27. nov, 2018

Twee jaar en 182 dagen zonder Sunshine

Ik las laatst ergens iets waarvan ik dacht, oh zit dat zo! Het was nou niet iets waarvan ik het op zou gaan zoeken maar op het moment dat je het antwoord leest, denk je dat je dat altijd al had willen weten. Mensen met katten zitten namelijk vaak genoeg met een kattenkont in hun gezicht. En waarom doen die gekke katten dat nou? Is het om te laten zien dat ze 'schijt' aan je hebben? Dat dacht ik al niet want het is meestal nou juist net nadat ze je al een heleboel koppies hebben gegeven. Daar moet dus meer achter zitten bij die achterkant in your face houding. En toevallig las ik daar iets over.

Het is de kattenmanier van een high five zeg maar. High ass in your face meer, maar dat komt dan ook door onszelf omdat we niet op zijn kats meedoen. Let maar eens op want ook als ze je koppies komen geven langs je benen, slaan ze er ook meestal met hun kont tegenaan. Je krijgt zo eigenlijk de hele kat langs je been. Van het puntje van hun neus tot het laatste stukje kont met staart. Ze hebben namelijk geurklieren overal. Van de hoeken van de mond, de zijkant van hun hoofd, onder de kin en oren, langs de hele staart en tussen hun tenen. Zo dan, ik had het idee dat die klieren alleen in hun mondhoeken zaten. Een kat is zowat een wandelende geurklier.

Als ze het bij elkaar doen, koppies geven, wrijven ze hun koppen en lichamen en staarten tegen elkaar om goedkeuring aan te geven. Het kan ook bedoeld zijn, in een kolonie katten bijvoorbeeld, om een vertrouwde familiegeur te creëren binnen de groep. Ze benaderen elkaar dan met een hoge staart. Ze beginnen met hun hoofd, wrijven zo langs elkaar heen tot ze met hun achterwerk naar elkaar toe staan in tegengestelde richting. En daar zit het dan in, want als ze dit bij ons doen, blijven wij stil op onze plek zitten, in plaats met ze in tegengestelde richting te bewegen en zo eindigen wij dan met die kont precies in ons gezicht. Het is dus onze eigen schuld eigenlijk.

Van hun kant af is het alleen maar liefdevol bedoeld. Ze proberen zo onze aandacht te trekken of te communiceren. Dit gedrag laat ons alleen maar zien dat ze van ons houden en het is een, voor ons dan, beetje rare manier maar het is gewoon kattenliefde. We mogen het dan ook als een compliment zien als we in hun ene oog mogen kijken van zo dichtbij. Ik wist altijd wel dat het om een liefdevol gebaar ging van hun kant, en nu ik dit weet vind ik het ook zo logisch dat ik het zelf had kunnen bedenken. Waarschijnlijk ben ik daar toch net te blond voor. Maar ook dat wordt tegenwoordig wat donkerder, zeker nu in de winter en ik zie er de laatste tijd enorm veel antiek blond tussen. Ik heb erover gedacht om het te gaan verven maar ik laat het gewoon lekker zo.

Gekken grijzen niet, zei mijn moeder vroeger altijd, toen ik haar ging plagen dat ze grijs werd. Toch bleef ze er altijd nog redelijk donkerblond bij. Mijn oma daarentegen, die had van dat prachtige witte haar. Dat wil ik ook wel, als het dan toch grijs moet, dan maar zo licht mogelijk. Antiek blond dus. Het is nou eenmaal zo en dan weet ik ook dat ik niet gek ben gelijk. Daar zijn de meningen denk ik nogal over verdeeld maar ik heb nu het bewijs uit mijn eigen hoofd groeien. Als ik dat er dan uit verf, dan is dat weer zo'n gedoe om het te kunnen bewijzen. Ik laat het maar zo voortaan. In de zomerzon bleekt het meestal toch ook altijd wel, alleen in de winter niet. Komt door die veel te korte dagen volgens mij. Want dat zijn het echt, te korte dagen.

Aan de ene kant wel heel gezellig om alle lichtjes dan aan te doen, ruim voor het eten. Maar als je dan slaperig wordt en naar bed wilt, dan moet ook alles weer uit. Ik moet mijn tijdschakelaars weer eens overal tussen gaan pluggen. Dan gaat het allemaal automatisch. Behalve al die dingen waar batterijen inzitten en daar heb ik nogal wat dingen van staan. Al kan je sommige van die dingen ook met ingebouwde timer kopen, zoveel uur aan en zoveel uur uit. Alleen heb ik die niet. Ik heb mijn twee lantarens staan, drie kaarsen gekleurd met afstandbediening, twee kaarsen op standaard, kaars in lantaren, nog meer kaarsen, stukjes gemaakt met van die kleine lampjes ertussen, takken in mijn kunstboeket, en zo nog veel meer. Allemaal op batterijen.

Je hebt een tour door het huis als je ze allemaal aan wilt doen en je bent dan ook wel even bezig ermee. Hetzelfde geldt natuurlijk de andere kant op, als alles uit moet. Dan ben je daar ook weer even mee bezig. Vroeger was ik een nachtbraker, dan was ik zo door alle batterijen heen. Tegenwoordig, na mijn ziek zijn, ben ik de avonden geradbraakt of ik overdag nou veel of niks gedaan heb. Daarom probeer ik meestal voor snoepjestijd, iets voor half tien, de tour al gemaakt te hebben. Ondertussen ook tandenborstel pakken gelijk en dat soort dingen, drinken voor de nacht. Het laatste lampje dat dan aanblijft, is dat boven de bank en de gang.

Die kan ik tegelijkertijd uitdoen, of aan natuurlijk, met een afstandbediening, waar ook weer batterijen inzitten trouwens. Maar na de snoepjes ben ik dan al zowat klaar om te kunnen gaan slapen. Wel bizar dat er zoveel op batterijen werkt en dat moet allemaal of vervangen, of opgeladen worden. Wat denk je van de klok aan de muur, de gsm, de dampers, allemaal batterijen. Alleen de katten en ik nog niet. Zij hebben meer energie dan ik, maar ja, die liggen dan ook zo'n zestien uur per dag op te laden en als ik op wil laden, dan willen ze dat ik ze bezig ga houden. We komen er wel uit hier met zijn allen, ik krijg konten genoeg in mijn gezicht om dat zeker te weten. Je zou er van in de kerststemming komen zowat. Niet dat alleen maar ook van de lichtjes, en zeker van het zien van de hier geplaatste foto, zijn ze niet koddig, vooral puppy Jezus? Ja oké, het zijn geen katten maar ik ben net zo gek op honden, ook al heb ik die nu even niet in huis.