30. nov, 2018

Twee jaar en 185 dagen zonder Sunshine

Het was een aparte dag gisteren. Vol met afsluitingen en dat gaf een apart gevoel. Heel apart, van binnen ja. Toen ik er tussenuit piepte stiekem, zonder dat ze het wisten dat ik niet zou wachten op de kisten van de kistenkoning, ging ik eerst naar Stefan. Maar ik zag, toen ik al in de auto zat, dat ik weer eens te vroeg was. Ik heb een hekel aan wachten en al helemaal als dat door mijn eigen schuld is. Het kwam misschien wel goed uit, RotterdamP zit daar vlakbij, dan ging ik daar toch eerst even naartoe. Eventjes wat vers dampsap halen. Gek genoeg kent het woordenboek, dat automatisch aan staat als ik typ, dat woord. Ik dacht dat ik het zelf verzonnen had maar dan had ik wel een rood wiebellijntje eronder gezien, zoals bij RotterdamP. Nou ja, het zal wel, dampsap halen dus eerst.

Ik wist al wat ik moest hebben, ik was er snel weer weg en ik was exact op tijd bij Stefan. Alleen werd er niet open gedaan. Raar! Ik nog eens aanbellen. Er zijn altijd volop mensen daar in huis en normaal doet er altijd wel iemand open. Nog eens bellen. Niks, geen reactie. Ik app dan maar naar Stefan, kijken of hij gelijk antwoord geeft. Ook niet. Na zeven minuten in de regen en de wind te hebben gestaan, vind ik het wel genoeg. Ik app dat ik nu weg ga en loop maar weer naar de auto. Ik had ook nog geappt of ik het verkeerd had, dat kan ook natuurlijk of dat hij het vergeten was. Ben ik net een klein stukje aan het rijden gaat de telefoon. Ik zie gelijk een parkeerplek waar ik zo in kan rijden.

Dat doe ik dan ook en ik neem op, het is Stefan. Hij is er gewoon maar was even van zijn plek en hij vond het ook raar dat er niemand open had gedaan. Goed dat ik geappt had in elk geval. Ik keerde weer even om, ik was nog geen minuut ver. We hebben zo alles nog eens doorgenomen. Ook hoe het nu gaat. Dingen zoals het uitje naar Antwerpen, waar ik zo'n last van kreeg halverwege. Tja, het is nu eenmaal zo, zulke dingen kan ik niet meer doen. Dat ik dat nu ook geaccepteerd heb en weet dat ik er maar omheen zal moeten gaan werken. Ik word nooit meer hoe ik was en als je ziet wat daar het gevolg van was, is dat maar goed ook. Hij vindt me in elk geval erg goed bezig en we hebben dan ook besloten dat dit de laatste keer was, dat ik er geweest ben. Het werd zo gelijk een afscheid, al had ik dat ook eigenlijk wel al een beetje verwacht.

Ik moet gewoon zo door blijven gaan, de resterende kilo's teveel moeten er nog af voor de zomer, werk zoeken wat bij me past, zonder continue diensten. Ik doe het goed, de acceptatie was er al maar ik handel er nu ook naar en hou er rekening mee. En dat is de juiste en enige manier om verder te komen. Wie weet hoeveel ik nog vooruit zal gaan de komende maanden. Ik ben in elk geval op de juiste weg en erg goed bezig. Ik had een kerstkandelaar voor hem meegenomen, die hij erg mooi vond, dat werd gelijk een soort afscheidscadeautje. Binnen een uur stond ik weer buiten in de regen en wind want het was echt schijtweer gisteren. Nu is het, gek genoeg, prachtig en nog vrij warm ook, in verhouding.

Daarna ging ik door naar de RMC en daar was ik voor de allerlaatste keer. Tenzij ik nog een keertje Kim ga ophalen of zo maar dan hoef ik er niet naar binnen natuurlijk. Ja, het is zover, ik ben er weg, zonder afscheid of wat dan ook. Zaterdag is het precies veertien jaar geleden dat ik een contract kreeg daar. Daardoor kon ik ook hier deze woning huren, wat was ik daar blij mee, na 7 maanden dakloos te zijn geweest. Ik heb er de meeste jaren met erg veel plezier gewerkt en laat ik dan ook maar alleen aan die jaren terug denken. Dat lijkt me het beste. De afgelopen paar jaar zijn me heel zwaar gevallen maar daar leer je wel het meeste van. En geleerd heb ik! Heel veel geleerd. Eerlijk is eerlijk, de koek was gewoon op. En dan moet je wat anders te eten gaan zoeken.

