24. nov, 2018

Twee jaar en 179 dagen zonder Sunshine

Gisteren kwam ik thuis van boodschappen doen en ik zag een briefje op mijn voordeur van beneden zitten. Ik lezen natuurlijk. Hoe ironisch, ze hebben een grote zwarte kater gevonden, van wie die kan zijn, telefoonnummer, hij zit hier binnen. En een telefoonnummer, geen huisnummer. Dus wie van de buren hem binnen heeft, ik heb geen idee. De Pakistaanse mensen onder me denk ik niet, de Kaapverdiaanse mensen naast me ook niet want ik weet dat zij bang is van katten. De jonge Surinaamse buurman hieronder is een lieverd maar of die nou zomaar een kat in huis zou nemen, geen idee. Daaronder is er een huis dat leeg staat en nog een huis waar hij dan zou kunnen zitten, ook Kaapverdiaanse mensen.

Waarom ik dat nou zo graag weten wil, weet ik eigenlijk ook niet. Zwarte kater, kan nooit Sunshine zijn natuurlijk. Het is die gekke hoop die dan raar aan het doen is, zo van, ze hebben hier een kat gevonden! Dat hij zwart is maakt mij niet uit, dat moet gewoon Sunshine zijn. Slaat helemaal nergens op en echt, hoe idioot dat er op dit trappenhuis een kat zit, die gevónden is. Ik kan het gewoon niet gekker bedenken. Eigenlijk best wel maar goed, hoe bizar is dit? Ik vind het een hele aparte. Sunshine zou nooit met iemand mee naar binnen zijn gegaan maar goed, het idee dat die ook veilig ergens binnen zat, terwijl ik er bijna van ellende aan onderdoor ging, is wel een fijn idee. Je weet het maar nooit, ik zal het ook nooit weten denk ik zo.

Gisteren was ook 'Vertellis' binnen gekomen, ik heb het nog niet open gemaakt. Dan ga ik alle vragen zitten lezen en dan is de spontaniteit eraf. Al moet ik nog wel even kijken of er spelregels bij zitten of zo. In elk geval, wij vieren kerst hier op kerstavond, de 24e. Omdat Kim de tweede kerstdag om zes uur moet beginnen en dan zou ze niet echt kunnen genieten en vroeg weer weg moeten. Lekker gourmetten met z'n allen en de volgende dagen gewoon lekker niks. Ook niet verkeerd. Ik vermaak me altijd wel, of het nou met schilderen is of met lezen, of schrijven. Ik kom al mijn leven lang altijd tijd te kort. Ik weet niet hoe ik het doe maar het is gewoon zo.

Vandaag ben ik gezellig even bij mijn Poolse zusje op de koffie geweest. Ook leuk om Alan weer te zien. Hij was ook blij dat ik er was. Kon ik ook gelijk de achttien kandelaartjes afleveren die al een tijd geleden bij me besteld waren. Dat is toch weer een beetje meer ruimte hier, tussen al dat glaswerk dat hier staat. Echt hoor, ik moet stoppen met kopen want ik moet het nu eerst maar allemaal gaan beschilderen. Ik zie alleen steeds weer leuke dingen. Nu mag ik van mij niks meer kopen tot alles weg is. Ik ben best streng tegen mij af en toe. Ik heb haar gelijk twee cadeautjes gegeven en we hebben gezellig zitten kletsen. Altijd leuk met haar.

Ik moest nog even snel langs de Praxis ook en Rainbow moet lunchen natuurlijk. Toen ik thuis kwam heb ik eindelijk de drie dozen van Zooplus uitgepakt. Daar had ik gisteren geen puf meer voor. Ik had best veel gedaan en veel spanning gehad blijkbaar want vannacht kreeg ik me toch opeens weer krampen. Dat was nu echt wel een tijdje geleden. Toch wist ik nu dat ik misschien toch weer eventjes net iets teveel gedaan had maar ja, soms hou je dat niet tegen. Maar goed dat ik die dozen had laten staan, dat bleek wel. Ik voelde dat ook wel, vandaar. Als je steeds zo afgestraft wordt, leer je wel voorzichtig te zijn. Soms alleen net niet voorzichtig genoeg. 

De katten hadden weer bal met de drie grote lege dozen. De meneer van DHL had me gelukkig wel geholpen met de boel boven brengen toen ze nog vol zaten, dat is wel eens anders geweest. Ook wel apart, dat ik nu steeds opeens DHL heb, in plaats van PostNL. Ik ga er niet over, het zal wel goed zijn. Als ze me maar helpen de boel boven te krijgen, ben ik zeer tevreden. De dozen vlogen nu zowat het huis door, ze sprongen van de ene doos in de andere en hadden daar heel veel lol mee, vooral Skylar. Als ik naar Skylar kijk, voel ik me gelijk weer schuldig over gisteren. Ik hoorde dat iemand Aurora aan het meppen was en ik riep heel hard en boos zijn naam. Zie ik hem opeens liggen in de krabpaal, met grote ogen naar mij kijkend. Ik zat aan het bureau en de eettafel stond in de weg voor mij, om te zien dat de boosdoener Moonlight was. Ah, arme Skylar. Ik ben hem gelijk gaan knuffelen en liep tegen Moonlight te mopperen dat het een geheimschrijver is, die vaker de dader is dan ik dat denk. Skylar snapte er niks meer van.

Uit de dozen, vol met lekkers, kwamen ook twee speeltjes die speciaal ervoor gemaakt zijn om aan krabpalen vast te maken. Oh oh, het speeltje zit vast met een elastiekje. En die bijten de jongens nou eenmaal erg graag door. Ik dacht wel even slim te zijn, ik denk, ik doe hem zo hoog, dat ze er niet makkelijk op kunnen kluiven op hun gemakje, dat het ding weer omhoog schiet. Ik schroef het ding dus op de krabton, lekker bovenin. Direct vliegt Rainbow erop af. Die speelt zo graag met dat soort dingen. Hij bijt ze nog liever door. Ik zie dat hij daar nu moeite mee heeft, het speeltje zit net te hoog. Maar Rainbow is niet blond, die is meer zwart/wit.

Die gaat dus lekker in de krabton liggen en hij hengelt zo het speeltje naar hem toe en kluift het zo kapot. Daar lag het al, onder het tafeltje! Nou ja zeg, stouterd, zeg ik wetend dat dit totaal geen zin heeft. Ik heb gewoon niet ver genoeg gedacht. Katten zijn nou eenmaal slim en laten zich door zulke obstakels toch niet weerhouden van wat ze willen? Nee, dat klopt, dat had ik kunnen weten. Weer wat geleerd, het eenzame stukje elastiek hangt er nu te hangen. Wel nadat Rainbow zich daar nog even behoorlijk mee had uitgeleefd. Ik kan er wel stalen kabels aan doen maar dat speelt weer zo lastig. Ik zie me al zitten hengelen met zo'n zware ketting die niet doorgebeten kan worden. Daar worden de buren ook vast niet blij van. Ik zal van de week wel eens even kijken of ik er een steviger touwtje aan kan doen, aan het stokje. Dan is het in elk geval niet totaal verloren gegaan.