel uit zal gaan breiden ook. Voorlopig had ik alles wat ik wilde hebben en niet voor de komende zes weken ook moeten bestellen om aan het bedrag te komen. Dat kan ook geen kwaad maar je moet het wel even in je knip hebben. Ik denk wel dat dit voor herhaling vatbaar was.

Ik ben goed bezig geweest vandaag. Het is echt niet koud alleen de hele ochtend was het aan het gieten. En opeens was daar het zonnetje en alsof ik daar een trap van onder mijn kont kreeg, heb ik zowaar het balkon eventjes gedaan. Iets wat ik me al weken en weken voor had genomen. Als die leuke ballen met kleine lichtjes moesten eraf gehaald worden. Als ik die had laten hangen dan had ik er de komende lente niets meer aan gehad. En ik vind ze nou juist zo leuk. Ik had er een aantal met een haakje opgehangen. Weer anderen had ik gewoon vast geknoopt aan het plafonnetje van gaas. Die moest ik dus los knippen en daar kon ik mooi mijn nieuwe ladder voor gebruiken.

Alles zit nu in een doos en die ga ik boven zetten. Die komt in de lente wel weer naar beneden. Gek hè, als je dan zoiets doet wat je al heel lang uitgesteld hebt, dan voelt dat altijd zo goed. Daarom snap ik ook niet waarom ik dat zolang heb uitgesteld. Het was helemaal niet zoveel werk en het was zo gebeurd. Zo zijn er wel meer van die klusjes die je altijd voor je uit schuift. Zijn ze eenmaal gedaan, is dat heel prettig. Nou ja, het zal een reden hebben. Misschien wel omdat we ons dan juist zo prettig voelen want als je het gelijk doet, dan heb je die voldoening natuurlijk niet. Aha, zou kunnen!

Ik heb ook het kattenhuisje binnen gezet. Nog een gedoe zeg om daar plek voor te vinden want het is best een flink ding. Ik heb het zo goed en zo kwaad als het ging een plekje kunnen geven. De bedoeling is dat hij eerst even goed droog wordt en daarna wil ik er een lik verf overheen doen. Of iets leuks op schilderen. Eén zijkant is nog helemaal kaal, de rest heb ik toen van alles opgeplakt. Vast weer zo goed dat je het er nooit meer af kan krijgen. Maar dat kan ik proberen. Het gaat vast leuk worden. Een klein projectie want ik wil ook mijn vuilnisbak in de keuken beschilderen én het opstapje er dan bij laten passen. Altijd handig als je wat dingen hetzelfde wilt doen, of in dezelfde trant dan. Dan kan je lekker je verf voor van alles tegelijk gebruiken.

Verder is het de week van de verpeste kerst-verrassing-cadeaus. Of zoiets dan. Karina had wat dingen voor mij gekocht waarvan ze het al moest zeggen. Anders zou ik het zelf kunnen bestellen en dan gaat het mis. Dat was vorige week al. Maar gisteren, we waren over iets aan het mailen, heeft ze het er opeens over een bepaald boek. Ik wist gelijk dat ze die ging kopen maar dat mocht ze niet doen! Nee, want die had ik al voor haar gekocht! Het is een boek dat ik zelf ook graag wil lezen, maar nog geen rust voor vind. Dat begint nu juist een beetje terug te komen en dat wil ik dan ook gebruiken voor mijn Rulof boeken. Dus dacht ik, best wel slim voor een blonTje, als ik het aan haar cadeau doe, dan kan ik het altijd lenen! Maar ja, nu zag ik dat ze het ging kopen. Dus ik mailde haar NIET KOPEN DAT BOEK HOOR!

Zij dacht dan weer dat ik het een naar boek vond maar dat is helemaal niet zo, alleen tja, hoe moet je het dan zeggen? Dus ik verklapte de verrassing maar, en zij was helemaal blij dat ze het zou krijgen. Ik heb namelijk de versie dat de drie boeken die er zijn, in één boek zitten. Gesprekken met God van Neale Donald Walsh. Die heb ik altijd al willen lezen maar al helemaal zeker nu ik weet hoe die gesprekken zijn gegaan. En als je er maar een klein beetje van hoort of leest, dan begrijp je wel dat dit waarheden zijn. Het is God niet geweest hoor, waar de beste man mee heeft gepraat maar wel een Meester uit het licht. God voert geen gesprekken, God is geen ouwe man met een lange baard maar goed dat is een ander verhaal. Verrassing twee dus naar de Filistijnen, om maar weer even on topic te komen.

Dan stuur ik net een appje naar de familie app, waar broer en schoonzus en Kim en Daan ook in zitten, maar ik dacht dat ik hem naar Karina stuurde. Het waren foto's van iets wat ik voor mijn broer gemaakt heb, als verrassing omdat hij een ander cadeau dat hij krijgt, ook al weet. Nou, schiet echt lekker op. Ik zie, nadat de foto's geplaatst zijn, wáár ik ze geplaatst heb. OMG! Echt hoor, ik vertel dat weer aan Karina en die kon niet meer bijkomen. Het lijkt wel of ik dit jaar niemand meer mag verrassen. Heel frappant! Nou ja, wie weet ga ik eens een keer verrast worden? Ik reken er niet op maar je weet het maar nooit. Als ik maar niet verast word, vind ik alles best!