26. nov, 2018

Twee jaar en 181 dagen zonder Sunshine

Ik ben vandaag wel een beetje inspiratieloos hoor. Die blog van gisteren vloog zo uit mijn vingers. Nu bedacht ik me opeens, oh ja, ik moet nog schrijven ook. Ik ben dan ook vandaag weer bezig geweest. Ondertussen heb ik zo al, tussen de opdrachten door, wel elf potten zitten maken voor Sophia. Ik heb het daar nu dan ook wel een beetje mee gehad. Dat is niet het enige, ik denk wel dat ik nu wel genoeg heb. Niet dat je ooit genoeg kan hebben natuurlijk. Hoeveel zieke kindertjes zijn er wel niet. Maar met een meer praktische gedachte, we moeten het nog wel kunnen dragen natuurlijk. Anders krijgen we het hier niet weg en ik wil in het nieuwe jaar toch wel wat dingen mijn huis uit hebben.

De enorme tas vol snoep weegt ook al aardig en dat moet dan nog in die potten gestopt worden. Die wegen ook weer mee en dan sjouwen we ons een breuk straks. Volgens mij gaan ze ons niet opnemen in het Sophia meer, dus dat kunnen we dan maar beter voorkomen. In die zin dus dat we genoeg hebben nu wel. Goh, als je toch eens zo rijk zou zijn, en dan iedereen met iets kunnen helpen. Zou dat niet mooi zijn? Helaas, dat kan ik vandaag de dag nog niet zeggen. En dan zou ik het wel doen maar dan zou ik het tegen niemand zeggen. Dat is hetzelfde zo met goede doelen. Daar zou ik niet over op gaan scheppen of zo. Gewoon doen, soms kan je het gewoon melden, zoals bij Sophia, omdat het niet van mij af kwam, ik stapte gewoon mee in. Soms is dat helemaal niet nodig om te melden en soms wel, om anderen er bewust van te maken.

Dat maakt punt één ieder voor zich uit verder of je geeft of niet, punt twee doe je dat niet om op je borst te kloppen. Soms komt zoiets ter sprake maar meestal zeg ik dan dat ik mezelf een enorm goed doel vind. En laten we eerlijk zijn, dat is toch ook zo? Je kan pas een ander helpen als je zelf geen hulp meer nodig hebt. Sommige mensen geven makkelijk, anderen wat minder makkelijk maar als ik hier in Nederland zo af en toe eens die ophaalacties zie, als er weer eens ergens een ramp is geweest, dan zijn wij Nederlanders wel erg vrijgeven. Er zijn echt wel veel goede doelen waarvan ik de boel niet vertrouw en daar zou ik dan ook zeker niks aan geven. Maar als je heel rijk bent, dan kan je zelf iets opzetten en weet je waar alles blijft. Lijkt me beter.

Ik vind het nu echt wel winterweer hoor. Oké er ligt geen sneeuw, God zij dank, maar het is koud, somber, nat. Echt de donkere dagen voor de kerst. Waar ik helemaal niet blij mee ben, alsof je een soort vampier bent. Al om half drie kan het daglichtlampje aan. Anders zie ik al niks meer. Dat is toch wel heel erg vroeg toch. En de katten snappen daar dan ook weer niks van. Die beginnen steeds vroeger om eten te zeuren. Ja dag jongens, gewoon op tijd. Ze kunnen nog steeds geen klok kijken, dat zal het zijn.

Gisteren hadden ze er zo totaal geen erg in hoe laat het was, dat toen de wekker ging voor snoepie-tijd, ik totaal onder de poot gelopen werd. Echt hoor, ik kon nog net wat dingen grijpen voor het op de grond viel. Moonlight en Rainbow hadden boven liggen slapen en, vooral Rainbow, vlogen van de trap af en in dezelfde snelheid de tafel over. Jeetje zeg, ik schrok me haast lam. Gekke gozers! Levensgevaarlijk ook. Ik had mijn mok maar net te pakken, die was nog half vol koffie. Gelukkig niet heet meer maar dat wisten ze natuurlijk niet. Had ik mooi brandblaren op mijn benen gehad anders.

Die wekker, het heeft even geduurd maar uiteindelijk werkt het wel goed. Alleen Moonlight wil nog wel eens vlak voor tijd voor mijn neus gaan zitten staren. De laatste tijd liggen ze meestal allemaal ergens rustig te slapen. En dan gaat die wekker nou, dan vliegen ze overal vandaan als een stelletje gekken. Soms is het zo grappig, als je aan Rainbow kan zien dat hij zo uit een diepe slaap is gaan rennen. Dan zit hij nog helemaal te wankelen voor mijn neus en ziet hij er verdwaasd uit. Heel geinig om te zien. Die snoepjes die weten wat hier. Wat een commotie allemaal, zo gek zijn ze erop.

Ik ben meer gek op cadeautjes maken, ik heb er vandaag ook weer twee gemaakt. Nu moet ik nog één ding afmaken en één ding nog inpakken, of meer een doos dingen dan, en dan heb ik alles klaar. Dit jaar zit het allemaal in dozen of doosjes zowat, allemaal aan de maat, ik weet niet goed waar ik ze al die tijd moet laten. Ik denk dat ik ze toch maar in een tas ga doen of zo voorlopig. Het is anders heel de tijd zo rommelig en dat vind ik niet zo prettig. Al dat glas is ook al zo rommelig. Goed idee, ga ik morgen doen. Dan is alles ook wel droog, kan dat ook ingepakt worden, net als de spullen voor Sophia en zet ik het desnoods allemaal even boven of zo, in de slaapkamer waar ook al de dozen staan.

Als het hier maar een beetje weg is. Opgeruimd staat netjes. Sinds ik ben begonnen met op glas te schilderen is het hier altijd wel een beetje rommelig, in het hoekje van mijn bureau maar ook dat begint een beetje te beteren. Veel plekjes erbij gemaakt om op te ruimen. Als het nou nog eens opgeruimd wordt in mijn hoofd, dan zijn we al een heel eind. Maar dat komt ook nog wel. Voor nu is het alweer erg donker, katten willen eten en ik zelf eigenlijk ook wel. Daar ga ik maar eens even voor zorgen. Dan kan ik daarna lekker bank gaan hangen. Morgen vroeg er weer uit, voordat het licht is. Maar ja, dat is niet moeilijk in deze tijd van het jaar want dan kan je nog uitgeslapen hebben ook.