22. nov, 2018

Twee jaar en 177 dagen zonder Sunshine

Mijn kistjes zijn binnen gekomen vandaag. Ik heb weer een stuk meer ruimte. Wel heb ik begrepen waarom deze opeens zo'n stuk goedkoper waren dan de kistjes die ik ervoor besteld heb, een aantal maanden geleden. Dat zijn de nieuwe kistjes, die zijn exact even groot, niet ruw en mooi afgewerkt. Dat kan ik van deze niet zeggen maar goed, dat is ook niet echt nodig. Ik had van Kim toen ook een stel fruitkistjes gekregen en die had ik tot kastjes gemaakt, twee op elkaar, twee keer en wieltjes eronder. Zo had ik twee kastjes die in aan elkaar schoof.

Nu heb ik die vier daar maar bovenop gezet. Zo heb ik het ruwe spul weer bij elkaar. Voor de plank op het bureau bestel ik dan toch maar de duurdere kistjes. Ik snapte er al helemaal niks van maar dat is me nu helemaal duidelijk. Ik dacht echt, hoe kon ik nou zo stom zijn om die dubbel zo dure kistjes te bestellen toen. Maar ja, die zijn dan ook heel mooi en glad. Terwijl deze nog vrij ruw zijn. Ik heb ze wel gelijk in het zwart besteld, dat scheelt een hoop werk én een hoop verf. Daar ga ik niet meer intrappen na de laatste keer. Het lijkt duurder om ze zwart te bestellen maar als je weet wat een verf erin gaat, als je niet in de gelegenheid bent om ze te spuiten, dan weet je ook wel beter.

Ondertussen heb ik ze al twintig keer anders gezet, alle vier erop, drie erop, twee en dan weer terug. Eentje in de lengte, eentje in de breedte. Ik ben er nog niet uit. Ik heb er nu toch eentje op de plank boven het bureau gezet. Dat is ook niet verkeerd en er komen er nog bij, die ik morgen ga bestellen. Maar dan bestel ik toch weer ietsje anders. Die past er dan precies tussen en dan maak ik zo opeens bergen ruimte om in op te bergen en mis ik geen stukje ruimte. Ik ben daar heel goed in. Dat vind ik ook leuk om te doen. Alles zo efficiënt mogelijk neerzetten en opbergen. Dat is dan ook door mijn hele huis te zien.

Ik ben wel benieuwd in wat voor soort huisje ik terecht ga komen en of alles dan nog net zo zal passen. Maar anders heb ik weer een nieuwe uitdaging om het daar weer allemaal zo efficiënt mogelijk te doen. Dan verander je nogal eens wat. Al doende kom je erachter wat nou wel en niet handig is. Omdat ik nu hogere kastjes achter me heb, kon mijn geweldige ezel daar niet meer blijven zitten. Dat ding is zo ontzettend handig. Die had ik al veel eerder moeten hebben. Blij dat Sonja aan mij dacht ermee. Je kan hem overal op of aan klemmen en er kunnen kleine en grote doeken op, hij kan kantelen. Een droom van een ezel als je normaal met je grote doeken op schoot zit. Altijd al gek geweest op dieren met hoeven, zelfs als ze die niet hebben.

De afgelopen dagen loopt mijn hele mailbox zowat vast door mailtjes van allerlei bedrijven, als ik morgen dingen koop, op black Friday, dan krijg ik veel korting. Nou, laten ze dat hier in Nederland maar niet horen! Volgens mij bestempelen ze dat dan gelijk als racistisch! Krijg je dat weer. Dat geouwehoer over zwarte Piet, iets wat een prachtig kinderfeest hoort te zijn wordt zo gewoon verpest. En zeker als je de geschiedenis daarvan kent. Slaat echt helemaal nergens op. Ik ben er juist zo trots op dat Nederland op alle fronten zo totaal tolerant is, zeker in verhouding tot vele andere landen.

En dat feest, met wat ooit slaven waren maar door die Sint Nicolaas werden vrij gekocht en voortaan, tegen betaling, voor hem gingen werken, mogen nu hun eigen huidkleur niet houden? Is dát niet wat nou eigenlijk het echte racisme is? Of zie ik dat zo verkeerd? Straks gaan ze nog demonstreren als er dreiging is van een witte kerst. Jeetje zeg! Weet je, als je nou niks te doen hebt en zo graag wilt demonstreren, doe dat dan tegen kindermishandeling, of de honger in de wereld die niet nodig is, ga dáár eens wat aan doen, want daar is het echt nodig. Maar een kinderfeest verzieken omdat je eigen gedachten racistisch zijn? Nee, daar vind ik toch dat er een grens moet worden getrokken. Zo, ik wilde eigenlijk niet mee doen maar ik moest dit toch heel eventjes kwijt. Want zo zie ik het. Klaar.

Vanaf vanmorgen vroeg ben ik al aan het schilderen geweest. Weer een fles moeten maken met zuiver kraanwater. Deze is helemaal leuk want de mensen waarvoor hij bestemd is, het is een cadeau, die zijn van Rotterdam naar Schiedam verhuisd. Ik zat gisteren zo te grappen, dat ik wel op moest letten dat ik er 'zuiver Schiedams kraanwater' op moest zetten, omdat ik Rotterdam zo gewend ben. Al heb ik ook al een fles gemaakt met 'Zuiver Bergs kraanwater'. Maar toen ging er opeens een lichtje branden, dat is best leuk, omdat ze net verhuisd zijn. Rotterdams gewoon schrijven, Rotter een kruis doorzetten en Schie er dan boven zetten. Weer een briljant idee geboren. 

De opdracht kwam weer voort uit de twee die ik weg was gaan brengen, zo gaat dat dan. Ik heb er weer een klantje bij, die snapt dat ik van alles kan maken en het dan een echt persoonlijk tintje kan geven. Deze fles zal je dan ook nergens kunnen kopen. Ja, bij mij dan weer wel, op bestelling. Dat zijn de leukste dingen om te maken, die opdrachten. Zo krijgen mensen iets echt heel persoonlijks en zijn het echte unieke kunstwerkjes. Té leuk bijna. Net zoals de hemelkandelaar die ik nu aan het afmaken ben. Die wordt ook zo mooi. Ik heb er, nadat ik klaar was met de verf, hele kleine gaatjes in gemaakt. Zo schijnen daar kleine straaltjes licht uit, als er een kaars in zit. Ook een ideetje dat opeens opkwam. Dat kan je soms opeens zo hebben. Ik krijg opeens een ander idee, ik ga de cits maar eens eten geven! Het wordt tijd want ze doen vervelend. Een bakje eten doet dan wonderen!