17. nov, 2018

Twee jaar en 172 dagen zonder Sunshine

Van de week een beetje begonnen met reorganiseren van de georganiseerde chaos hier rond mijn bureau. Ik heb vier van die zwarte fruitkistjes besteld erbij, voor meer bergruimte. Als die er zijn, kan ik het pas echt afmaken. Dat lukt nu nog niet, dan sleep ik het van het ene plekje naar het andere. Toch heb ik al een beginnetje gemaakt. Het was een heleboel uitzoek werk vanmorgen en er komt nog veel en veel meer aan. Maar eerst die kistjes binnen! Dan gaan er twee op de twee kastjes die ik al achter me heb staan, die dan drie- in plaats van twee hoog worden. Dat gaat me al weer een hoop extra bergplaats geven maar dan heb ik nog niet genoeg.

De andere twee komen op de plank die boven mijn bureau zit. Of ze in de hoogte of in de breedte komen, of om en om, daar ben ik nog niet uit. Daar kunnen dan ook weer dingen in maar zelfs dan ben ik er nog niet. Want dan ga ik nog vier van die kistjes bestellen. Voor twee daarvan heb ik al wieltjes. Dat worden er weer twee bovenop elkaar die dan een kastje vormen. Dat komt dan op de plek waar nu mijn krantenbak staat, als kastje. De kist gebruiken dat ding continue als overbrug plank of hoe zal ik dat noemen, tussen de bank en het raam. Waardoor alles wat erop staat, er steeds afvalt.

Dus, dan maar een iets hoger kastje, met meer bergruimte. Modem en telefoon staan er nu op met een plant en foto van mijn moeder. Die kunnen dan het kastje in, behalve de plant dan. In de krantenbak zitten geen kranten maar al mijn snoeren die ik daar nodig heb. Die ga ik aan haken aan de achterkant van die kastjes hangen. Dan ben ik die stofnesten van de vloer kwijt en het kastje was er dan nog leeg bij staat, daar kan een kussentje in en heb je een prachtig leuk katten slaapplekje. Dat vinden ze geweldig zulke dingen. Zij blij, ik blij. En zo komt de krantenbak vrij om te worden opgeknapt en beschildert. Als ik er tijd voor krijg dan. Anders maak ik die een keer gewoon, dat kan ik wel.

En die twee die ik dan nog over heb, die stapel ik erbij op het bureau. Zo zit ik dan helemaal tussen de kistjes en is alles netjes weggezet. Want ik krijg het ervan af en toe, die rommel die ik ervan heb. Ook met de dingen die nog niet verkocht zijn, ik moet er een plek voor zoeken en iets praktisch ook. Zodat, mocht ik het verkopen, ik het dan zo te pakken heb maar ook, zou ik op een braderie gaan staan, dat ik het dan zo mee kan nemen. Wat in mijn hoofd komt zijn van die grote opbergkisten, met wieltjes en deksel. Volgens mij heb ik er nog een paar, die moet ik daar dan maar voor gaan gebruiken.

Voor het glaswerk moet er dan ook wat bescherming tussen en dat kan ik dan ook weer gebruiken bij verkoop. Zo kan ik het dan een beetje geordend gaan krijgen. Ik kan nou eenmaal heel slecht tegen troep. Ik hou van lekker opgeruimd. En ik heb nou eenmaal geen winkeltje met bijbehorende ruimte om dingen te stallen. Ik heb een groot huis hoor, daar niet van, maar die heb ik niet voor niets, met al die spullen. Wanneer ik ga verhuizen dan gaat er een hoop weg. Ook alle New York dingen weg, daar ben ik langzaam aan al een beetje mee bezig ook. Met Kim ga ik dan weer een keertje de zolder op springen om vast dingen in dozen te doen die weg kunnen en wat ik wil bewaren apart. Uiteindelijk zal ik dat opgeruimd krijgen voor ik hier weg ga.

Sonja stuurde me van de week toch iets grappigs, dat van die wekkers bij de foto's. Zo ben ik dus echt, zulke dingen doe ik gewoon. Mijn moeder kon daar helemaal gek van worden. Gewoon alle wekkertjes aanzetten, dat is nog een van de subtielere dingen. Of ik ging heel gek lopen doen en dan schaamde ma zich rot. Dan ging ze snel verderop lopen of ze ging zelfs helemaal naar de overkant. Dan liep ze aan de andere kant van de lijnbaan en dan riep ik heel hard; "ik hoor bij haar hoor! wij zijn samen hè mama MAMA MAMA MAMAAAAA". Dan moest ik zo lachen en wierp zij mij een dodelijke blik toe. En dan ging ik heel hard zwaaien en springen en ging zij nog harder lopen.

Dat soort herinneringen kwamen allemaal opeens boven. Ik heb er weer hartelijk om moeten lachen en dat kon zij naderhand ook altijd wel hoor. Ze vond me maar een rotkind af en toe, niet gek natuurlijk. Vooral als ik samen was met mijn broer en wij gingen haar plagen. Dan zei ze altijd met zo'n boos gezicht; 'ik heb twee kinderen en ik hou van ze hoor, maar als ze bij elkaar zijn, dan vind ik ze zo lief niet.' Wij moesten daar dan ook weer om lachen natuurlijk en dan lachte ze soms toch wel mee. Ze wist wel dat we haar plaagden maar tegen ons met zijn twee, nee, daar kon ze niet tegenop. Ach ja, sweet memories, er zijn er zoveel. Soms mis je haar ineens even intens, dat blijft opkomen als kakken, zeg maar.

Vandaag ben ik erg nuttig bezig geweest en heb ik twee dingen gemaakt van die ene opdracht. Dat was me leuk om te doen! Ik ben er een paar dagen aan bezig geweest en nu moeten ze nog even drogen een dag of twee en dan de oven in. Dan zijn ze helemaal klaar en kan ik ze af gaan leveren. Er moeten nog een aantal dingen gemaakt worden van opdrachten en een cadeau wat ik aan iemand wil geven, moet ook nog af. En als dat allemaal gedaan is, dan heb ik nog iets dat ik moet gaan doen.

Daar heb ik dan nog heel even de tijd voor maar die heb ik ook wel nodig, wil ik genoeg klaar krijgen hiervoor. Maar dat vertel ik de volgende keer wel een keer. Mijn zaterdag was nuttig besteed, tijd voor wat ontspanning. Of nou ja, alsof een serie als Mr. Mercedes zo ontspannend is, ik schrik me af en toe de blubber! Té eng gewoon, maar ja, ik blijf een Stephen King fan van het eerste uur, dat gaat niet meer over.