29. nov, 2018

Twee jaar en 184 dagen zonder Sunshine

Ik ben hele dagen thuis maar net op die ene dag, dat je een paar keer weg moet, komen ze je bestelling brengen. Je kan bij DHL dan wel op een button klikken, waarbij staat 'iets anders afspreken?'. Alleen werkt dat ding niet. Ja, je gaat naar een andere pagina, daar moet je de bezorgcode en je postcode invullen en dan zegt dat ding dat die niet bestaan. Lekker handig weer. Ik weet dat het weer zo'n flink pakket is , ik kan ook niet toveren dat ik er dan ben. Als het een beetje meezit komt het voor ik weg moet of anders net nadat ik terug ben. Laat ik nou eens gewoon van uitgaan dat dit zo zal zijn.

Want tussen acht en achttien uur thuis zijn, dat zal niet iedereen zomaar lukken. Nu ben ik vaker thuis dan normaal maar goed, zelfs dan zie je dat het niet altijd makkelijk is. En waarom hebben ze nou zo'n knop als het niet werkt? Daar kan ik me dan redelijk aan irriteren. Doe die er dan niet bij, dat scheelt echt niet alleen mij een hoop frustratie. Ik heb het echt nu al een keer of tien geprobeerd maar ik heb het opgegeven. Het is voor hen ook lastig om met zo'n groot pakket te blijven zitten. Hopelijk geven ze het niet, zoals ooit met een loeizware krabpaal, af bij de buren een heel stuk verderop. Dan weet ik weer niet hoe ik het thuis moet krijgen.

Ik moet straks naar Stefan en daarna ga ik nog iets doen wat heel belangrijk is. Daar vertel ik morgen dan wel weer over. Hopelijk heb ik dan ook gewoon mijn pakket in ontvangst kunnen nemen, anders krijg je dat weer, een nieuwe afspraak maken en hopen dat dit dan wel gaat lukken. Het is weer eens afwachten allemaal. De afspraken kan ik niet afzeggen in elk geval. Het bezorgen had wel moeten kunnen maar ja, als dat niet werkt moeten ze het zelf maar weten. Het viel me al mee dat ze het gisteren al gemaild hadden en niet tien minuten van te voren. Alleen kon ik er gisteren helemaal niks mee.

Ik ben een hele grote fan van online shoppen. Het heeft mijn leven een heel stuk makkelijker gemaakt. Maar dit soort dingen maakt het dan weer lastig. Ook vind ik de laatste tijd erg vervelend worden, dat je bij alles wat je koopt, dan ook weer een mail krijgt of je het even wilt beoordelen. Ja jeetje zeg, dan kan je ook wel aan de gang blijven. Ik bestel praktisch alles via het internet. Vooral voor de katten bestel ik praktisch alles, en ook die moet ik dan elke keer opnieuw beoordelen. Ook dingen zoals mijn vitaminen, die ik bij moet slikken, bestel ik online. Dat is veel goedkoper en dan heb je vaak ook aanbiedingen. Maar om dat dan weer te moeten gaan zitten beoordelen.

Als je zo vaak online koopt als ik, dan kan je daar een dag per week voor uittrekken. Ze sturen allemaal dat het maar vijf tot vijftien minuten duurt. Nou, reken maar uit. Je zit zo op een werkdag van acht uur. Daarom verwijder ik die mails vaak. Dingen zoals een boek of zo, ja dat wil ik nog wel eens invullen. Maar voor de rest, zeker bij bestellingen die je vaak herhaalt, laat maar hoor. Dat is gewoon te veel werk bij elkaar. Dan weet ik wel wat leukers te doen. Herinneringen op Facebook bekijken bijvoorbeeld.

Dat zat ik net te doen en dan zie je dat het twee jaar geleden is, dat ik met mijn moeder zat te wachten bij de oncoloog. Ik weet dan gelijk weer dat we toen gingen zeggen dat ze zou gaan stoppen met de chemo. Daar had ze het wel mee gehad. Haar flinke bos haar was uitgedund en ze zag er zo tegenop, ze vond het echt vreselijk. Klaar mee dus en gek genoeg werd dit door de artsen stiekem ook nog een beetje toegejuicht. Krom toch? Oh wat was ze opgelucht toen we weer naar huis gingen. Niet voordat we eerst weer zo'n heerlijke swirl hadden gehaald natuurlijk. Ze was er zo vrolijk door, ze ging niet meer naar de chemo, het was bijna feest voor haar.

Twee jaar geleden nog maar. Het lijkt, weer eens, tegelijkertijd zover weg en zo dichtbij. Raar wat tijd met je kan doen. Waar we later heen gaan, als we hier niet meer moeten zijn, is er geen tijd. Dat lijkt me nou echt heerlijk! Het is de maatschappij die het zo lastig maakt hoor, want als je volgens je natuur zou leven, dan zou dat er al heel anders uit zien. Dan leefde je in de winter ook anders dan in de zomer. Dan leefde je naar de zon. Dat lijkt me ook niet verkeerd. Maar ja, die maatschappij is er nou eenmaal, niets aan te doen, daar zal je je in moeten schikken.

Het is al bijna tijd om te gaan vertrekken en nog steeds is er niets binnen. Hij heeft nog zo'n half uur voor ik echt weg moet zijn. Dan ben ik een uurtje of twee, tweeënhalf weg. Het zou wel weer heel knap zijn als ze dan precies in die tijd komen. Ze hebben een marge van tien uur gegeven. Waarvan ik er zeker zeven van thuis ben. Maar net in die uurtjes dat ik er niet ben, komen ze dan. Of niet, kan ook natuurlijk. Want toen ik thuis kwam dook ik gelijk in de brievenbus. En daar lag zo'n papiertje van een bezorger. Ik al mopperen natuurlijk. Kijk ik er boven eens goed naar, is het een pakket van UPS. Ik moet het gaan halen, dat kan natuurlijk pas morgen weer, helemaal op de Franse laan. Jeetje zeg! Dat is nou ook niet echt naast de deur.

Dubbel goed nieuws, ik krijg een pakketje waarvan ik geen idee heb wat dat kan zijn. Bovendien is DHL nog niet geweest. Ik start net de pc weer op, snel weer op de code in de mail geklikt, nee die is nog onderweg. Woehoe wat een dag is het vandaag! Alles zit gewoon helemaal mee. Ja, oké alleen UPC gemist maar aangezien ik geen idee heb wat het is, ik heb volgens mij niets meer onderweg tot zaterdag, is dat zo een leuke verrassing. Morgen kijken wanneer ik het kan gaan halen. Leuk! Verrassing!!! Voor nu ga ik lekker niks doen want de rest vertel ik toch morgen pas. Ik heb wel weer genoeg getypt voor vandaag. Ik ga lekker wachten tot DHL er is en dan kan ik weer wat rommeltjes gaan opruimen hier op mijn bureau. Leuk en fijn al die bergruimte erbij. Wat zou dat pakketje nou toch zijn?! De kisten zijn in elk geval binnen nu net. Wat een dag zeg!