4. dec, 2018

Twee jaar en 189 dagen zonder Sunshine

Ik ben nog aan het overdenken of ik nou wel of niet naar de dokter moet met die hiel. De steunzolen leken even te helpen maar dat was maar heel even. Op zich ook al raar natuurlijk. Wat ik er ook raar aan vind is dat het niet continue is. Vandaar dat ik het ook zag als een verschijnsel dat bij mijn ziekte hoorde. Alleen als ik binnen blijf en niet al te veel loop, dan heb ik er geen last van. Al ga ik maar naar de overkant naar de container met een vuilniszak, dan heb ik er wat later opeens weer last van. Nu ben ik niet van plan om de rest van mijn leven niet meer buiten te komen, dus ik vind wel dat er iets mee moet gebeuren.

Eigenlijk vind ik gewoon dat het moet ophouden, klaar. Ik heb al van alles geprobeerd maar ik weet ook niet echt goed waar het vandaan komt. Wel heb ik gemerkt dat ik er erg in moet houden om normaal te lopen. Het is een vrij scherpe pijn en dan ga je toch een beetje anders lopen om te proberen er zo min mogelijk van te voelen. En daar krijg je dan ook weer rare dingen van. Dus ik verplicht mezelf nu om gewoon normale stappen te maken, mijn voet goed af te rollen, zoals het hoort. Ik weet zelfs niet eens of het wel van mijn hiel afkomt of ergens anders vandaan. Dus misschien toch maar naar de huisarts dan. Ik vind het alleen zo'n lastig verhaal om uit te moeten leggen.

Ik denk er nog maar even over na. Helemaal niet eens meer een klein stukje kunnen lopen is ook niet de bedoeling op je 56e, daarom moet er wel iets aan gebeuren. Ik ben er wel klaar mee eigenlijk zo. En als het dan niet vanzelf weg gaat, dan moet je er iets mee gaan doen. Ik denk dat ik volgende week een keertje langs de dokter ga. Misschien ga ik zelfs wel naar binnen ook! Moet ik wel eerst een afspraak maken, dat zal ik ook maar op de lijst zetten. Ik wil graag meer kunnen lopen dan nu en dat gaat niet met een hiel die aanvoelt alsof hij elke dag weer tot moes geslagen is met zware hamers geslagen. Het kan weer zo'n gevalletje worden van 'waarom heb ik dat niet maanden eerder gedaan'. Daar heb ik nog al eens last van namelijk, zeker wat dokters betreft...

Ik zie wel eens van die gedichtjes voorbij komen van Martin Gijzemijter, net ook weer een goeie. Die zijn echt geweldig en vol waarheden en wijsheden. Als je hem niet kent, zoek maar eens op die naam op Facebook of Google hem maar. De moeite waard zijn die kleine versjes van hem. Dat vind ik nou echt een talent hebben. Ook zoals A3ana haar prachtige gedichten maakt, dat vind ik ook zo geweldig. Die zijn ook zo mooi. Schrijven valt me heel makkelijk, gewoon zeggen wat er in je opkomt. Ik dacht vroeger altijd dat iedereen dat zo wel zou kunnen, zo natuurlijk is het voor mij. Blijkt dat dit niet zo is en toen ik daar achter kwam was ik nog verbaasd ook. Maar zulke mooie dingen die zij maken, nee, daar ben ik niet zo goed in.

Waar ik wel erg goed in ben, zijn van die rijmpjes maken voor Sinterklaas en zo. Of een eigen tekst maken op een bekend nummer. Geef je mij genoeg info, voor wie is het bedoeld, welk cadeautje gaat het om, met wat dingen die je genoemd zou willen zien en ik schrijf binnen no time een geweldig rijmpje. Hee, misschien is dat wel een idee om wat mee te doen ook! Ik weet nog wel dat er vroeger, toen ik klein was en ja ik weet dat dat minstens een halve eeuw geleden is, bij ons in de buurt een sneldichter woonde. Hij vroeg dan vijf gulden of zo, per geschreven gedichtje. Toen werd Sinterklaas nog echt door iedereen gevierd en niet iedereen kan nou eenmaal gedichtjes of rijmpjes maken. Die man deed gouden zaken vanaf oktober of zo, als er al mensen begonnen te denken aan pakjesavond.

