12. dec, 2018

Twee jaar en 197 dagen zonder Sunshine

Ik was zo weer weg bij de dokter. Ik weet alleen niet of ik nou zoveel vertrouwen in hem heb. Het is een grote praktijk daar en je krijgt altijd weer iemand anders. Nu was het weer een mij onbekende man. Hij onderzocht mijn voet nadat hij naar mijn verhaal had geluisterd. Toen drukte hij in het midden van mijn hiel. Hemeltjelief zeg! Ik ging haast van mijn stokje. Ja, nu voelde ik die scherpe pijn wel! Waar ik zelf het meeste last van heb is de pijn aan de buitenkanten van mijn hiel. Dat beurse gevoel klopt dus, dat komt omdat het weefsel daar dan ook gekneusd is door die verkalking van die pees die zorgt dat die kalk er extra bij komt aan het hielbot en dat hoort een stekende pijn te geven eerst.

Die heb ik totaal niet gevoeld maar wel toen het al verder was gegaan en ik veel moest gaan lopen van de bedrijfsarts, toen pas begon het pijn te doen. En dat is de afgelopen maanden alleen maar erger en erger geworden maar die scherpe pijn had ik niet gevoeld. Ik ben echt hard voor mezelf en die grens is echt hoog. Als ik een keer zeg dat iets pijn doet, dan denk ik dat een ander al bezweken zou zijn. Net als toen met het scheuren van de spier in mijn been, ik ben gewoon doorgelopen. Later moest er een operatie aan te pas komen om het te herstellen. Ik bedoel maar. Nu de dokter dus op de plek des onheils had gedrukt, voelde ik het wel heel erg. Nu nog trouwens, ik ben gelijk manke Annie. Bedankt doc!

Hij zei dat ik er zo vanaf kon zijn, rust, niet teveel lopen en hardloopschoenen kopen. Daar moet ik dag en nacht op lopen. Niet meer op blote voeten, wat ik altijd doe. Binnen en buiten voorlopig alleen maar op hardloopschoenen. Lekker charmant ook. Ik vroeg toch maar om een verwijzing naar een manuele therapeut en die kreeg ik maar volgens hem was dat echt niet nodig. Kijk ik daar net in staat er 'linker voet'. Nou mijn vertrouwen is weer hoog, aangezien het de rechter is, die hij ook onderzocht heeft. Hij weet zeker niet dat het voor de kijker links is, dat dan weer wel. Ik heb mijn neef Manuel net een berichtje gestuurd, dat ik hielspoor heb en Manuele therapie nodig heb, wanneer hij kan. Flauw, ik weet het maar ik kon het niet laten.

Ik heb net hardloopschoenen besteld, met gel in de hak. Ik zal het even een paar weken aan zien en werkt het niet, dan een afspraak maken bij een echte manuele therapeut. Manuel kan daar toch niks van, dat weet ik zeker. Al had het wel een grappig beroep geweest voor hem. Als het goed is komen ze morgen binnen, mijn trippies, dan kan ik het gaan uitproberen. Ik geef het een week of zes. Is het dan nog niet minder, dan een afspraak maken. Dan heb ik die fase alvast geprobeerd. Ja toch? Gisteren was ik ook al met de woordgrapjes in de weer. Karina had nog steeds de bestelde paarse kerstlichtje niet binnen en kreeg maar geen antwoord van het bedrijf waar ze ze gekocht had.

Ik zeg, dan zijn het paarse opgelichtjes. Ja, ook weer flauw hè, ik heb zeker mijn flauwe periode weer. Ze had vandaag gebeld en gaat haar geld terug krijgen want de lichtjes waren klaarblijkelijk kwijt geraakt bij de post. Doet ze net haar brievenbus open, zitten ze erin en ze doen het nog ook. Wordt ik toch ook paars opgelicht met de kerst! Het is wat! Als ze haar geld ook nog teruggestort krijgt, dan zijn ze daar eigenlijk opgelicht. Ja, moet je maar geen lampjes verkopen, die lichten op! Veel meer dan flauw gaat het niet worden vandaag, geloof ik zo. Net zoals ik vorige keer zei dat ik een slotenmaker ging bellen als ik een tuin krijg bij mijn nieuwe huis. Slotenmaker voor de tuin? Ja, als hij sloten kan maken, dan lukt een vijver toch ook wel? Ook flauw? Ja, sorry. Ik ben niet meer zo scherp als vroeger, dat kan ook. Gelukkig kan ik zelf best lachen om mijn eigen stomme grapjes, dat scheelt. Maak ik op zijn minst eentje aan het lachen, mij! Ik doe het ervoor hoor, wat kan mij dat schelen?

Gisteren had ik dus een mega creatieve dag. Ik heb flink zitten schrijven en werken aan mijn boek. Dat was heel lang geleden, dat ik zoveel erbij heb geschreven. Ik had even wat dingen van een paar jaar geleden door zitten lezen, wat ik allemaal bewaard heb en ik kreeg me toch opeens een drive om te schrijven. Ik kreeg er gewoon echt inspiratie van! Het moet er gewoon echt uit zoals ik het beleefd heb. Voor een ander kan ik dan niet spreken maar wel voor mij. Het moest er even uit of zo? In elk geval, er kwamen wat bladzijden bij, ik heb een verdeling in hoofdstukken gemaakt. Toen ik ze ging nummeren schoot ik in de lach, het waren er 13. Ma is het er ook mee eens, blijkbaar. Of dat zo blijft weet ik niet maar voor nu was het wel weer een leuke bevestiging. Ik heb al ideeën bewaard voor een boek of vijf als deze af is. Dus moet dat eerste boek er toch echt eerst uit.

Tussen het schrijven door heb ik lekker zitten schilderen. Ik ben aan een groot schilderij bezig en dan doe ik af en toe een klein stukje en dan moet het weer drogen. Dat is dan precies weer goed om te gaan schrijven. Mijn blog moest ook nog tussendoor, dan weer even stukje schilderen. Zo wisselde ik het af en opeens was het donker en was de dag al bijna voorbij. Huh? Hoe kan dat nou? Ik had echt het gevoel dat het nog ochtend was of zo.Ik keek ook op social media tussendoor en daar zag ik iets voorbij komen van Spirit Science en daar heb ik even de website van Jozef Rulof onder gezet. Het is niks maar dan hebben ze van die dingen waarvan het antwoord al bijna 100 jaar op aarde is.

Dan denk ik, jeetje zeg, dat kan je gewoon weten! En dan moet ik dat eronder zetten. Lees de boeken van Rulof en je weet echt alles wat je altijd al had willen weten. Ja, ja, ik weet het, niet iedereen kan ze lezen, dat zeg ik ook altijd. Maar ja, dat handjevol dat het wel zou kunnen, die weten dat nog niet. Dan moet ik die kans toch pakken? Dat heb ik dan ook maar gedaan. Anders blijft dat aan me vastplakken, dat ik het niet gedaan heb. Ik heb in elk geval een lekker creatief dagje gehad waar ik van genoten heb. Vandaag moet ik echt hier maar eens wat gaan doen, voor mijn logeetje vrijdag in een smerig en rommelig huis komt. Daar wordt Sinterklaas niet vrolijk van, Karina niet en ik ook niet...