7. dec, 2018

Twee jaar en 192 dagen zonder Sunshine

Gisteren heb ik even zitten chatten met een oud collegaatje van me, die ondertussen in Spanje is gaan wonen. Toch wel een geweldige uitvinding zo hè, dat world wide web. Dat had vroeger nooit gekund, realtime chatten met iemand in een ander land. Ik heb heel lang met Monica gewerkt en ze heeft wel eens een keer Tarot kaarten voor me getrokken ook. Numerologie was ze ook goed in, en zo maakte ze spontaan een heel mooi armbandje met een Boeddha voor me. Veel lol gehad ook altijd, aan die tijden op mijn werk denk ik dan weer graag terug. Daar hadden we het ook even over. Vooral ook de voorspelling die ze me ooit deed. Terwijl we, met tussenpozen, zo aan het kletsen waren, was ik aan het zoeken. Want ik wist dat ik ergens nog de formulieren moest hebben, die ze me toen gestuurd had.

Toen ik het vond, moest ik het eerst zelf even doorlezen natuurlijk. En eigenlijk viel mijn mond toen helemaal open! Want ze had het me gestuurd eind augustus 2013. Alleen leek dat wat ze toen schreef, totaal op nu te slaan. Ik heb het gelijk weer aan haar doorgestuurd. Zij sloeg er ook bijna van achterover. Dat was wel even een bijzonder momentje. Als ik ooit zo als zij de kans zou krijgen, dan zou ik ook zo naar Spanje gaan hoor. Wie weet worden we nog wel eens buren of zo? Je weet het maar nooit. Haar droom is uitgekomen want ze had het al jaren ervoor gezegd dat ze dat graag zou willen. Mooi is dat toch, als die dingen dan ook zo lopen.

Nu ik dat documentje van haar weer gevonden heb, een soort bewijs, komt dat ook zeker in mijn boek. Want ook waar het daarin over gaat, had ze iets voorspeld en ook dat kwam zomaar uit. Leuk is dat, voor mezelf in elk geval, om het bewijs er nog van in handen te hebben ook. Voor Monica ook een leuke bevestiging dat ze het toen wat veel dingen betreft enorm bij het rechte eind had. We stonden er zelf van te kijken, alsof zij toen al wist wat er nu aan het gebeuren is. Wat ik toen niet goed kon snappen, snap ik nu volledig. Ook weer zo mooi! Dat was even leuk, zo chatten met Moontje.

Vandaag was ik al vroeg op pad. Ik ging Kim even haar Sint cadeautje brengen want onze katjes zijn weer echt vreselijk verwend door een hele Goeie Vlaamse Sint. Gisteren kregen mijn cits hun snoepjes daarom extra. Normaal blijven ze nog altijd wat rond me heen hangen, in de hoop dat ik dan nog meer snoepjes ga geven. Gisteren kregen ze allemaal zo'n flinke handvol, dat ze erna wel klaar waren met de snoepjes. Ze hadden het blijkbaar wel degelijk in de gaten dat ze meer hadden gekregen. Dank u Sinterklaaaaaaaasje! Van de cits én van mij én van Kim en haar cits. Ik ging niet alleen naar Kim om haar katjes hun lekkers van de Sint te brengen maar ook zodat ze een foto kon maken voor op mijn CV. Dat doen ze tegenwoordig, ik dan ook maar.

De laatste foto van mij, die op mijn Facebook profiel staat, is nu van vier jaar geleden. Het werd wel tijd voor een nieuwe maar ja, ik ga niet zo graag op de foto en als ik al op de foto kom, dan vind ik ze meestal niet zo leuk. Bovendien zijn er maar erg weinig mensen die mij enigszins redelijk op de foto kunnen krijgen. Eerst gezellig even aan de koffie natuurlijk. Ik mocht nu van dichtbij meemaken hoe enorm irritant vervelend Timo kan zijn. Mijn hemel zeg! Ik hoor Kim wel eens mopperen op hem, als ik haar aan de telefoon heb maar meestal gedraagt hij zich prima als ik er ben. Maar hij had nu gewoon een beetje een bui aan en wilde continue aandacht.