Mijn opa en ik moesten daarom lachen want ik heb dat talent van mijn opa, denk ik toch. Die kon dat ook zo goed, dat rijmen en dichten. En opa, etaleur geweest, kon ook zo prachtig schrijven met zo'n schuin ouderwets handschrift en meestal een klein mooi tekeningetje erbij. Wij vonden dat heerlijk om te doen altijd. Ik ben er nu al te laat voor maar wie weet, denk ik er volgend jaar op tijd aan. Kan ik ermee adverteren, ik maak je Sint of Kerst gedichtje wel. Ik heb alleen maar een klein beetje informatie nodig over wat je erin wilt hebben. De rest komt dan vanzelf. Ik vind het eigenlijk best een leuk idee. Ik heb het wel vaker voor mensen gedaan, die er dan heel blij mee waren.

Als het van vreemden is, dan heb je niet meer dan de informatie die je krijgt en dat is wel zo handig. Zelf moest ik altijd uitkijken wat ik erin zette. Ik ben vaak te eerlijk en weet meestal precies waar er iets zit en daar weet ik dan mijn vinger op te leggen. Dat vinden de meeste mensen niet echt prettig. Door de jaren heen ben ik al veel milder geworden, vroeger was ik echt heel erg. Vind ik nu zelf ook. Maar ik heb er ten alle tijden moeite mee om te huichelen. Dat kan ik niet zo goed. Maar té eerlijk is ook niet altijd goed. Ik heb dat echt goed moeten leren, want anders kan je mensen ook behoorlijk kwetsen en dat is nooit mijn bedoeling. En vroeger ging dat nogal eens mis.

Vooral in de tijd dat ik zelf een café had, heb ik veel geleerd. Want voor die tijd kon ik ook niet aardig zijn tegen mensen die ik niet moest. Iedereen zal dat wel hebben, je ontmoet iemand en die moet je niet vanaf de eerste seconde. Of die voelt juist heel vertrouwd, dat kan ook. En alles daar tussenin zit ook in de mogelijkheden. In het café joeg ik eerst de klanten weg, die ik op eerste gezicht niet moest. Alleen, dat kan je natuurlijk niet maken. Of je ze nou mag of niet, als ze bij jou hun biertje komen halen, zorgen ze wel voor brood op de plank. Voor iemand met het hart op de tong, was dat vreselijk moeilijk. Ik heb het wel geleerd maar ik zal nooit leren me er prettig bij te voelen.

Ik zeg gewoon meestal wat ik vind, behalve als ik er iemand bewust mee zou kunnen kwetsen. Dat wil niet zeggen dat ik nooit meer iemand gekwetst heb maar dat kan je ook niet altijd echt goed inschatten. Ik probeer het zo te doen, dat als ik niets aardigs of positiefs te zeggen heb, ik gewoon mijn mond dicht hou. Lukt niet altijd, kan ook niet altijd maar ik probeer het in elk geval. Door 'mijn' boeken weet ik nu wel waar het aan ligt, dat scheelt al veel. En ik ga die mensen, die ik op het eerste gezicht niet moet, liever uit de weg, zodat ik er niet door in moeilijkheden kom. Heel soms is het nodig om de waarheid wel te zeggen, ook al is dat nooit wat de ander wil horen. Maar liever zeg ik dan gewoon maar niets, als dat mogelijk is.

Alleen huichelen, nee, daar ga ik nooit maar dan ook nooit meer aan mee doen. Dan probeer ik op zijn minst er alles aan te doen om uit die situatie te komen, als ik maar niet hoef te doen alsof. Daar ben ik te oud voor geworden en misschien ook wel te wijs. Liegen hou ik gewoon niet van en alleen als het is om iemand niet te kwetsen, dan vertel ik wel zo een leugen. Dat dan weer wel. Maar dat zijn, zoals ik dat zelf noem, witte leugentjes. Die mogen van mezelf.

Oh ja, ik vind het jurkje waar je in gaat trouwen prachtig! Dat zeg ik zo zonder te blikken of te blozen, ik geef maar een voorbeeld hè, terwijl ik het absoluut echt niet mooi vind, maar dat ga je toch niet zeggen? Dat zou haar pijn doen en het heeft geen waarde en geen nut verder om dat wel te zeggen. Dat zijn mijn uitzonderingen. En die mogen er gelukkig altijd wel zijn. Ik hoor zelf ook liever een waarheid die pijn doet, dan dat er iemand tegen me liegt om iets te verzachten. Maar het zit hem in de nuances en die zijn lastig te onderscheiden. Wie zei er ooit dat het leven makkelijk is? Dat was vast ook gelogen!