21. nov, 2018

Twee jaar en 176 dagen zonder Sunshine

Van de week zei iemand, ik kan wel 'zien' dat je weer beter wordt, je zit vol activiteiten. Best leuk om te horen natuurlijk. Het is niet zozeer dat ik vol activiteit zit, was dat maar waar. Maar ik ben wel stukken meer bezig dan een paar maanden geleden. Wat het meer is, is dat ik geaccepteerd heb ondertussen, dat het is zoals het is. Dat ik maar beperkt dingen kan doen en daar ben ik naar gaan leven en dat geeft inderdaad wel een veel beter gevoel. Ik weet dat ik geen dagjes meer op stap kan, heel jammer, ik heb het echt geprobeerd. Het kan gewoon niet meer. Daarom zal ik me voor zulke uitjes ook niet meer opgeven, hoe jammer ik dat ook vind.

Maar dat neemt niet weg dat ik het dan zo leuk mogelijk voor mezelf kan maken, zolang ik maar rekening hou met wat ik aankan of niet. Ik zou wel graag veel meer willen bewegen en gewoon een dagje Antwerpen aankunnen maar dat zit er voor nu gewoon nog niet in. Wat niet is kan nog komen hoor, ik weet niet hoe ik volgend jaar ben. Maar dat zie ik volgend jaar dan wel weer. Ook met werk zoeken, zal ik daar rekening mee moeten houden. Ik kan niet in een winkel de hele dag op mijn voeten staan, bijvoorbeeld. Het zijn van die dingetjes, daar moet je wel op blijven letten. Maar er is zoveel dat ik wel kan, ik heb dan ook helemaal niets te klagen. Het is zoals het is en ik moet me daarin schikken en er omheen leren werken. Dan komt het helemaal goed.

Het is een enorm verschil al met vorig jaar, dat is een ding dat zeker is. Zo zag ik vandaag op Facebook voorbij komen, dat het vorig jaar rond deze tijd helemaal wit zag van de sneeuw. Daar werd ik bijna een beetje ongerust van. Ik kan het me namelijk met de beste wil van de wereld niet herinneren. Dat is toch zeker wel raar?! Echt hoor, heeft het gesneeuwd? Dat moet dan wel echt zo'n periode geweest zijn, dat ik helemaal niks kon of zo. Ik ga straks eens even kijken naar mijn blogs uit die tijd. Daar is het wel handig voor, bedenk ik me nu. Ik kan hartstikke dement worden, maar in mijn blogs zal het vast wel allemaal staan. Moet ik alleen niet vergeten dat ik ze kan lezen of gelezen heb. Zo ver is het nog niet hoor, maar wel raar dat ik die sneeuw gewoon verdrongen heb, kan je nagaan hoe vervelend is die vind!

Wat ook heel vervelend was, wat het alvast inpakken van een aantal kerstcadeautjes die ik al klaar had liggen. Het inpakpapier dat ik toen met Kim had gekocht, vonden we allebei zo prachtig! Ik vertelde dit gisteren al, toen heb ik er één pakje mee gedaan. Vandaag de rest maar ondertussen ben ik helemaal gefrustreerd geraakt! Jeetje zeg, hoe irritant is zoiets?! Het grappige was, toen ik de rollen uit het cellofaan haalde, zat het papier wel met een plakbandje vast. Ik vraag me af waar ze die vandaan hebben want dan wil ik die ook! Helaas moest ik het met die hele brede plakband doen en dan zorgen dat die elkaar weer raakten zo kreeg ik het in elk geval een klein beetje vast. Er moeten nog wat pakjes, die heb ik nog niet, maar daar ga ik toch maar ander inpakpapier voor halen hoor. Ik heb het wel gehad met deze!

Ik heb net nog even terug zitten kijken naar november vorig jaar, maar ja, om nou een hele maand door te spitten, dat is ook weer een beetje te tijdrovend. Wat ik gezien heb, daar stond in elk geval niet bij dat het gesneeuwd heeft. Kloppen die foto's op Facebook wel, vraag ik me nu af. Het staat me gewoon echt niet meer bij. Wel had ik vorig jaar net een terugval, op deze dag. En Aurora ook want die heeft me toen gebeten. Of dat zal de dag ervoor wel zijn want ik schrijf meestal over de dag die al geweest is. Ook viel het me op dat ik toen wel heel vaak naar Stefan ging. Nu ga ik volgende week pas weer naar hem toe, op donderdag dan. En dan zit er al weer een tijdje tussen. Dat is wel een goed teken natuurlijk. Maar de sneeuw heb ik even zo snel niet kunnen vinden.

Als ik nou een nieuw huisje krijg binnenkort, met een tuintje of zo, dan is sneeuw weer een ander verhaal. Als de cits in en uit kunnen lopen, zouden ze dan vaak buiten zijn? Net ook weer, zet ik de balkondeur even open, nu wilde Aurora weer even naar buiten. Die blijft dan nooit lang want Skylar hoort het van heinde en ver dat de deur open gaat en komt als een zwart/witte tornado aanvliegen. Die wil altijd wel naar buiten. Die zou dan vast heel vaak in de tuin te vinden zijn. Dan neem ik zo'n kattenluikje die reageert op hun chip. Alhoewel, zou zoiets goed werken? Hoe werkt zoiets dan als die chip is gaan wandelen? Zit er straks een kat te verkleumen omdat het deurtje niet meer werkt. Misschien toch maar een normaal deurtje nemen dan.

Gaan ze straks een sneeuwpop maken met zijn allen, ga ik wel mee helpen. Maak ik er eentje zoals op de foto en dan kijken wat Aurora doet. Ik vind sneeuw dan ook best prachtig hoor, als de wereld zo stil en wit is. Maar om te kunnen functioneren in de maatschappij, daar is het gewoon niet fijn bij. Nu heb ik een autootje maar ik vind dat doodeng rijden, als het glad is. En toen ik alles op de fiets deed, was het helemaal erg. Kon ik niet fietsen omdat je dan niet ziet waar de kuiltjes en alles zitten. Dan lig je helemaal zo op je platte bakkes. Maar voor in de tuin, ja dan is het prachtig. Of voor als je niets moet met de auto of de fiets. Alleen is dat meestal niet zo.

Ik ga me maar eens wassen en aankleden, dat heb ik nog niet gedaan. Dan kan ik straks de bestelling even snel wegbrengen, en ga ik gelijk wat boodschapjes halen ook. Daarna lekker even douchen en dan heerlijk de bank op. Misschien nog wel wat werken aan de 'hemelkandelaar' van Karina. Die wordt best wel mooi straks, hoop ik toch. En ik kan nu lekker werken als het donker is, dankzij het daglichtlampje. Heel fijn is dat, het moet niet maar het kán gewoon. En dat is een fijne optie om te hebben. Hoef ik me niet te haasten nu het maar zo kort licht is!