Hij demonstreerde ook nog even hoe vreselijk verwend hij is! Hij heeft namelijk zijn eigen stoel. Kim zei me, dat ik daar op dat stoeltje moest gaan zitten voor de foto, leuk met een boekenkast als achtergrond. Maar dat was wel ZIJN stoel. Met gevaar voor eigen leven zat ik daar want Timo vond dat ik daar NIET mocht zitten. Dan pakte hij me weer bij mijn been links en even daarna werd ik in mijn arm rechts gepakt. Hij klom met vier poten over de rugleuning aan de achterkant en dan sprong hij weer opeens zo naast mijn hoofd. Ik schrok me wezenloos elke keer en gaf een gil als ik nageltjes in mijn vel voelde zakken. Als ik bang was geweest voor katten, dan was ik hard gillend de deur uitgerend!

Wij moesten er stiekem heel erg om lachen eigenlijk en Kim sloot hem op in de slaapkamer. Alleen heeft hij gewoon de deur weer open gedaan. Geen foto's dan maar op dat stoeltje. We zijn naar de eetkamer gegaan, waar geen eigendommen van Timo staan. Ik vond het erg grappig in elk geval maar kon me voorstellen, dat Kim hem wel eens achter het bureau wil plakken. Toen ik ze een weekendje moest verzorgen, toen zij en Daan weg waren, had hij ook mijn sleutelbos gepikt, zo uit mijn tas. Ik moest echt rennen om die te redden toen, anders had ik niet eens meer naar huis gekund. Hij blijkt zo elke dag te zijn. De boef!

Mika is veel rustiger, al durft die ook wel. Maar ik krijg altijd volop koppies met een beetje bijten af en toe. Liefdesbeetjes hoor, want ze vindt mij heel lief. Timo vindt mij ook wel lief maar ik mag blijkbaar toch niet in zijn stoel zitten. Wat een figuur zeg. Veel foto's hebben we weggegooid, maar er zijn er een paar die ik wel aardig vind. We hebben er bewust niet aan geshopt, voor een CV lijkt me dat niet handig. Dat je een jaar of 40 lijkt en daar kom je dan binnen met je 57 jarig zijnde en uitziende kop. Dus laat maar zien mijn rimpels. Die zie ik als strepen die ik verdiend heb gewoon, ze zitten niet op mijn uniform genaaid maar op mijn gezicht vergroeid. Ik hou van ze. Ik heb er al weinig in verhouding tot een hoop anderen van mijn leeftijd dus ik ga het niet nog mooier maken. Het is wel goed zo. Alleen in kleur of belichting vond ik dat wel goed. Dat is juist leuk, sepia of zwart/wit. 

Als ik de laatste kilo's straks kwijt ben, voor de zomer, dan maken we wel weer nieuwen. Als ik dan nog geen baan heb tenminste. Want dan zie je er toch ook weer anders uit en daar horen dan nieuwe foto's bij. In elk geval is bewezen dat mijn dochter ook bij die weinigen hoort die van mij een redelijke foto kunnen maken. Maar ja, zij is dan ook een groot talent, kon niet missen. Die van vier jaar geleden was wel aan vervanging toe. Ik laat mijn haar nu ook gewoon grijs worden, het wordt ook opeens een stuk donkerder. Ik vind het wel wat hebben, dus ik laat het zo. Ben ik van de zomer misschien nog wel grijzer, ook leuk. Ik ben wie ik ben en ik mag mij wel, dat is het belangrijkste toch? Vind ik ook! Ik doe er hier een paar bij, ik ben er nog niet uit welke er bij mijn CV komt. Kiezen, beslissingen, groot of klein, lastig altijd!