15. dec, 2018

Twee jaar en 200 dagen zonder Sunshine

Ik heb toch nog mijn hardloopschoenen binnen gekregen gisteren. Aangezien ik daar, volgens de huisarts, de komende weken op moet lopen, wel heel fijn. Ik heb ze direct aangetrokken en ik voelde wel dat dit inderdaad een hele goede verlichting van de pijn geeft. Ik heb ze lekker aangehouden de rest van de avond. Voor iemand die continue op blote voeten loopt, is dat eigenlijk best een opgave. Ik voelde de pijn nog wel met de schoenen aan maar tot de helft zeker gereduceerd. Dat gaf de doorslag, ik blijf ze zoveel mogelijk aan doen.

Ik had lekker pasta gemaakt gisteren, gezellig aan tafel gegeten met zijn tweetjes en heerlijk zitten babbelen. Wat dat betreft denk ik niet dat wij snel uit gebabbeld zullen zijn. Na het eten zijn we lekker op de bank gaan hangen en de cits zijn ook blij met Karina want die vindt het heerlijk om continue met de hengel gaan zitten spelen met ze. Ik doe dat altijd in de avond maar zij doet het de hele avond. Ze konden hun lol niet op. Moonlight dacht ook, oh dat is zij weer, nu blijf ik maar gewoon beneden. Zelfs diva Aurora waagde zich ook beneden, iets wat ze niet snel doet als er iemand meer dan ik in huis is.

Karina ging iets eerder slapen dan ik en we hebben volgens mij allebei wel uitgeslapen want toen ik om half negen wakker werd, was zij nog niet beneden. De cits hadden mij wakker gemaakt, die vonden het rijkelijk laat voor ontbijt. Dat heb ik ze maar gegeven gelijk, ze hadden dan ook gelijk want normaal hadden ze al uitgebuikt en al op dat tijdstip. Karina kwam ook naar beneden en we hebben lekker koffie gezet en ontbeten. Ik had al gemerkt, toen de cits even het balkon op gingen, dat het wel erg koud was vandaag.

Karina en ik hebben allebei een cadeautje uitgepakt en ze heeft het gedichtje gelezen dat ik gemaakt had voor haar. Ze moest er erg om lachen, dat was goed gelukt in elk geval. Ik had gisteren al de paarse opgelichtjes gekregen van haar. Ze heeft wat pakjes ingepakt met op een briefje een hint wat erin kon zitten. Ik pak ze niet allemaal tegelijk uit, dan is de lol er veel te snel af. Het cadeautje wat ik voor haar had, wist ze al, dat heb ik een paar blogs geleden verteld. Maar ondanks dat, was ze er natuurlijk wel heel blij mee. Drie boeken in één van Neal Donald Walsh.

Op mijn pakje stond 'alles loopt hier op rolletjes', ik had echt geen enkel idee wat dat nou kon zijn! Het was een op Skylar lijkende kat, met een smile op zijn gezichtje, die op zijn rug ligt en een rolletje plakband tussen zijn pootjes houdt. Zo leuk! Ik ben benieuwd wat er in de andere pakjes zal zitten maar ik zal mijn nieuwsgierigheid langzaam maar zeker laten verminderen. We zijn lekker koffie gaan zitten leuten op de bank, lekker zitten kletsen. Vanaf twaalf uur zou die kerstmarkt beginnen waar ik toen over gemaild had. Maar dan moest je van tien uur 's morgens tot negen uur 's avonds aanwezig zijn en dat vond ik veel te lang. Jammer want ik heb nog een hoop kerstspulletjes om te verkopen maar ja, dat kan volgend jaar ook nog wel.

Rond een uurtje of half één zijn we richting kerstmarkt gelopen. Ik was natuurlijk benieuwd, ook al voelde ik me ermee voor jan jurk lopen, hoe dat zou gaan op mijn hardloopschoenen. Want in huis voelden ze erg comfortabel en werd de pijn inderdaad minder. We stapten buiten en ik werd me toch overvallen door hoe koud het was. Nou ben ik geen koukleum en Karina vond het zowat nog kouder dan ik het kon vinden. Het bleek wel dat het eigenlijk hardloopschoenen voor in de zomer zijn want door de 'ademende' bovenkant, waaide verdorie zo de ijzige kou mijn trippies in. Jeetje zeg, ik had binnen vijf seconden ijstenen.

We waren al totaal verkleumd voordat we bij de kerstmarkt in de buurt kwamen! Het leek verdorie wel min twintig graden zeg! Oh wat waren we blij dat wij niet achter zo'n kraampje hoefden te staan. Er was een kraampje daar heb ik wanten van Karina gekregen want mijn arme handjes vielen er bijna af. Lekker warm maar je vingers kan je er zo uitsteken ook, lekker handig ook, letterlijk en figuurlijk. We kunnen gelukkig glühwein kopen en zo warmen we ook weer een beetje op. Oh mijn hemel, wat is het koud. Onze harten gaan uit naar die zichtbaar verkleumende mensen die iets proberen te verkopen. Er was ook een kerstkoor met rode neuzen, wel leuk om even mee te zingen.

Gelukkig is het marktje vrij klein. Volgens mij, en Karina ook trouwens, zou mijn kraampje wel één van de mooiste zijn geweest, qua spulletjes. Maar echt, wat was ik blij dat ik het niet gedaan had. Dat had ik van de kou echt nooit uitgehouden. We gingen snel naar huis, mijn hiel werkte nog steeds mee maar ik begon hem wel te voelen. Ook voelde ik overal pijntjes, in de achterkant van mijn dij, mijn onderrug. Ik denk dat dit komt, omdat ik nu normaal kon doorstappen en alles weer in balans moet komen of zo? Geen idee. Eenmaal thuis duurde het heel lang, tot ik ging schrijven rond vijf uur zo'n beetje, voor we weer enigszins opgewarmd waren. Bizar koud gehad de rest van de middag allebei.

Zodra dit geplaatst is, ga ik de cits eten geven. Dan gaan we daarna eventjes naar Kim en Daan want mijn favorietste cleanson is morgen jarig. Kim heeft volgens mij een enorm schitterende taart gebakken, die zal weer lekker zijn, dat weet ik nu al. Daarna naar huis en dan zullen we wel moe zijn. Een wijntje erbij en slapen. Morgen gaan we naar Sophia en uit eten. Ook weer een volle agenda. Hopelijk is het dan een klein beetje minder koud. Of anders dat we niet zo ver moeten lopen en verkleumen of zo? Nou ja, het wordt hoe dan ook gezellig. We gaan het wel zien morgen!