28. nov, 2018

Twee jaar en 183 dagen zonder Sunshine

Gisteren kwam er een oud collegaatje bij me langs. Ze wilde graag een agenda. Ik had er, toen ik eenmaal wist dat die naar haar zou gaan, een achterkantje bij gemaakt, die bij haar paste. Zij is ook een groot kattenliefhebster, dat schept altijd een band. Bovendien kennen we elkaar al jaren en hebben ook samen jarenlang op dezelfde afdeling gewerkt. Er is natuurlijk zo ontzettend veel veranderd en zij is ook op een hele andere afdeling gaan werken. Ik was al sinds 2012 van planner naar teamleider gegaan, van de CVL naar het KCC. De Centrale Verkeersleiding was onze gezamenlijke afdeling jaren lang.

Ze moest weer terug naar het werk, anders hadden we zo de hele middag vol gekletst. Wat er bij mij in mijn hoofd schoot, was een hele hectische week, lang geleden al. We hoorden in de avonddienst, vanaf een uur of half vier, met minstens vijf of zes mensen te zitten. Maar we waren al onderbezet en er waren nog eens zieken ook. Puntje bij paaltje zaten Sandra en ik daar met zijn tweetjes! Echt bizar hoe hard we toen gewerkt hebben. Het was dan ook bijna niet te doen. Ik zat het werk te doen voor drie man en zij ook. Omdat we niet weg konden om een sigaretje te gaan roken, hingen we uit het raam met een peukie, snel haaltje nemen en weer door.

Het was natuurlijk ook nog eens spitsuur, iets wat bij werken bij een vervoerder altijd al hectisch is, al zit je met zijn tienen. Pas rond een uur of tien 's avonds werd het weer wat rustiger en konden we een klein beetje tot rust komen. Mijn hemel zeg, dat was buffelen. En als je dacht dat het de volgende dag zou zijn opgelost, vergeet het maar, we hebben een week zo moeten werken en toen hebben we gezegd dat we dit niet meer zouden doen. Dat we dan naar huis zouden gaan. Het is gelukkig nooit meer zo erg geweest als die week. Al was het altijd heel hard werken, maar wel heel leuk werk, op die afdeling.

Ik deed toen de Vervoer op Maat Planning, de Personeel/Werk Planning, de spraakoproepen van de VOM vloot, zij deed de taxi met de spraakoproepen, de Airport planning en nog iets, ik weet het niet meer. Later kregen we nog commentaar omdat zowel zij als ik een foutje had gemaakt. Goh, wat gek zeg! Daar hebben we ook nog even wat van gezegd. Ze hadden gewoon mazzel dat wij ons werk zo goed deden, anders waren er nog veel meer fouten gemaakt! Aan de ene kant genoten we er nog van ook, eens de gekte wat minder werd. Aan de andere kant wilden we ook nooit meer zo'n week avonddiensten meemaken. Grappig hoe je dan dat soort dingen opeens weer herinnert. Dat waren wel leuke tijden toen.

Vandaag is ook weer een hele effectieve dag geweest. Ik heb twintig potten voor Sophia gevuld met snoepjes. Er zitten ook wat potten bij met alleen maar bloemen. Voor kindjes die geen kerst vieren. Ook heb ik er nog zakken met zoutjes bij zitten en twee doosjes met halal snoepjes. De verpleging kan dan zo de snoep eruit kiepen en het vervangen voor iets wat dat kind mag. Mogen ze helemaal niets, dan hebben ze altijd nog een leuke pot! Daar kunnen ze dan ook weer dingetjes in bewaren, als ze dat willen. In elk geval, ik heb me er wel mee vermaakt.

Ik heb ook nog twintig visite kaartjes zitten schrijven. Ik stuurde daar een foto van naar Karina, die belde me gelijk op. Er staat op, pay it forward, en zij dacht dat de mensen zouden denken dat ze het zouden moeten betalen vooraf. Ik moest zo lachen. Maar ja, wel een goed punt, niet iedereen kent die film natuurlijk. Wel jammer want die zou iedereen moeten zien. Zo'n mooi verhaal, met een lach en een flinke traan maar ook met hoop voor de wereld. Eigenlijk best wel een mooie film voor in deze tijd, om te kijken. Ik zal hier een link bij doen, voor als je de trailer wilt bekijken. Klik dan hier 

Ik bedoelde er mee te zeggen, doe zomaar uit jezelf iets goeds voor anderen, dat krijg je ooit een keer terug want daardoor doe je ook iets moois voor jezelf. Zo werkt dat gewoon, het is een universele wet. Dat hoeft niet met geld te zijn, het kan ook door je daden. Het hoeft niet groots te zijn, het mag ook iets kleins zijn. Als dan iemand vraagt waarom je dat doet, vertel je dat verhaal en dan vraag je of die persoon het ook wil doen. Zo krijg je een soort van sneeuwbal effect. Hoe mooi zou het zijn, als iedereen dat zou doen?

Ik ben ondertussen ook bijna klaar met alle cadeautjes inpakken. Ik moet er letterlijk nog drie inpakken én een grote doos inpakken. Ik moet het maar in tassen gaan doen of zo, dat ht hier een beetje minder rommelig wordt. De doos met Sophia potten heb ik al weggezet. Kim komt binnenkort de drie dozen die voor haar klaar staan ophalen. Dan krijg ik weer wat lucht. Kim weet al wat ze krijgt, want daar heeft ze zelf om gevraagd. Daarom vond ik dat ik er nog iets bij moest doen wat ze niet zou weten. Zo heb je dan ook nog een beetje verrassing.

Het is al leuk dat ze graag iets wilde dat ik gemaakt had. Ze had een karaf gezien, die ze geweldig vond. Ze vroeg me, of dat mocht, dat ze die voor de kerst zou krijgen. Ja natuurlijk mag dat! Dat is toch een mooi compliment, vond ik zelf. Maar daarom heb ik er nu iets bij waarvan ze niet weet wat het is, dat vind ik gewoon leuker. Voor mijn broer heb ik, naar zijn specifieke instructies, een schilderij gemaakt en die kan ik ook niet laten zien, dat is ook een verrassing. Ook al heeft hij wel hele nauwkeurige eisen gesteld, dan weet je toch niet hoe het er als geheel uit is komen te zien. Ik vind het wel erg geslaagd geworden, hopelijk vindt hij dat ook. Daar komen we met de kerst pas achter. Nog heel even geduld.