9. dec, 2018

Twee jaar en 194 dagen zonder Sunshine

Op zich is het niet erg, maar ik heb sinds gisteren gewoon geen tv meer. Ziggo is weer eens lekker bezig. Ik had een mail gekregen dat ze afgelopen maandag op dinsdag eraan zouden werken en vanaf dinsdag viel de tv continue weg. Heel irritant als je iets zit te kijken maar na een paar minuutjes kwam hij dan vanzelf weer terug. Nu is het beeld sinds gistermiddag weg en nog steeds niet terug. De reset van mijn modem heeft niet geholpen en de foutcode die hij geeft en wat ze daarover zeggen dat ik moet doen, dat werkt gewoon niet. Nu maar op Facebook iets gestuurd maar ja, Ziggo kennende kan dat nog al eens lang duren voor ik daar antwoord krijg. Ondertussen staat Youtube maar op, ik heb mijn muziekmappen en die speel ik nu af, ik moet wel wat aan geluid hebben hoor. Verder genoeg te doen, dus erg is het niet. Alleen vervelend.

Ik zat van de week nog even terug te denken, aan een jaar geleden. Dat lijkt wel een heel ander leven! Echt bizar gewoon. Hoe ziek voelde ik me toen wel niet. En op de één of andere manier waren de katten ook ziek, omdat ik ziek was. Daar werd ik dan weer mega ongerust door en zo zaten we met zijn allen in een vicieuze cirkel waar we maar niet uit leken te kunnen komen. Vooral Moonlight is erg op mij gericht en werd steeds het ziekst, met die aanvallen maagpijn erbij. Maar de anderen werden ook steeds ziek hoor. Aurora met haar oorontstekingen en het kuchen. Ook Skylar en Rainbow die zo aan het kuchen waren steeds. Oh ik was zo bezorgd dat ik straks met vier zwaar zieke katten zou zitten en dan natuurlijk de dierenarts niet zou kunnen betalen.

Wat een angsten allemaal en dan nog eens die nare ziekte die me zo beperkte ook. Tot ik Moonlight in elk geval, na weer zo'n maagpijn aanval, die ik gelukkig ook gefilmd had, binnenstebuiten heb laten keren bij de dierenarts. Hij was de gezondste kat die ze in lange tijd gezien had en ik moest 500 en zoveel euro afrekenen. Door de filmpjes had ze kunnen zien dat hij wel degelijk iets had gehad maar ze kon er niets van terug vinden. Ik vertelde haar ook van de anderen en ze begon door te vragen en kwamen we erop uit dat ik zelf ook zo ziek was. Daardoor kreeg de dierenarts opeens een soort van AHA erlebnis. Daar komt het door, door mij en mijn ziekte.

Want katten nemen heel veel van je over. Zeker een kat als Moonlight, gevoelig en zacht en erg gericht op zijn 'moeder' waarvan hij dan dingen overneemt. Katten verlichten zoveel bij je, waar je geen erg in hebt of weet van hebt. Als je thuiskomt met negativiteit vanuit je werk, dan absorberen ze dat. Ze healen je, alleen al door spinnend tegen je aan te komen liggen. Hun gespin heeft een frequentie waardoor dit mogelijk is, het is ook gezond voor hun eigen botten maar ook voor de jouwe. Ze nemen die dingen als negativiteit bij je weg, ze ontlasten je na een zware dag. Ze absorberen zelfs een slecht humeur. Daarom voel je je ook beter als je een kat hebt geaaid. Toen ik dat door had, dat ik op hen projecteerde, heb ik mijn zorgen om kunnen draaien. Ik maakte ze zowat ziek door zo te denken. Het roer werd volledig omgegooid.

