5. dec, 2018

Twee jaar en 190 dagen zonder Sunshine

Gisteren kon ik mezelf wel schieten! Dat heb ik wel vaker hoor maar nu was het wel heel erg. Ik zou even wat kaartjes gaan posten en ik had wat boodschapjes nodig. Ik pak mijn spullen en ook de vuilniszak, die moest ook mee. Ik knoop dat ding dicht en ga hem weg gooien beneden in de container. Als ik naar mijn auto loop, voel ik in mijn zakken. Ja hoor, de kaartjes liggen nog boven. Te veel afgeleid door die zak natuurlijk, het lijkt mijn ex wel! Dat was ook een zak die me kon afleiden van wat er nou eigenlijk de bedoeling was. Ik grom wat tegen mezelf en ga weer naar boven.

Rainbow komt enthousiast op me aflopen, die denkt natuurlijk, goh dat was lekker snel. Maar hij heeft pech, ik pak de kaartjes die nog op de kast lagen en ik ben weer weg. Hij zal wel gedacht hebben! Ik naar de winkels, in Overschie, daar zit alles lekker naast elkaar en kan ik in de garage parkeren. Ik parkeer de auto zo dat ik er nog maar net uit kan. Goed dat die eerste zoveel kilo er al af zijn anders had ik knel komen te zitten. Ik trek alleen wel de knoop van mijn jas, die onder die andere auto valt. Potverdrie zeg, goed bezig Niemeijer, zeg ik tegen mij. Ik ga naar boven en ga eerst maar eens zorgen dat de kaartjes weg zijn, voor ik ze verlies of zo.

Ik heb er maar een paar, er zijn er nog een paar die ik gewoon geef ook. Maar ik weet dan ook gelijk waarom ik op een gegeven moment ooit gestopt ben met kaartjes schrijven. Dat kost eigenlijk best wel veel. Ik vond toen dan ook dat ik dat beter aan cadeautjes kon spenderen en ik vond het ook zo veel werk worden. Gewoon cold turkey gestopt, kouwe kalkoen met de kerst kan nooit kwaad. Dat is echt al meer dan twintig jaar geleden. En dan vergeet je ook waarom dat toen was. Nou ja, ik had er plezier in en dat is onbetaalbaar. Een soort van jeugdsentiment of zo. Zou ik kinds worden? Wel handig, vergeetachtig zijn en dan willen spelen. Verstoppertje kan je in je uppie doen en met de Pasen je eigen eieren verstoppen, allemaal voordelen zie ik erin.

Ik haal mijn boodschappen en ik weet dat deze tijd voor mij heel slecht is want ik zie zoveel lekkers en aparte dingen die lekker zijn. Echt niet goed voor mij. Ik kieper snel in het karretje wat ik moet hebben en ik ga weer terug naar de auto. De auto links van me is gelukkig al weg, zodat ik niet weer hetzelfde stuntwerk hoef uit te halen. En bovendien zie ik ook mijn knoop liggen. Anders had ik er weer een nieuwe voor moeten gaan zoeken en die had ik niet meer in huis, wist ik al. Ik heb wel zin in een pufje en die neem ik dan ook. Ik doe dat niet zo veel in de auto. Al zeker niet als de ramen niet open kunnen want damp is heel anders dan rook. Damp blijft langer hangen. In de zomer is dat fijner, dan waait het direct weg door het open raampje.

Ik rij naar huis. Jeetje zeg, wat was het al vroeg druk op de weg. Het leek wel spitsuur al. In de winkels was het redelijk rustig geweest maar dat kwam volgens mij omdat iedereen in de auto zat. Ik kom thuis, kan lekker op mijn meest favoriete plekje parkeren en ik ga de trappen op en Rainbow is weer net zo enthousiast. Ik breng mijn tas naar de keuken en wil mijn jas uitdoen. Eerst maar even mijn gsm en damper uit mijn zakken halen. Oh, potvervier! Die damper ligt nog op de passagiersstoel. Echt hoor, ik irriteer me mateloos aan mij. Ik weer naar beneden en ik zag de verbazing op het snoetje van Rainbow. Gaat ze nou alweer? Ja, omdat ik zo blonT ben, mopper ik op de trap naar beneden. Je kan niet zeggen dat ik helemaal geen beweging heb gehad gisteren.

Ik heb nog wat kaarsen staan die ik wil beschilderen maar ik wil eerst eens even een beginnetje maken met een groter doek. Of doek, hoe zal ik het noemen. Ik heb enkele hele grote dingen hangen met foto's van New York. Maar die ga ik allemaal overschilderen. Het is dus geen echte canvas maar eigenlijk zijn ze mooier en zwaarder. Ik weet iet of ik het zelf wil houden, want ik weet ook niet waar ik straks terecht ga komen, wat een nieuw huis betreft. Ik wil geen heel klein mini huisje maar het is hier wel heel erg groot. Wie weet heb ik dan ook helemaal geen plek voor dat soort dingen. Maar goed, voorlopig is het nog niet zo ver. Ik heb een aantal dingen in mijn hoofd, die ik zelf wel erg mooi vind. Laat ik eerst maar eens gaan kijken wat ik ervan ga brouwen.

Ik heb er eentje goed schoongemaakt, daar zat nog nicotine op van toen ik nog rookte. Hij stond al een tijdje hier op de grond. Ik had geen reden om hem daarvoor schoon te maken. Nu wel en toen dat gedroogd was, heb ik er een laag gesso overheen gedaan. Er mogen wel twee lagen op, dat heb ik dan ook gedaan. Nu kan ik erop gaan schetsen. Ik weet alleen nog niet welke ik er nu op wil maken. Lastig! Wat leuk is, is dat Skylar naast me komt zitten, op het kozijn. Ik heb mijn ezel op één van de kistjes vastgemaakt, dan heb ik, ondanks de korte dagen, toch het mooiste daglicht zolang het duurt.

Hij zit met een schuin koppie te kijken wat ik nou toch zit te doen met die kwast. Dat is echt zo schattig, die belangstelling. Af en toe zeg ik wat tegen hem en dan hm-t hij terug. Ik kan daar echt van genieten en het is nog grappig ook. Ook zoals Rainbow nu net weer voor mijn beeldscherm komt zitten. Hij wéét het gewoon, dan zie ik niks meer. Ik probeer hem opzij te duwen maar hij blijft zitten waar hij zit. Ik probeer mijn documentje zo neer te zetten, dat ik toch iets kan zien. Ik probeer om hem heen te kijken en daarop kijkt hij mijn hoofd na met zo'n heel schuin koppie. Ik moet zo lachen! Gekkerd zeg ik en we geven elkaar een koppie want dat kan ik ook natuurlijk. Na dit beetje aandacht, gaat Rainbow weer achter me liggen. Hij heeft zijn doel bereikt en ik ook, mijn blog is klaar.