En dat is wat ik nu moet gaan doen. Met alle liefde hoor. De maand december ga ik zien als ene grote vakantie. Vandaag ben ik nog in dienst bij de RMC maar morgen niet meer. Heel apart voelt dat. Ik word 57 in maart, en dan moet je weer met alles opnieuw beginnen. Maar dat geeft niet, dat komt wel goed. Het voelt ook goed, dat zegt al wel genoeg, het werd tijd nu. Ik ben uit diepere dalen gekropen. Dit zal in verhouding gewoon meevallen. Het wordt een heel erg druk jaar voor mij, 2019. Dat weet ik nu al daarom de december maand dan maar als vakantie nemen. Dat kan helemaal geen kwaad. Dus als er RMC-ers meelezen, het ga jullie goed! Mij zal je er niet meer zien in elk geval.

In januari begin ik een opleiding One Stroke Certified Instructor, deel I en deel II. Daarmee ben ik dan de enige gecertificeerde in heel Nederland. Er zitten er meer in Europa hoor, ik weet er eentje in Italië. Mijn boek moet ook echt af, voor de zomer het liefst. Bovendien moet ik weer aan de bak met solliciteren en noem het maar op allemaal. Maar ik kan veel, ik ben een harde werker en ik zet me altijd volledig in met een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Als ik een baas was, dan zou ik mij graag in dienst nemen, durf ik zomaar te zeggen.

Ik weet in elk geval nu heel goed wat ik wel of niet wil. Ik wil het liefst een baan van 32 uur, geen 40 uur meer, waarvan ik dan de woensdag vrij ben. Dat is het meest ideale voor mij. Ik wil hard werken maar ik wil geen stress meer, dus bij een vervoerder of dat soort dingen, dat zou ik niet meer zien zitten. Ook wil ik zeker nooit meer continue diensten draaien. Sinds 1995 heb ik dat gedaan, ook die koek is op. Nu kan ik dat gewoon niet eens meer, in de avonden gaat het licht uit en dan moet ik ook niet meer op mijn werk willen zitten. Dat zou die baas ook niet moeten willen hoor.

Ik zal rekening moeten houden met mijn beperkingen want zoiets als me is overkomen, wil ik nooit meer meemaken natuurlijk. Ik moet mijn grenzen goed blijven bewaken, voor mijn lijf weer lelijk zal gaan doen. Het kan een uitdaging zijn om op mijn leeftijd weer werk te vinden maar ook die brug kom ik wel over. Ik ben zo multifunctioneel als de pieten, er is weinig dat ik niet kan. Ja, in de bouw moet je me niet in gaan zetten, of als duiker, ik noem maar even wat geks, maar dat lijkt me erg logisch ook. Ik kan goed leren, dus willen ze me omscholen, ook goed! Na augustus heb ik twee certificaten One Stroke op zak, wie weet kan ik daarmee iets in de creatieve wereld maar zo niet, dan kan ik nog alle kanten op met al de ervaring die ik mee zal brengen.

Ik heb al van alles gedaan, kapster geweest, receptioniste/telefoniste, medisch secretaresse, psychologisch assistente, eigen bedrijven gehad, planner, leidinggevende, de lijst gaat maar door. Hier zit één brok ervaring. Ik weet één ding zeker, het voelt goed, ik kóm er wel. Weer mijn leven op zijn kop en zekerheden kwijt maar ik ben zo'n stuk verder dan toen ik in 2005 berooid terug kwam in Nederland met niets dan schulden op mijn naam die nog door een ander gemaakt waren ook. Maar daar ben ik ook uit gekomen, alles opgelost, jaren over gedaan maar alles recht getrokken. Dat kan ik ook allemaal, dat is ook gelukt. Dan is dit echt gewoon peanuts! Let maar op! Ik kan over een tijdje mezelf gaan af zitten vragen waarom ik het niet jaren eerder gedaan heb. Zeker weten.