Ook PeeT, mijn paranormaal therapeute, gaf me wat dingen om te doen en vooral hoe ik het Moonlight en de anderen, kon duidelijk maken dat ze niet te ver zouden gaan in de dingen bij me overnemen. En dat werkte als een trein. Binnen een paar weken waren ze allemaal niet meer aan het kuchen. Ik heb ze dat geen van alleen meer zien of horen doen. Ja, tenzij er eentje zich verslikt, dat gebeurt wel eens. Aurora heeft geen oorontstekingen meer gehad en ze zijn allemaal een soort van gegroeid, van binnen. Moonlight is weer helemaal zoals hij was toen Sunshine er nog was, weer zichzelf dus. Aurora is een schootkat geworden en de andere twee blijven boefjes maar ze zijn allemaal gewoon totaal gezond.

En nu ik dat boekje heb, waar de quotes van de afgelopen maand ook uit komen, daar lees je dat ook in, hoe dat zit, dat ze je met veel helpen ook. "Doe en denk als een kat", van Stéphane Garnier. Er staan nog wel meer dingen in, waarvan je hebt, nou inderdaad, zo kan het ook. En dat allemaal door katten te observeren, zijn eigen kat helemaal, is dat een boekje geworden. Een erg leuk boekje en daar staan dat soort dingen ook in en dan weet je dat het in elk geval niet aan jou ligt en dat je gek bent geworden om zo te denken want het is gewoon echt zo. Ik ben er namelijk van overtuigd dat mijn vier hartjes mij enorm hebben geholpen en dat ik zonder hen, nog veel en veel zieker zou zijn geweest. Ze hebben de boel hier voor me rechtgetrokken waar het te krom werd.

Bovendien, puur het feit dat ik voor ze moest zorgen, heeft me behoed voor het helemaal wegvallen van de wereld. Ik moest wel elke dag de bakken doen. Iets wat ik nu weer in een paar minuutjes gedaan heb, zo gebeurd. Vorig jaar was het een enorme opgave voor me en ik deed er dan ook heel lang over. In elk geval, zo voelde het, alsof ik uren met die bakken bezig was geweest en daarna was ik dan ook gesloopt. Dan moest ik even uitrusten. Maar later moesten ze ook weer eten, de bakjes moesten afgewassen worden en ze moesten regelmatig vers water. Door die dingen, moest ik er wel bij blijven. Zij hadden mij nodig, voor hun verzorging en dat gaf mij de drive om er voor ze te zijn, om erbij te blijven. Wie weet hoe anders het had gelopen als ik ze niet had gehad.

Je kan je wel voorstellen dat ze voor mij enorm veel betekenen, ze doen zoveel voor me. Ze geven me vreugde, liefde, plezier, ze zijn er voor me geweest en dat zijn ze nog steeds. Ja, ik word ook wel eens gek van ze, zeker de laatste tijd. Er zitten weer eens muizen tussen de plafonds, als ze van de woningstichting komen controleren dan zitten ze er niet maar als ze ze dan ergens anders bestrijden, dan komen ze hier ook weer heen, zeg maar. Maar daardoor worden de katten helemaal gek. Ik zie ze dan helemaal de kamer rond zitten kijken. Ze vliegen van hot naar her en Moonlight en Skylar vliegen dan ook met een bloedgang de kast op. En daar heb ik ze niet opgejaagd hoor.

Heftig is dat joh, als ze zo door de tent vliegen, en ik hoor niet eens iets maar ik weet ondertussen wel dat dat gewoon muizen zijn, die zij horen trippelen maar ik niet. Mijn mensenoren horen dat niet eens. Die muizen durven er hier toch niet uit dus ik zit goed, bovendien ben ik niet bang voor ze maar ik vind ze te schattig en zou ze gaan voeren. Dat kan je beter niet doen natuurlijk. Buiten het gedoe van de katten, heb ik er verder geen last van. En over een tijdje zijn ze hier dan ook weer weg, dit huis gebruiken ze meer gewoon als stukje van hun reis naar de andere huizen waar geen katten wonen. Geef ze eens ongelijk, als ik muis was deed ik het ook zo. Daar bij die vier grote roofdieren, die graag muizen zouden willen vangen, nee, daar zou ik dan ook maar wegblijven!